Τρίτη 30 Μαΐου 10:26      14°-25° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Με αφορμή το κόψιμο ενός δέντρου

Με αφορμή το κόψιμο ενός δέντρου



Για αρχή, ας το διευκρινίσω προς άρση παρεξηγήσεων. Είμαι με το περιβόητο δέντρο (ή την Κουκουναριά) της Αρόης. Ωστόσο, ταυτόχρονα, αντιλαμβάνομαι ότι έχουν ένα μεγάλο δίκιο όσοι επιζητούν εδώ και καιρό για λόγους ασφαλείας το κόψιμό του.
Σίριαλ έχει γίνει το συγκεκριμένο θέμα τα τελευταία χρόνια, με το ερώτημα να τίθεται επανειλημμένως: Να κοπεί ή να μην κοπεί;
Τελικά, ο κύβος ερρίφθη. Με δημοτική απόφαση το δέντρο θα κοπεί, αλλά ήδη προκαλούνται έντονες αντιδράσεις από συμπολίτες που διαφωνούν, μαζεύοντας μάλιστα και υπογραφές μέσω του διαδικτύου, με αίτημα αυτό να παραμείνει στη θέση του.
Σε μια πόλη, σε μια κοινωνία με στοιχειώδη οικολογική συνείδηση, η ευαισθησία τους θα ήταν απολύτως κατανοητή.
Στην Πάτρα του 2016, ωστόσο, που δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά με το πράσινο, συνιστούν μια μειοψηφία που επιμένει να προτάσσει την προστασία ενός δέντρου έναντι των κινδύνων που προκαλεί η παρουσία του.
Σεβαστή η προτεραιότητα που βάζουν, αλλά η κοινή λογική και η πραγματικότητα μας οδηγούν πολλές φορές σε αποφάσεις που δεν είναι ευχάριστες. Το επικείμενο κόψιμο της κουκουναριάς της Αρόης είναι μια απ' αυτές που λαμβάνονται με βαριά καρδιά. Σαν ένα αναγκαίο κακό που δεν πρέπει ή δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Τον καιρό που ήταν στην αντιπολίτευση, η παράταξη της σημερινής δημοτικής αρχή είχε αντιδράσει με σφοδρότητα στην απόφαση της προηγούμενης για το κόψιμο του δέντρου. Σήμερα, όμως, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι είναι αυτή που αποφασίζει το ίδιο. Προφανώς δεν το θέλει, αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Αλλωστε, εάν θέλουμε να αποδείξουμε εμπράκτως ότι έχουμε οικολογική ευαισθησία, υπάρχουν πολλά ανοικτά μέτωπα που έχουμε ως πόλη να αντιμετωπίσουμε. Αρκεί να φέρουμε στο μυαλό μας την κατάσταση που επικρατεί για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι επιδόσεις μας στα θέματα πρασίνου είναι, αν μη τι άλλο, απογοητευτικές.
Με φωτεινή εξαίρεση την οδό Κωνσταντινουπόλεως, θα ζοριστούμε να βρούμε δεντροφυτεμένους δρόμους για τους οποίους μπορούμε να καμαρώνουμε.
Ελάχιστα είναι τα πάρκα που διαθέτουμε, ενώ και οι περισσότερες πλατείες μας βρίσκονται στο μαύρο τους το χάλι. Το πράσινο είναι ελάχιστο, ενώ όπου υπάρχει, συνήθως είναι παρατημένο, με τα σημάδια της εγκατάλειψης να αφήνουν κίτρινες αποχρώσεις πάνω του.
Ως εκ τούτου, θα ήταν ευχής έργον η ευαισθησία των συμπολιτών μας για το δέντρο της Αρόης να μην περιοριζόταν σ' αυτό. Το ευτύχημα θα ήταν, με αφορμή αυτή την ιστορία, να έπαιρναν πρωτοβουλίες και να συγκροτούσαν μια οργανωμένη κίνηση, όχι για να μην κοπεί, απλώς, ένα δέντρο, αλλά για να αποκτήσουμε τα πολλά δέντρα που μάς λείπουν.
Από την άποψη αυτή, η κουκουναριά της Αρόης θα μάς έδινε ένα γερό μάθημα οικολογικής αφύπνισης.
Κι εν τέλει, με τον θάνατο της θα μας πρόσφερε πολύ περισσότερα απ' αυτά που μας έδωσε με τη ζωή της.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:26:57]