Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 19:26      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο εραστής της γνώσης και της γραφής

Ο εραστής της γνώσης και της γραφής



«H Οδύσσεια είναι έργο αγαπησιάρικο. Αντίθετα, η Ιλιάδα είναι ακατάδεκτη, δεν δέχεται τα χάδια μας».
Λόγια ενός εραστή του αρχαίου κειμένου. Ενός εραστή της γνώσης και της γραφής ο οποίος όντας πολιτικός κρατούμενος στην εποχή της δικτατορίας γράφει σε φθαρμένες χαρτοπετσέτες, όταν βρίσκει μολύβι, τη «Μαύρη Γαλήνη», που πρωτοδημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1973 στο 8ο και τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Η Συνέχεια», και το 2007, στις εκδόσεις «Το Ροδακιό».
Πρόκειται για τον φιλόλογο, ακαδημαϊκό, δοκιμιογράφο, μεταφραστή της Ιλιάδας, της Οδύσσειας, του Αίαντα, συγγραφέα βιβλίων, άρθρων, μονογραφιών για τον Ομηρο, τον Ησίοδο, το Σοφοκλή, τον Ηρόδοτο, τη Σαπφώ αλλά και μελετητή νεότερων ποιητών, Δημήτρη Μαρωνίτη, που απεβίωσε πριν από λίγες ημέρες.
Πάνω απ όλα, ο Δημήτρης Μαρωνίτης υπήρξε ένας σπουδαίος δάσκαλος. Κι έγινε σπουδαίος, επειδή αρίστευσε και μελέτησε βαθιά στη ζωή του. Η αριστεία ήταν το εισιτήριο για να κερδίσει μία από τις υψηλότερες θέσεις της πνευματικής ελίτ της χώρας μας.
Απόφοιτος του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης, εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης, ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του σε πανεπιστήμια της Γερμανίας με υποτροφία της Humboldt-Stiftung και το 1962 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, όπου και δίδαξε Αρχαία Ελληνικά από το 1963 έως το 1968 ως εντεταλμένος υφηγητής, στη Φιλοσοφική Σχολή. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, απολύεται και συλλαμβάνεται για τη δράση του. Στη Φιλοσοφική Σχολή επανήλθε και παρέμεινε ως καθηγητής από το 1975 έως το 1996, ενώ παράλληλα ήταν επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, στην Κύπρο, στην Αυστρία και στη Γερμανία. Διετέλεσε πρόεδρος και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας με έδρα τη Θεσσαλονίκη, από το 1994 έως το 2001 και συντονιστής του προγράμματος «Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση».
Η απώλεια του Μαρωνίτη αφήνει ένα μεγάλο κενό στους διανοούμενους της χώρας μας. Κάθε φορά που καταλήγει ένας σπουδαίος Ελληνας του πνεύματος, ένας δάσκαλος αυτού του αναστήματος, αναρωτιέμαι εάν θα υπάρξουν διάδοχοι.
Ερώτημα που τίθεται αυθόρμητα, ζώντας σε μία εποχή κατά την οποία η αριστεία αποτελεί ρετσινιά στη χώρα μας και κατά την οποία εισάγονται στις παιδαγωγικές και καθηγητικές σχολές υποψήφιοι των Πανελληνίων, που δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τη βάση του 10. Σχολές, στις οποίες πριν από μερικά χρόνια είχαν πρόσβαση μόνον οι άριστοι. Πώς λοιπόν, το εκπαιδευτικό μας σύστημα να μην έχει υποστεί τέτοια καθίζηση; Η αριστεία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση της χώρας μας τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί απόλυτα με την ιατρική επιστήμη. Ολες οι άλλες επιστήμες -τις οποίες ευτυχώς εξακολουθούν να τις επιλέγουν μεμονωμένοι άριστοι, με αποτέλεσμα να διασώζεται σε κάποιο βαθμό κάπως το επίπεδό τους- δέχονται υποψηφίους κάτω του μετρίου, γεγονός που μοιραία επηρεάζει το γενικότερο επίπεδο της εκπαίδευσης.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που οφείλει να απασχολήσει το σύνολο της κοινωνίας. Ο ημιμαθής δάσκαλος μπορεί να εξυπηρετεί τις βλέψεις ενός πολιτικού συστήματος, αλλά αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας.
«Ο Πλάτων στιγμάτισε τα προεφηβικά μου χρόνια στο Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, όταν φιλόλογος καθηγητής, δάσκαλος με τα όλα του, μας διάβασε ολόκληρον τον Πρωταγόρα» είχε αναφέρει σε μία από τις συνεντεύξεις του ο Δημήτρης Μαρωνίτης
Από τέτοιους δασκάλους έχουν ανάγκη τα σχολεία μας σήμερα. Οχι ότι δεν υπάρχουν. Αλλωστε αυτοί κρατάνε ζωντανές τις σχολικές κοινότητες. Ομως, εάν όχι το σύνολο, η πλειοψηφία θα πρέπει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει όσο το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι θεμελιωμένο στην αριστεία.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:26:06]