Δευτέρα 22 Μαΐου 22:27      13°-24° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για τη Δραματική Σχολή

Για τη Δραματική Σχολή



Την περασμένη εβδομάδα, ενόσω εξελίσσονταν αιχμηρές αντιδράσεις από μέρους της αντιπολίτευσης, γύρω από επικείμενες αλλαγές στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της Πάτρας (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) και, συγκεκριμένα, στη Δραματική Σχολή, περιήλθε σε γνώση μου ένα περιστατικό, που μου προκάλεσε κυριολεκτικά αφόρητη θλίψη, μετά πολλών συνειρμών.
Σε συνεδρίαση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., σπουδαστής, διαφωνώντας με την κατάργηση του προπαρασκευαστικού έτους τής εν λόγω Σχολής, κούναγε δηκτικά το δάκτυλο στον Κώστα Καζάκο...
Μια κίνηση, που, αν μη τι άλλο, προβληματίζει και, ταυτόχρονα, γεννά αβίαστα το εξής ερώτημα: «Από πού, άραγε, εκπηγάζει αυτή η μέγιστη απρέπεια, η ασύδοτα εγωκεντρική τάση και η έλλειψη ηθικών αναστολών, απέναντι σ' ένα κορυφαίο θεατράνθρωπο, το δάσκαλο;».
Προσεγγίζοντας κανείς την απάντηση, σε μια εποχή κρίσης αξιών, ηθικής ρευστότητας και τυφλής αμετροέπειας, θα ήταν εντελώς επιπόλαιο και ρηχό να επιρρίψει ευθύνες σ' ένα νέο παιδί, που αποτολμά, μάλιστα, να ασχοληθεί με την Τέχνη, που ονειρεύεται ν' ανέβει κάποτε στο σανίδι του θεάτρου, ως νέος Καζάκος…».
Η ορθή αποκωδικοποίηση του λυπηρού αυτού γεγονότος σχετίζεται με το ότι προηγήθηκε -από κομμάτι της αντιπολίτευσης- η δημιουργία ενός έκρυθμου κλίματος, που το διέτρεχαν η κινδυνολογία, ο συγκαλυμμένος λαϊκισμός, η ψιθυρολογία… με εκφράσεις τύπου «τινάζεται στον αέρα η Δραματική Σχολή», «δεν πρέπει να μπει στην κλίνη κανενός Προκρούστη η Σχολή...».
Μάλιστα, προς ενίσχυση της παραπάνω πολεμικής ατμόσφαιρας, κάποιοι φρόντισαν, εντέχνως, να αναμείξουν στην πολιτική αντιπαράθεση ακόμη και τον Κώστα Καζάκο (σ.σ.: του διεμήνυσαν, δημόσια, πως «οφείλει να μείνει μακριά από νοσηρές καταστάσεις»), κάτι που συνιστά, εμμέσως πλην σαφώς, απειλή για στοχοποίηση και αυτού του ιδίου, εάν δεν ταχθεί με την οπτική τους…
Αυτή, όμως, η -αντιπολιτευτική- πρακτική, της υπερβολής, της ισοπέδωσης ακόμη και προσωπικοτήτων, που έχουν συνδέσει άρρηκτα τη διαδρομή τους με τον Πολιτισμό, οδηγεί, συνήθως, σε ακρότητες -όπως μας προειδοποίησε, εγκαίρως, ο Νίτσε.
Τα πρώτα, δε, θύματα αυτών των ακραίων καταστάσεων, που επιφέρουν, ακούσια, φανατισμό σε μονοδιάστατες απόψεις, είναι οι νέοι άνθρωποι…
Και είναι κρίμα, διότι κάθε φορά που απευαισθητοποιείται ένα παιδί, μποϊκοτάρεται, ουσιαστικά, το μέλλον…
Οφείλουμε, λοιπόν, όλοι μας -οι συμμετέχοντες στο Δημοτικό Συμβούλιο και όχι μόνον-, κάθε φορά που εκφράζουμε τις προσωπικές μας συλλογιστικές για την πόλη (κάτι που, φυσικά, είναι θεμιτό, ως πρακτική εκδήλωσης της διαφορετικότητας), να έχουμε κατά νου ότι απευθυνόμαστε και στα νέα παιδιά… Τα οποία πρέπει, παράλληλα, να προτρέπουμε να εμβαθύνουν στα πράγματα, να αναπτύσσουν κριτική σκέψη, να αμφιβάλλουν ή να αμφισβητούν γόνιμα και, κυρίως, να σέβονται τους ανθρώπους που αναβαθμίζουν την καθημερινότητά μας, την ύπαρξή μας την ίδια, παράγοντας σε υψηλό επίπεδο Πολιτισμό…
Αυτό, λοιπόν, που προέχει είναι ο λεγόμενος πολιτικός πολιτισμός… Κι έπονται οι προβληματισμοί ή, ακόμη, και οι διαξιφισμοί, για το εάν η Δραματική Σχολή της Πάτρας θα είναι τριετούς ή τετραετούς φοίτησης.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:27:56]