Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 08:04      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μπλέξαμε με σοβαρούς

Μπλέξαμε με σοβαρούς



Το τραβάμε από εδώ, το τραβάμε από εκεί: Δεν μας βγαίνει. Ούτε ο Πετρούνιας ούτε ο Γιαννιώτης προσφέρονται για μεγαλοαλεξανδροποίηση, όμοια που έγινε με τον Ιωάννη Μελισσανίδη, ένας Ιωάννη πραγματικό, με Ιώτα και δύο Νι, με τη συμβολή του ιδίου, κάποτε, όταν η Ελλάδα διψούσε για απ' ευθείας σύνδεση με το πάνθεον των τιτάνων, την ημιθέων και των ηρώων. Αναπολώντας τη φουστανέλλα ως τεκμήριο λεβεντιάς και όχι βαλκανοποίησης.
Μάλλον πρόκειται για δύο μετρημένους τύπους. Και δεν κολλάει πάνω τους κανένα πομπώδες στερεότυπο. Αρα μαζί τους πρέπει να μιλάς μάλλον κανονικά αθλητικά. Δεν είναι εύκολο. Απαιτεί γνώσεις για το σπορ τους.
Αν θα πρέπει να τους ευγνωμονούμε δεν είναι τόσο για τα χρυσά, τα αργυρά και τα σελά. Πήγαμε να βάλουμε στο στόμα του Πετρούνια τον ισχυρισμό ότι έσφιξε τα δόντια πάνω στους κρίκους για χάρη της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα ο αθλητής δίνει τον εαυτό του πρωτίστως για τον εαυτό του.
Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι όποιος ταυτίζει τον εαυτό του με τη χώρα του θέλει μια κάποια προσοχή. Ο τόπος το πλήρωσε αυτό με κινήματα και τραγωδίες.
Δεν παύει βέβαια η επιτυχία των αθλητών να είναι μια αφορμή να λέμε και κανένα ευχάριστο. Κυρίως όμως οι συγκεκριμένοι αθλητές μας δίνουν την αφορμή να βρούμε πρότυπα μέσα στο πλαίσιο που θέτει το (αρχαιοπρεπές) μέτρο.
Είναι σημαντικό να κατακτάμε 4-5 μετάλλια, και μάλιστα σε αγωνίσματα λιγότερο δημοφιλή, και λιγότερο ταιριαστά με το ελληνικό πνεύμα, διότι προϋποθέτουν πολύ μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και υπομονή. Ομως, καλό είναι να μη γκρεμίζεις τείχη επειδή πήρες 2-3 χρυσά, διότι δεν παύεις να είσαι στην 27η θέση και άρα τα τείχη μπορεί να σου είναι καμπόσο χρήσιμα.
Καθώς, λοιπόν, Πετρούνιας και Γιαννιώτης δεν προσφέρονται για οιστρηλάτες της κοινωνίας, καλούμαστε να περιοριστούμε σε ένα ήρεμο χειροκρότημα και να επικεντρώσουμε σ' αυτή καθ' αυτή την αθλητική ιδέα έτσι όπως καθένας τους την υπηρετεί.
Μας διδάσκουν ότι καμία διάκριση δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια και σεβασμό στους κανόνες των αγωνισμάτων. Οι κανόνες αυτοί έχουν αφετηρία την αθλητική ηθική, αυτήν ακριβώς που υπηρέτησε ο Γιαννιώτης αρνούμενος να συρθεί πίσω από τη μικρότητα των ενστάσεων. Αυτή του η επιλογή είναι πιο σημαντική από το μετάλλιο. Μας θύμισε ότι για τους αρχαίους προτεραιότητα ήταν να φυλάγεσαι από την ύβρι. Και ότι βασική αρχή δεν είναι η πρωτιά, αλλά αυτή η ίδια η άσκηση. Το να αθλείσαι, δηλαδή, γιατί αυτό αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις. Αυτό είναι πιο σπουδαίο από το βάθρο. Οχι το να είσαι "υπείροχος άλλων", αλλά να νιώθεις ο ίδιος καλά, με αυτό που κάνεις.
Ο Γκάλης έσπρωξε τους έλληνες στο μπάσκετ. Η Κομανέτσι, δέκα χρόνια νωρίτερα, έσπρωξε τα κορίτσια στα ταρτάν. Αραγε ο Γιαννιώτης θα μας ρίξει στα νερά;
Η αλήθεια είναι ότι η κολύμβηση δεν είναι στο αίμα μας. Βλέπεις κοσμοσύχναστες παραλίες, τριακόσιοι άνθρωποι στην ξαπλώστρα, και μόνο τριάντα στο νερό. Από αυτούς, κολυμπούν οι δέκα κάποια απόσταση. Οι είκοσι μπαίνουν για να βραχούν. Μπάνιο για τον έλληνα είναι να μπαινοβγαίνει στο νερό για τρεις ώρες και να μαυρίζει ενδιάμεσα. Οι περισσότεροι δεν ξέρουμε καν αναπνοές, δεν μας τις δίδαξε κανείς γιατί δεν ήξεραν ούτε οι δικοί μας. Από όσο ξέρουμε, την κολύμβηση την έφεραν στην Ελλάδα οι ξενοσπουδαγμένοι πατριώτες και οι φιλέλληνες περιηγητές.
Ισως στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης θα έπρεπε να καθιερωθούν τρία βασικά: Να μην παίρνεις απολυτήριο εάν δεν μπορείς να κολυμπάς κρόουλ, εάν δεν ξέρεις ένα μουσικό όργανο και εάν δεν έχεις μάθει τα σήματα της τροχαίας. Αλλά χωράνε αυτά τα μαθήματα στο σχολείο; Αν είναι να μάθουν και αυτά τα παιδιά, πότε θα πάνε στο φροντιστήριο; Παιδιά είναι. Δεν είναι ρομπότ. Ασε να γίνουν ρομπότ, και μετά.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:04:34]