Δευτέρα 27 Μαρτίου 01:57      9°-19° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και η υπονόμευση της δημοκρατίας

Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και η υπονόμευση της δημοκρατίας



Μία συζήτηση σε φιλική παρέα για την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, στην εποχή μας, αποτέλεσε αφορμή να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη και το διαχρονικό του λόγο για το ρόλο της μεσαίας τάξης σε μία ιδανική δημοκρατική κοινωνία.
Στη μεσαία τάξη κατατάσσει όλους εκείνους που έχουν μία μέση εισοδηματική κατάσταση και ειδικότερα τους εμπόρους και τους μικρούς ιδιοκτήτες γης. Η τάξη αυτή, που ταυτίζεται με το μέτρο, τη λογική της μεσότητας και της μετριοπάθειας, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο και εξασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα στους εύπορους και τους άπορους. Οι εύποροι, κατά τον Αριστοτέλη, έχοντας υπερκαλύψει τις βιοτικές στους ανάγκες, εκφράζονται με αλαζονία και πλεονεξία έχουν ως μοναδικό στόχο την αύξηση του πλούτου τους και τον διοικητικό έλεγχο, μέσω της ανέλιξής τους στην εξουσία και στην εγκαθίδρυση της ολιγαρχίας. Από την άλλη οι άποροι, μη έχοντας κάτι να χάσουν, ζουν στην ανομία, προκαλούν αναταραχές, διεκδικώντας αυτό που δεν έχουν, ρέπουν προς την οχλοκρατία υπό την καθοδήγηση δημαγωγών.
Η κυβερνητική πολιτική των τελευταίων ετών έχει βάλει στόχο την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης. Κι όπως δείχνουν οι στατιστικές για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, το έχει πετύχει σε μεγάλο βαθμό. Ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο έντιμος ελευθεροεπαγγελματίας, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας καλείται να σηκώσει στην πλάτη του όλα τα βάρη της μνημονιακής περιόδου. Πλήρωνε κι εξακολουθεί να πληρώνει αφειδώς αυτά που δεν πληρώνουν οι εύποροι. Καλείται και πληρώνει αφειδώς αυτά που δεν έχουν να πληρώσουν οι άποροι και δεν τους τα καλύπτει το κράτος όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εισφορά αλληλεγγύης κ.ά. Η μεσαία τάξη βρίσκεται συνεχώς με το χέρι στην τσέπη, καθώς είναι συνεχώς αντιμέτωπη με το απειλητικά απλωμένο κυβερνητικό χέρι. Κι αυτό συμβαίνει παρ' ότι τα μηνιαία εισοδήματα έχουν συρρικνωθεί στο ελάχιστο, σε βαθμό που ένας μεγάλος αριθμός οικογενειών αδυνατεί να καλύψει τις καθημερινές του ανάγκες.
Τι θα συμβεί όμως στην κοινωνία μας εάν εκλείψει ο κρίκος της ισορροπίας; Εύκολα μπορεί να το αντιληφθεί κανείς κοιτάζοντας προς τα δύο άκρα ανάμεσα στα οποία δεν χωράει το μέτρο και η λογική. Ποιος θα προσδίδει την ασφάλεια στο πολίτευμα και τη σταθερότητα;
Εξι χρόνια μνημονιακής πολιτικής ήταν αρκετά για να διαβρώσουν τον πιο ισχυρό κρίκο της κοινωνικής αλυσίδας. Υπάρχει ελπίδα; Πάντα υπάρχει. Αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση που θα αναλάβει το κόστος και θα ανοίξει το μπαούλο του παράνομου πλουτισμού. Που θα άρει την διακομματική ομπρέλα προστασίας και ασυλίας απ' όσους δεν είναι σε θέση να δικαιολογήσουν την πηγή των όσων κατέχουν. Δεν πρόκειται για νοητικό γέννημα κάποιου ευφυή οικονομολόγου, αλλά γι' αυτό που το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος συζητάει χρόνια. Ολοι έχουν εντοπίσει την πηγή του κακού, αλλά κανείς δεν κλείνει τη στρόφιγγα.
Πλέον, στο σημείο που είμαστε, δεν υπάρχει η πολυτέλεια της επιλογής. Ο Αριστοτέλης με απόλυτη σαφήνεια διατυπώνει την άποψη ότι προϋπόθεση για την επιβίωση της δημοκρατίας είναι η ύπαρξης μιας ισχυρής μεσαίας τάξης.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:57:17]