Τρίτη 24 Ιανουαρίου 15:22      5°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χαρωπά τα δυο μου χέρια

Χαρωπά τα δυο μου χέρια



Ηταν ένα έθιμο των κορυφαίων αναμετρήσεων στην πυγμαχία. Οι επίδοξοι πρωταθλητές κορδώνονταν σαν τα κοκόρια μπροστά στα μικρόφωνα, μερικές φορές και κατ' αντιπαράσταση μεταξύ τους.
Εν πολλοίς ήταν στητό: Σκόπευαν να ανεβάσουν τον δείκτη της προσοχής στον μεγάλο αγώνα, γιατί αυτό σήμαινε κέρδη για όλους, διοργανωτές, χορηγούς, στοιχηματικά γραφεία, άρα και για τους ίδιους τους πυγμάχους. Οι οποίοι- όπως ισχύει σε όλα τα σπορ που η αναρρίχηση στην κορυφή προϋποθέτει πολλά απωθημένα και μεγάλη ανταγωνιστικότητα- ήταν αρκετά αλαζόνες ώστε να την ψιλοπιστεύουν την παράσταση που έδιναν.
Μια καρικατούρα αυτής της αντιπαράθεσης πριν τον αγώνα, με απειλές, χειρονομίες και σικέ καρεκλομαχίες, τη ζούσε ο κόσμος του κατς. Οι αντίπαλοι δημιουργούσαν πολεμική ατμόσφαιρα, σαν κράχτη για να μαζευτεί κόσμος στο γήπεδο, να βγουν λεφτά, ώστε να πληρωθούν.
Ο Μπολτ καθιέρωσε τις υπερβολικές χειρονομίες πριν τον αγώνα, μια επίδειξη αυτοεκτίμησης που εκφερόταν με απομιμήσεις κινήσεων πουλιού που άπλωνε φτερούγες ή τοξοβόλου που θα έκανε το βέλος του άφαντο. Αλλοι έβλεπαν σ' αυτό μια προκλητική επίδειξη αυτοεκτίμησης με στοιχεία αυτοπαρωδίας. Άλλοι έβλεπαν μια χοντροκομμένη ξιππασιά, μια ανάγκη για περαιτέρω προσοχή, λες και δεν έφταναν τα ρεκόρ για να την αντλήσει. Εβλεπαν επίσης μια κατάφορη έλλειψη σεβασμού προς τον αντίπαλο. "Εχω λεφτά εγώ", φώναζε ο ήρωας του Αυλωνίτη. Κάτι ανάλογο έκανε ο Μπολτ στον στίβο. Και στο κάτω κάτω, ρε φίλε, είσαι νέος, ωραίος, πανύψηλος, οι επιδόσεις σου αφήνουν άναυδους ακόμα και τους ειδικούς της αεροναυπηγικής, κερδίζεις ένα κάρο λεφτά, πόση άλλη επιδοκιμασία σου χρειάζεται για να νιώσεις γεμάτος;
Οι ενδιάμεσοι λένε να μην τα παίρνουμε στα σοβαρά όλα αυτά. Είναι ένα παιχνίδι.
Αλλοι προτείνουν μια ενδιάμεση εκδοχή. Είναι ένα προωθητικό μέσο προκειμένου να πουλήσουμε τον εαυτό μας και το αγώνισμά μας. Σε ένα πλέγμα γενικευμένης εμπορευματοποίησης (χορηγοί, έμμισθοι αθλητικοί παράγοντες, μάνατζμεντ, μέλη μιας αθλητικής βιομηχανίας), γιατί να μη διεκδικήσει ένα καλύτερο μερίδιο ο άνθρωπος που παρέχει την πρώτη ύλη για όλον αυτόν τον σαματά; Ο αθλητής, δηλαδή.
Αλλά δεν είναι μόνο ο Μπολτ, πια. Γενικεύθηκε το χούι. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πήραν χαρακτηριστικά σόου. Οι αθλητές εισάγονται στην αρένα, όχι σαν μονομάχοι έναντι των θηρίων (αν και λείπει ένα τέτοιο αγώνισμα, ίσως επειδή δεν υπάρχουν θηρία), αλλά σαν πρωταθλητές της πυγμαχίας, στο αγώνισμα των βαρέων βαρών.
Στην αίθουσα δεν υπάρχει ντουμάνι από πούρο και τσιγάρο, ούτε μαφιόζοι του αθλήματος στην πρώτη σειρά, με εξαγορασμένες συνοδούς, που ξελιγώνονται στη θέα των κορμιών των πυγμάχων. Υπάρχει ένας χαρούμενος, καλοκάγαθος κόσμος, που συνδυάζει φίλαθλο πνεύμα με αγνό πατριωτισμό, άντε κι έναν σπινό εθνικισμούλη, που προσπερνά φυλετικές καταγωγές και τεχνητή οικειοποίηση φυσικών χαρακτηριστικών μέσα από παροχή ιθαγένειας σε αλλοφύλους. Από τη Βρετανία ο Αμπνταλλαλμπουαντιλαμπουι. Γνωστός ο κανόνας. Οταν βάζεις γκολ, η μετανάστευση δεν ενοχλεί κανέναν.
Οι αθλητές παρουσιάζονται ένας ένας, η κάμερα τους αναδεικνύει, και εκείνοι νιώθουν την υποχρέωση να ποζάρουν, σαν να υπογράφουν στον αέρα, βάζοντας την καλή τους, την καλλιτεχνική υπογραφή, λανσάροντας τη μοναδικότητά τους με μορφασμούς, χαμόγελα, μιμική. Μας υπόσχονται νίκη, μας δηλώνουν ότι μας αγαπούν, ή απευθύνονται στο κορίτσι τους, μεταφέροντας τα εν οίκω εν δήμω. Σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καθιερώσει την ατομική δημόσια έκθεση, αυτά είναι πλέον φυσιολογικά και καθιερωμένα. Και ποιός άνθρωπος δεν ζητά την προσοχή των άλλων. Εδώ, τη ζητάμε χωρίς να τη δικαιούμαστε. Πόσο μάλλον αν είμαστε αθλητές επιπέδου τελικού Ολυμπιακών Αγώνων.
Νέα γλώσσα. Δάχτυλα πάνω, σημαίνει, ο θεός (μου). Δάχτυλα λυγισμένα, αϊ λάβ γιου. Δάχτυλα δύο, νίκη. Δάχτυλο ένα, μανίκι.
Οι ενστάσεις είναι γραφικές και κουραστικές. Η εποχή έχει διαλέξει και έχει επιβάλει τις τάσεις της. Η δωρικότητα, εκείνη η ανεξιχνίαστη σκοτεινότητα των ανέκφραστων δρομέων στις μεγάλες αποστάσεις, πάει προς το παρελθόν. Σήμερα, με συνειδητοποιημένη τη θνητότητα περισσότερο από όσο στο παρελθόν, ευτυχούμε (ή έτσι νομίζουμε) να διαθέτουμε πολλά μέσα για να εξορκίσουμε τον φόβο της φθοράς και τον εφιάλτη της ανωνυμίας. Οι κάμερες και τα δίκτυα μας δίνουν την ευκαιρία να προβληθούμε, να σηκώσουμε το χέρι ψηλά, και να φωνάξουμε 'κύριε, κύριε, κύριε', όπως παλιά στον δάσκαλο, όταν ξέραμε την απάντηση, όχι χάριν της αληθείας αλλά χάριν της επιβράβευσης και της προσοχής.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:22:31]