Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 23:05      15°-25° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ένα βράδυ στην Τριών Συμμάχων

Ένα βράδυ στην Τριών Συμμάχων



Το «ναι, ρε φίλε!», η φράση - κατατεθέν του Λευτέρη Πετρούνια, μέσα σε λιγότερο από δυο ώρες κατέκλυσε, προχθές βράδυ, το διαδίκτυο και τα σόσιαλ μίντια.
Αν η Κορακάκη ήταν η έκπληξη αυτών των Ολυμπιακών, ο Πετρούνιας πήγε στο Ρίο ως το μεγάλο φαβορί να μας φέρει μετάλλιο. Και μας έφερε. Πεντακάθαρα, δικαιωματικά, με μια εμφάνιση εφάμιλλη του καλύτερου αθλητή στον κόσμο στους κρίκους.
Προσπερνάμε την υπεραναλυμένη, εδώ και 36 ώρες, προσέγγιση για την εμψυχωτική επίδραση των αθλητικών διακρίσεων σε μια χώρα που κλυδωνίζεται και, ζαλισμένη, αναζητά ρότα, οξυγόνο και διαφυγή.
Προσπερνάμε, επίσης, τη συγκινητική προσπάθεια του ίδιου του ολυμπιονίκη να μας στείλει ελπιδοφόρο μήνυμα, προεκτείνοντας την εμβληματική φράση του και βάζοντας πλάι στο «ναι, ρε φίλε!» το «ναι, Ελλάδα!».
Και στεκόμαστε σ' ένα άλλο σημείο της επινίκιας δήλωσης του. Εκεί που παροτρύνει τους νέους ν' απαγκιστρωθούν απ' τους υπολογιστές και -παραφραστικά το λέμε- ν' αντιμετωπίσουν την κανονική ζωή. Αυτή που δεν περνά από οθόνες και ασύρματα δίκτυα.
Ακαιρο, ολίγον πατερναλιστικό και παλιομοδίτικο το σχόλιο του Πετρούνια; Ισως. Όμως, μιάμιση ώρα μετά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου στην Βραζιλία, στην πλατεία Τριών Συμμάχων στην Πάτρα, μια ομάδα από αγόρια και κορίτσια, προσηλωμένα στην οθόνη του κινητού τους, χωρίς επαφή με το γύρω περιβάλλον, ψάχνουν αγωνιωδώς ένα εικονικό κίτρινο πλασματάκι.
Προφανώς, δεν έχουν ακούσει για το δεύτερο χρυσό της Ελλάδας, το όνομα Πετρούνιας δεν τους λέει κάτι, η επικαιρότητα είναι, μάλλον, έξω απ' τα ενδιαφέροντά τους και, πιθανώς, έξω απ' τον ορίζοντά τους είναι και καθετί που δεν απεικονίζεται στην ορθογώνια επιφάνεια ενός σμάρτφον.
Οχι, δεν θα μιλήσουμε για τον εθισμό, την ψυχοπαθολογική διάσταση της αέναης καταφυγής σ' έναν εικονικό κόσμο, ούτε για την αποξένωση που γεννά η προσκόλληση στα διαδικτυακά παιχνίδια, στην κοινωνική δικτύωση και στην αχαλίνωτη ψηφιακή αυτοπροβολή.
Το ερώτημα είναι άλλο. Πόσο χαρούμενα, πόσο ευτυχισμένα, πόσο σίγουρα για τον εαυτό και το μέλλον τους είναι όλα αυτά τα παιδιά που, ανήμερα της Παναγίας, αντί να διασκεδάζουν στο πάρτι ενός φίλου ή μιας φίλης τους, σκιαμαχούν στο πλακόστρωτο της Τριών Συμμάχων.
Και τι είδους ψυχαγωγία και ευχαρίστηση είναι αυτή, που μπορεί να υπερκεράσει την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία.
Επιστρέφουμε στην επισήμανση του ολυμπιονίκη. Στην πραγματική ζωή, στην αναλογία προσπάθειας και ανταμοιβής, στην πρόοδο, στην καταξίωση, στην δοκιμασία που εξαργυρώνεται σε δικαίωση.
Ψιλά γράμματα, δηλαδή, για κάποιους απ' τη γενιά του Πόκεμον γκόου. Που αν είχαν φωνή, θα έλεγαν ότι ζουν σε μια χώρα, σε μια εποχή, που έπαψε να παράγει ινδάλματα, που ενταφίασε το πνεύμα και την ιστορία της και μετάλλαξε τις συμπεριφορές.
Στις οικογενειακές συναθροίσεις πάψαμε να μιλάμε για το μέλλον. Μιλάμε για τον ΕΝΦΙΑ. Και ανάμεσα στον ΕΝΦΙΑ και το Πόκεμον γκόου, ο 20χρονος νέος δεν βρίσκει δίλημμα.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:05:01]