Δευτέρα 24 Ιουλίου 09:58      22°-34° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μια αδιέξοδη οπισθοδρόμηση

Μια αδιέξοδη οπισθοδρόμηση



Το ΚΚΕ πραγματοποιεί (και) στην Πάτρα αυτές τις ημέρες επετειακές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Είναι βέβαια αναφαίρετο δικαίωμα των κομμουνιστών να παραμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν και να τιμούν την Ιστορία, όπως οι ίδιοι την ερμηνεύουν μέσα από την ιδεολογικοπολιτική σκοπιά τους.
Ομως, την ίδια ώρα, σκέφτομαι πώς αντιδρά ο Περισσός όταν η άλλη πλευρά διοργανώνει γιορτές για τη νίκη του Εθνικού Στρατού στον Γράμμο και στο Βίτσι. Αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, οι αριστεροί τις χαρακτηρίζουν «γιορτές μίσους», και πολύ σωστά.
Δεν μπορεί ο νικητής ενός εμφυλίου πολέμου να πανηγυρίζει θεωρώντας ότι είναι το μέγεθος της ηττημένης παράταξης που τού χαρίζει δόξα, νιώθοντας δικαιωμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων και από τον ρου των ιστορικών γεγονότων.
Ωστόσο, για να περάσουμε και στην απέναντι όχθη, δεν μπορεί και ο ηττημένος να κάνει εκδηλώσεις μνήμης για να καταδείξει την δική του (κατά τον ίδιο) ηθική ανωτερότητα.
Ας συγχρονιστούμε με την εποχή μας. Διανύοντας πλέον τον 21ο αιώνα, οι επετειακές εκδηλώσεις νικητών και ηττημένων μιας αιματηρής εμφύλιας αναμέτρησης που πλήγωσε την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως το θλιβερό υστερόγραφο ενός παρελθόντος που επιβάλλεται να αφήσουμε πίσω μας.
Οχι για να το ξεχάσουμε, αλλά για να το εκλάβουμε ως ένα χρήσιμο μάθημα για το μέλλον, επιλέγοντας τον μονόδρομο της εθνικής συμφιλίωσης.
Κι αυτό θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι αυτοί που, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, επιμένουν να συντηρούν εκατέρωθεν ένα παρωχημένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
Και μάλιστα, από τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν κουβαλάνε στη μνήμη τους προσωπικά βιώματα εκείνης της ταραχώδους εποχής, αλλά είναι αποδέκτες αφηγήσεων από τρίτους, «στρατευμένοι» από συγγενείς και φίλους σε ένα από τα δύο «στρατόπεδα».
Για το τέλος, νομίζω ότι είναι απαραίτητη μια ιστορική υπόμνηση. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως γνωστόν, έφυγε από την Ελλάδα το 1963, εν μια νυκτί, εγκαταλείποντας τη χώρα και την πολιτική, για να εγκατασταθεί στο Παρίσι.
Είχαν προηγηθεί η σύγκρουση του με το Παλάτι και η δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, με τον Καραμανλή να αναφωνεί: «Ποιος κυβερνά αυτόν τόπο»;
Εκείνα τα χρόνια η Αριστερά βρισκόταν υπό διωγμόν, με τους κομμουνιστές να φυλακίζονται και να εξορίζονται, πληρώνοντας το τίμημα της ήττας του εμφυλίου, που συνεχίστηκε σε κοινωνικό επίπεδο.
Όταν ο Καραμανλής επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από έντεκα χρόνια, το 1974, με την επάνοδο της δημοκρατίας, μια από τις πρώτες προτεραιότητες του ήταν να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ.
Γιατί ακριβώς, εναρμονιζόμενος με το πνεύμα των καιρών του, έπραξε το αυτονόητο.
Τροφή για σκέψη για όσες και όσους εξακολουθούν να μην κοιτάζουν στις μέρες μας μπροστά, λόγω του εγκλωβισμού τους σε εμμονές ενός τραυματικού παρελθόντος που δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο σε μια αδιέξοδη οπισθοδρόμηση που διχάζει, ξύνοντας παλιές πληγές.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [09:58:51]