Τρίτη 17 Οκτωβρίου 03:18      13°-28° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για τα μπάνια του λαού

Για τα μπάνια του λαού



Εκείνα τα χρόνια δεν είχαν όλες οι οικογένειες ΙΧ αυτοκίνητο. Για την ακρίβεια, οι περισσότερες δεν είχαν.
Και κάθε καλοκαίρι, ο κόσμος στοιβαζόταν σαν τις σαρδέλες στα αστικά λεωφορεία για ένα μπάνιο στις κοντινές παραλίες.
Σε περίοπτη θέση, σαν να καθόταν σε ένα… θρόνο, ο εισπράκτορας του λεωφορείου δεν έκοβε μόνο τα εισιτήρια. Είχε και την ευθύνη της σωστής ροής των επιβατών μέσα στο λεωφορείο. Λίγοι οι καθιστοί επιβάτες, πολλαπλάσιοι οι όρθιοι, έπρεπε να στριμωχτούν όσο περισσότερο μπορούσαν, για να χωρέσουν όσο περισσότεροι μπορούσαν να χωρέσουν.
Ηταν οι στιγμές που ο εισπράκτορας αναλάμβανε δράση. «Προχωρήστε παρακαλώ στον διάδρομο», έλεγε από μικροφώνου (!) με επιβλητικό ύφος που άρμοζε στη σοβαρότητα της κατάστασης.
Ομως, δεν ήταν πάντα εφικτό να εισακουστεί η έκκληση του. Κάποια στιγμή, και να ήθελαν, οι όρθιοι επιβάτες δεν μπορούσαν άλλο να προχωρήσουν μπροστά. Ηταν ανθρωπίνως αδύνατον. Οχι ότι ήταν και ανθρωπίνως δυνατόν, με τα μέτρα της κοινής λογικής, αυτό που συνέβαινε. Να μεταφέρονται, δηλαδή, με ένα λεωφορείο τριπλάσιοι ή και τετραπλάσιοι επιβάτες απ' αυτούς που είχε προβλέψει ο κατασκευαστής του.
Ομως, συνέβαινε. Και το βαρυφορτωμένο λεωφορείο κάποτε έφτανε, αγκομαχώντας, στον προορισμό του. Και, εννοείται, το δύσμοιρο επιβατικό κοινό είχε κάνει δύο και τρία μπάνια εντός του λεωφορείου, πριν κάνει το κανονικό στη θάλασσα, αυτό για το οποίο είχε τόσο ταλαιπωρηθεί.
Βλέπεις, τότε, ο κλιματισμός ήταν ανύπαρκτος και μόνο από τα ανοικτά παράθυρα έμπαινε κάποιο αεράκι που πάλευε να εισχωρήσει ανάμεσα σε ιδρωμένα σώματα, ανθρώπινες οσμές.
Και τα χρόνια πέρασαν. Ηλθε η εποχή της (επίπλαστης) ευημερίας. Κάθε οικογένεια απέκτησε το δικό της αυτοκίνητο, ουκ ολίγες είχαν δύο ή και τρία ακόμη.
Κι επειδή ήταν αδιαπραγμάτευτα τα «μπάνια του λαού», κατά τον συχωρεμένο τον Ανδρέα, μετεξελίχθηκαν σε ημερήσιες εκδρομές, διήμερα και τριήμερα σε κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς.
Οπως και να το κάνουμε, άλλο Τσουκαλέικα και Παραλία Προαστείου, άλλο Μύκονος και Σαντορίνη. Αλλωστε, για να χρησιμοποιήσουμε σε παρελθόντα χρόνο και μια γνωστή ρήση, λεφτά υπήρχαν.
Ομως, καθώς η ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της, την εποχή της ευημερίας διαδέχθηκε αυτή της κρίσης.
Πλέον, καθώς τώρα λεφτά δεν υπάρχουν, γυρίσαμε πίσω. Τέρμα για τους πολλούς οι χλιδάτες διακοπές, τέρμα τα σαββατοκύριακα και τα τριήμερα.
Ηλθε ο καιρός, θέλουμε δεν θέλουμε, να ξαναθυμηθούμε ότι ζούμε σε μια παραθαλάσσια πόλη. Κι εντάξει, μπορεί να μην διαθέτει τις πανέμορφες παραλίες των νησιών, αλλά όλο και κάποια βουτιά μπορείς να κάνεις χωρίς να μετακινηθείς χιλιόμετρα μακριά.
Αναμενόμενο η Πλαζ να ζει και πάλι μέρες δόξας. Κι αν τα (κλιματιζόμενα, σύγχρονα) αστικά λεωφορεία δεν πηγαινοέρχονται σ' αυτήν πια γεμάτα ασφυκτικά, δεν είναι κι εύκολο να παρκάρεις (και) εκεί.
Δεκάδες, εκατοντάδες τα σταθμευμένα αυτοκίνητα καθημερινά, μαρτυρούν με τη σειρά τους ότι (σχεδόν) όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε…










Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:18:42]