Πέμπτη 23 Μαρτίου 22:25      6°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


In memoriam - Για τον Πατέρα Ιωάννη Κατωπόδη

In memoriam - Για τον Πατέρα Ιωάννη Κατωπόδη



Η πρόσφατη εκδημία, η κυριολεκτικά πασχάλια έξοδος του πατρός Ιωάννου μέσα στο ευφρόσυνο κλίμα της Αναστάσεως του Κυρίου, κινητοποίησε ζωηρά μιαν ενδιάθετη επιθυμία να πω δυο λόγια για την προσωπικότητα του π. Ιωάννη Κατωπόδη.
Επρόκειτο για μια παρόρμηση, η οποία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσωπική μας ιστορία, αφού ήδη από το 1960 μέχρι πρόσφατα μας έδεναν αμοιβαίως στενοί δεσμοί αγάπης, φιλικής και πνευματικής.
Όμως, ο θρήνος για την απώλεια, οι ροές των δακρύων και η οδύνη του πένθους έθεσαν «φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου», και δικαίως: Ποιο νόημα έχει η ιστορική βιογραφία του θανόντος εκκλησιαστικού ανδρός, όταν η natalisdies, η γενέθλιος ημέρα για την εκκλησία μας, είναι η ημέρα του θανάτου, όταν, δηλαδή, μεταβαίνει στο ουράνιο θυσιαστήριο. Αφεθήκαμε, λοιπόν, εκεί "σώματα βροτών καμόντων" στη γλυκύτητα της ακολουθίας και στα λόγια του Υμνωδού.
Ο Υμνωδός είπε, και τότε και τώρα, τα αρμόδια λόγια με ρωμαλέο τρόπο και όχι μόνο διόρθωσε τις πιθανές στρεβλώσεις του πένθους, αλλά κυριότατα επανέφερε την τάξη της ζωής, "ζωής αθανάτου", στην κοίτη της, δηλώνοντας απερίφραστα, για να διασκεδάσει κάθε αμφιβολία, ότι ο θάνατος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου, αφού ουσιαστικά διαλύει το ανθρώπινο ον και ιαματικώς θραύει τους κρίκους της μακράς αλυσίδας, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται», καθώς με απόλυτη βεβαιότητα τόνιζε η γενιά των πατέρων μας.
Επιπλέον, απαντούσε στην απορία-έκπληξη του προφήτου Ιεζεκιήλ: "Τι θα γίνουν αυτά τα οστά τα ξηρά και γεγυμνωμένα;". Ο Χριστός "κατελθών εις τον Άδην συνανέστησε παγγενή τον Αδάμ". Τελεία και παύλα. Αυτή είναι η όντως ζωή.
Είναι φανερό, λοιπόν, ότι μέσα σ' αυτό το κλίμα και σ' αυτήν την όντως εκπληκτική εμπειρία η επιθυμία μου, υποχρεωτικά, άλλαξε προσανατολισμό. Επέλεξα να περιγράψω, όσο μου είναι μπορετό, τρεις θεμελιακές πτυχές της ιερατικής, όμως, ιδιότητος και λειτουργίας του π. Ιωάννου.
*Ο π. Ιωάννης ζούσε κυριολεκτικά στο χώρο του συμπλεκτικού συνδέσμου "και". Είναι αυτός που πιστοποιεί την ενότητα του σώματος του Χριστού και την αλήθεια του, δηλώνοντας με σαφήνεια ότι ο τόπος αυτής της αλήθειας και της ενότητας είναι η ευχαριστία. Αυτή δημιουργεί πράγματι βιολογικές συνάψεις.
Υπό την έννοια αυτή, κάθε έξοδος του π. Ιωάννη στο κόσμο, στην κοινωνία, κάθε κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, συμβουλευτική δραστηριότητά του, ουσιαστικά είναι στενά συνυφασμένη, συζευγμένη με την ευχαριστία. Ήταν μια επέκταση του Υπερώου στον κόσμο, που ουσιαστικά συνέτριβε την αλαζονεία της αυτονομίας κάθε ανθρώπινης πρωτοβουλίας.
*Ο π. Ιωάννης ανέπνεε και ζούσε στην ατμόσφαιρα της «χαριστικής δοτικής»: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω θεώ παραθώμεθα». Λίγο πριν το θάνατό του ψιθύριζε σαν να ανέβαινε κλίμακα: "Ουκ έστιν ίασις εν τη σαρκί μου, ουκ έστιν ειρήνη εν τοις οστέοις μου". Ήταν απόλυτα ενήμερος για την κοίμησή του και καρτερικός στον πόνο: "Η καρδία μου εταράχθη, εγκατέλειπέ με η ισχύς μου και το φως τον οφθαλμών μου και αυτό ουκ έστιν μετ΄εμού" (ο ανθρώπινος φόβος). Για να κλείσει, έτσι και αλλιώς, με το «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
*Ωστόσο, η πιο ζωτική του πτυχή ήταν το πάθος. Τρεις ήσαν οι βασικές πηγές αυτού:
1) Η ζωή του στην Εκκλησία
2) Η συναναστροφή του με σπουδαίους, ιερατικούς άνδρες (τον π. Κ. Οικονόμου και τον π. Αθ. Σφουγγατάκη)
3) Η οικογένειά του.
Την παραμονή της χειροτονίας του στον α΄ βαθμό της ιερωσύνης έγινα αποδέκτης ενός σαφούς προβληματισμού: «Πώς να περιγράψεις αυτό που νιώθω με λόγια και αυτό που θα γίνει αύριο;». Του αντείπα μερικά θεολογικά νόστιμα, αλλά ακούμπησαν την περιφέρεια. Αίφνης εγείρεται και μονολογεί: Το πάθος, αυτό μόνο κάτι μπορεί να χωρέσει.
Η πρώτη φράση του χειροτονητηρίου λόγου αναφέρει τα εξής: "Κάθε τι αληθινά μεγάλο στη ζωή είναι στενά δεμένο με το στοιχείο του πάθους". Ήξερε σαφώς για ποια ζωή μιλούσε.
Για να αποκλείσει παρερμηνείες στο πάθος, ζευγάρωσε την έννοια με δύο καίριες προτάσεις των Πατέρων: Εγώ «νεανίσκος ευτελής και απεριμμένος εις ύψος αρχής ανηνέχθη τοιούτον". Ποιας αρχής; Μία ήταν γι' αυτον. Η διακονία στο θυσιαστήριο και την αποσαφήνισε, λέγοντας: "Όταν λόγω καθέλκης τον Λόγον και όταν αναιμάκτω τομή Σώμα και Αίμα τέμνης δεσποτικόν".
Νομίζω ότι τα στοιχεία αυτά δείχνουν κάποιες πτυχές του ιερατικού του ήθους.
Τώρα ο π. Ιωάννης ευφραινόμενος συμμετέχει στον ιερό χορό, τον οποίο σέρνει ο αναστημένος Χριστός, ο κορυφαίος του χορού, κατά την θαυμάσια εικόνα του ιερού Νικολάου Καβάσιλα.
Αιωνία του η μνήμη!




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:25:04]