Τρίτη 24 Ιανουαρίου 19:28      5°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σταμάτης Κραουνάκης: «Είμαστε ακόμα μια χώρα με ψυχή» - Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη

Σταμάτης Κραουνάκης: «Είμαστε ακόμα μια χώρα με ψυχή» - Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη



Αύριο Δευτέρα στις 9.15 μ.μ. θα εμφανιστεί στο Ρωμαϊκό Ωδείο. Εκεί, στον χώρο «αγκαλιά», όπως τον χαρακτηρίζει, θα ξεδιπλώσει το πολύχρωμο, μουσικό μαγικό του χαλί για να «πετάξουμε» όλοι μαζί- «Ολοι ένα!» στον κόσμο των -τριών γενιών- τραγουδιών του. Και θα 'ναι ένα παραμύθι, «χτισμένο με αγάπη», που θα «αφηγηθεί» μελωδικά, με τη βελουδένια βραχνάδα της φωνής του και το εκρηκτικό ερμηνευτικό του ταμπεραμέντο, παρέα με τους εξαιρετικούς συνεργάτες του. Μια «συνομιλία καρδιάς θα είναι» λέει ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο οποίος μιλάει αποκλειστικά στην «ΠτΚ».
Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Θεσσαλονίκη, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και τώρα Πάτρα: «Ολοι Ενα» Φίλα με. Ρωμαϊκό Ωδείο. Αλήθεια, πώς νιώθετε που επιστρέφετε, ακόμα μια φορά, στην πόλη μας;
Εχω πάρει πολλές χαρές, από την Πάτρα, πάντα. Βουτσινάς, «Χτίστες» Γιώργου Χειμωνά, το θυμάμαι σαν χτες, ένας υπέροχος «Δον Ζουάν» με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, πάλι με τον Βουτσινά, συναυλίες, ξανά και ξανά. Μ' αρέσει αυτό το θέατρο, το αγαπώ πολύ. Είναι αγκαλιά. Εχω χαρά που θα δείξουμε το «Ολοι Ενα»- Φίλα με στους φίλους μου από την Πάτρα και ξέρω, είναι πολλοί που αγαπάνε τα τραγούδια μου. Είναι μια συνομιλία καρδιάς, νομίζω θα περάσουμε πολύ ωραία.

Στην παράστασή σας έχετε συμπεριλάβει τρεις γενιές τραγούδια. Με ποιο κριτήριο επιλέξατε ανάμεσα στα τόσα «παιδιά» σας και πόσο εύκολο ήταν;
Εφτιαξα ένα παραμύθι… με τα τραγούδια που χρειάζονταν, να πω σ' ένα νέο, ας πούμε, παιδί, που δεν ξέρει τίποτα για μένα, τι είναι αυτός ο άνθρωπος. Είχα μεγάλη υποστήριξη από πέντε συντρόφια μου και τους τρεις σπουδαίους εκτελεστές μουσικούς μας. Το χτίσαμε με αγάπη… Μόνο του ζήταγε τι θέλει, κι αυτά που λείπουν περιέχονται… θες μετά να τ' αναζητήσεις. Αυτά που υπάρχουν είναι οι στιγμές που ενωθήκαμε με τον κόσμο ιδιωτεύοντας σε ώρες συλλογικότητας… υπάρχουν και μικρές παρεμβάσεις σπουδαίων κειμένων που ολοκληρώνουν την αφήγηση, μικρά διαμάντια, που μ' ακολουθούν χρόνια. Βέντερς, Χουρμούζης, Σαίξπηρ, Λόρκα, Σεφέρης, Ντάριο Φο… Τα σπουδαία λόγια της Νικολακοπουλου, σφραγίδες διαχρονίας και η χαρά μιας γιορτής που ξεκινάει μυσταγωγικά για να έρθει σε διονυσιακή έξοδο. Ο κύκλος της ζωής μας, έρωτες, πάθη, μοναξιές, όνειρα, γέννες, χωρισμοί, ξαναγεννήματα.

Η «αυλαία» ανοίγει με το ολόφρεσκο «Για σένα», που γράψατε ειδικά για την παράσταση. «Μοναδική πατρίδα/ τα παιδικά μας χρόνια». Αλήθεια, πώς «γεννήθηκε»;
Ηταν η απάντηση στον εαυτό μου μετά την αντιμνημονιακή μου εξάρτηση στην ερώτηση «και τώρα τι λέμε» μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου… Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να μην ηττηθώ μέσα μου και να πω κάτι, που θα μας ξεκουρντίσει. Στη ζωή, στην επόμενη μέρα «γύρισα από ένα μέτωπο, που όσοι σκοτώνουν φτιάχνουν το χάρτη…» Αυτό είναι η αλήθεια.

Δίνετε μεγάλη σημασία στη συνεργασία αλλά και βήμα στους νέους καλλιτέχνες, όταν η γενναιοδωρία και το ανοιχτό μυαλό σπανίζουν -κι όχι αποκλειστικά στον καλλιτεχνικό χώρο.
Ακούστε. Εχουμε πολύ σπουδαία παιδιά, νέο αίμα και στο τραγούδι, αλλά κυρίως στο θέατρο. Με χαρά βλέπω πολλά παιδιά μου, από τη Σπείρα, να γίνονται χρήσιμες μονάδες, να δημιουργούν. Η ζωή δεν προχωρά αλλιώς. Μάτια και καρδιά ανοιχτά στα καινούργια. Ο,τι έχει κανείς δίνει.
Η ομάδα, τα «κόκκινα γυαλιά» και οι μάχες
Τη δύναμη του «μαζί», την έχουμε συνειδητοποιήσει, λέτε, εν μέσω κρίσης;
Δεν περίμενα την κρίση για να το εφαρμόσω. Μάλλον την έβλεπα να έρχεται πολύ πιο νωρίς από πολλούς. Το ένστικτό μου με πήγε στην ομάδα, στους μικρούς χώρους, στα μεγάλα πανεπιστήμια, στη μελέτη. Ηθελα πάντα να είμαι σύνηχος με τον παγκόσμιο καλλιτεχνικό ιστό, κρατώντας τα χρώματα και τις μυρωδιές της πατρίδας μου.

Η σημερινή κυβέρνηση ψηφίστηκε από τον λαό για κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο. Πολλοί έχουν απογοητευτεί. Εσείς πώς κρίνετε την έως τώρα πορεία της;
Ερασιτεχνική.

Το «Πήρα κόκκινα γυαλιά», γραμμένο το 1989, αποπνέει αισιοδοξία. Σήμερα, τι βλέπετε πίσω από τους φακούς των γυαλιών αυτών σε τοπικό επίπεδο;
Δεν βλέπω. Αισθάνομαι. Σ' ένα νηπιαγωγείο, τα παιδιά έφτιαξαν χάρτες και χειροτεχνίες με τα λόγια αυτού του τραγουδιού, το αγαπάνε τα παιδιά πολύ αυτό το τραγούδι. Αυτό για μένα τα λέει όλα.

Και σε παγκόσμιο επίπεδο -με όλα όσα γίνονται τελευταίως- και με το «καζάνι» να βράζει επικίνδυνα;
Είναι πόλεμος, έχουμε απώλειες. Είμαστε σε μάχη, κάθε μέρα. Οι κοινωνίες παραληρούν από τα σόσιαλ μίντια. Είμαστε ακόμα μια χώρα με ψυχή. Εχουμε ένα συγκλονιστικό τόπο, μπορούμε να γίνουμε η φωνή του παγκόσμιου πολιτισμού, αντί να αντιγράφουμε τους ξένους. Ετσι λέω.

«Φίλα με»: Τραγούδι κατ' εξοχήν ερωτικό. Ο έρωτας είναι ανθεκτικός στα ζόρια;
Ναι. Φτάνει να έχει μέρος να σταθεί και στήθια ν' ακουμπήσει.
Σε ποιες φάσεις της ζωής σας «χτυπάει κόκκινο» η δημιουργικότητα;
Συνέχεια. Στα δύσκολα ακόμα πιο πολύ.

Εχετε κερδίσει, όλα αυτά τα χρόνια, την αγάπη του κόσμου -και δη διαφόρων ηλικιών. Αναρωτηθήκατε ποτέ: «Κι αν τη χάσω;».
Οχι… δεν την καταδέχομαι αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου. Μάχομαι καθημερινά για το αντίθετο. Δίνω κι εγώ. Εννοια, φροντίδα.

Είστε ένας άνθρωπος που ξεχειλίζει ενέργεια και δημιουργικότητα. Τι «σύνθημα» θα απευθύνατε στους σημερινούς νέους που νιώθουν ασταθές το έδαφος κάτω από τα πόδια τους;
Πιάνουμε τη ζωή απ' τα κέρατα. Και προχωράμε μ' όλες μας τις δυνάμεις.


ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΠτΚ» 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:28:13]