Σάββατο 22 Ιουλίου 18:01      20°-33° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κλεοπάτρα Δίγκα: «Πρέπει να δίνουμε νόημα στις μέρες μας»

Κλεοπάτρα Δίγκα: «Πρέπει να δίνουμε νόημα στις μέρες μας»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
«Μια ελεγεία συγκατάνευσης στη ζωή -όχι τον θάνατο» χαρακτηρίζει το «Βιβλίο Νο 512», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Η συγγραφέας του, ζωγράφος, σκηνογράφος και «δασκάλα» Κλεοπάτρα Δίγκα μιλάει στην «ΠτΚ».
«Βιβλίο Νο 512». Τεκμήριο της 60χρονης κοινής ζωής του Αριστείδη και της Ελισάβετ, γονιών του αφηγητή σας. Τι παρακίνησε την πένα σας να κάνει αυτή τη βουτιά στο παρελθόν;
Ερχεται κάποια στιγμή, που ρίχνεις το βλέμμα σου πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. (Το είχα κάνει νωρίτερα στη ζωγραφική, με επικέντρωση στο ανθρώπινο σώμα, με την ομότιτλη σειρά που είχε δει η Πάτρα στο ΜΙΕΤ στην πλατεία Γεωργίου). Οταν κάποιος απλός άνθρωπος φεύγει, τι μένει πίσω του; Πού πάει αυτό που ήταν η ζωή του; Πιστεύω πως γίνεται αφήγηση των επιζώντων πλησίον του όσο υπάρχουν κι αυτοί. Μετά τίποτα. Αυτό είναι το «Βιβλίο Νο 512». Ενας τόμος από ένα Μεγάλο Αρχείο των Ανώνυμων Νεκρών. Αυτών που δεν θα απολαύσουν από την Ιστορία το «υπέρ μοίραν». Αυτό φαντάστηκα για να προσεγγίσω το θέμα μου. Πολλές φορές γράφουμε, ζωγραφίζουμε, δημιουργούμε γενικά, για να κατανοήσουμε τη ζωή. Ας πούμε πως το μικρό αυτό βιβλίο, είναι μια ελεγεία συγκατάνευσης στη ζωή -όχι στον θάνατο.
Προσωπικότητες, έντονες και διαφορετικές το, αγαπημένο ως τα γηρατειά του, ζευγάρι. «Πολύχρωμο πουλί» εκείνος, «της σκέψης και της επιβίωσης» εκείνη. Ο συνδυασμός γέλιου και η θλίψης ξεκλειδώνει το «θησαυροφυλάκιο» της (κοινής) ζωής;
Νομίζω ότι αυτές οι ισορροπίες βρίσκονται όταν δύο άνθρωποι ερωτεύτηκαν κάποτε ο ένας τον άλλο και θα πρέπει να βγάλουν μια μακριά ζωή μαζί, χωρίς ατομισμό. Ο στόχος της ζωής είναι να κατακτήσει την «αγάπη». Δύσκολος στόχος, λίγοι τον καταφέρνουν. Ενα συνεχές ζητούμενο -ανάμεσα σε έρωτες κι αγάπες της αράδας.

«Η ύπαρξή μας δεν έχει κανένα νόημα. Το νόημα της το προσδίδουμε εμείς» πρεσβεύει ο Αριστείδης. Συμφωνείτε;
Μα έτσι είναι. Φεύγουμε… μετά το τίποτα!!! (τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα γνώσεις μας).
Συζητώντας κάποτε μ' ένα αγαπημένο πρόσωπο αυτό το θέμα, μου λέει: «So what?». Ηταν μια χαρτοπετσέτα στο τραπέζι μας, την πήρα στα χέρια και σκέφτηκα: Αυτή η απλή τιποτένια χαρτοπετσέτα, που ο σερβιτόρος θα πετάξει στα σκουπίδια σε λίγο, θα μπορούσε να ήταν ενθύμιο φιλίας, έρωτα, στιγμής μοναδικής, ένα υλικό απομεινάρι μνήμης πολύτιμης που κάποιος θα μπορούσε να την κρατάει σαν θυμητάρι ακριβό, όλη του τη ζωή. Να που τα πράγματα, οι στιγμές, οι σχέσεις, η ζωή μας ολόκληρη, δεν έχει παρά το νόημα που εμείς τους προσδίνουμε. Από μόνα τους δεν έχουν κανένα νόημα. Γι' αυτό πρέπει να μην αφηνόμαστε να ζούμε τις μέρες μας χωρίς νόημα, νομίζω. Να τους δίνουμε εμείς νόημα.

Εχετε συμπεριλάβει και το «Τραγούδι της Ελ Ντάμπα» αστικό τραγούδι της Αριστεράς, το οποίο καταγράφεται πρώτη φορά σε βιβλίο.
Πράγματι, το βρήκα απρόσμενα σε κάτι καλιά κιτάπια, μου ταίριαξε με τη διήγηση και πρωτοδημοσιεύεται σε βιβλίο με όλες τις εκδοχές του. Δίνει με σκωπτικό και περιγραφικό, νομίζω, τρόπο τη ζωή των αριστερών Ελλήνων αιχμαλώτων των Αγγλων στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα στη Μέση Ανατολή μέσα το κλίμα της εποχής -και απ' ό,τι φάνηκε έχει πραγματολογική αξία εδώ. Τραγουδιόταν με τη μουσική του Τσιτσάνη από στο «Βάρκα-Γιαλό».

«Παλιώνουν και οι λέξεις… μας μοιάζουν […γερνούν, τις ξεχνούν, ή τις αναφέρουν νοσταλγικά […] κάποιες πεθαίνουν. Μερικές μπαίνουν στις προθήκες του Μουσείου των Λέξεων οριστικά. Είναι όμως και μερικές που ούτε γερνούν, ούτε πεθαίνουν, ούτε σε μουσείο ταριχεύονται, αλλά διασχίζουν τους αιώνες μ' όλη τους τη δροσιά» γράφετε. Η άποψή σας για το θέμα της κατάργησης των Αρχαίων και την πορεία της γλώσσας μας;
Οι λέξεις, η ίδια η γλώσσα είναι το κεντρικό όχημα μεταφοράς ιδεολογίας και εξουσίας. Οι ίδιες οι λέξεις δεν έχουν την έννοια που δίνουν τα λεξικά. Η ίδια λέξη μπορεί να έχει τόσες προεκτάσεις και έννοιες όσες τους δίνει ο χρήστης τους. Το έχουμε ζήσει τόσο στην προσωπική μας ζωή όσο και στην πολιτική ιστορία του τόπου παλιότερη αλλά και πρόσφατη. Η πιο σπουδαία μας κληρονομιά είναι η ελληνική γλώσσα, ο ζων αυτός οργανισμός, με ό,τι αυτό σημαίνει.
Οσο για τα Αρχαία -αχ! κάθε θέμα πώς το μεταχειριζόμαστε με υστερία, Θε μου- δεν τέθηκε, νομίζω, θέμα κατάργησής τους, θα ήταν αστείο, αλλά προσφορότερης, εξορθολογισμένης, ένταξής τους στο αναλυτικό πρόγραμμα. Ας μη γινόμαστε γλωσσαμύντορες και προγονόπληκτοι. Θεωρώ πολύ σημαντικό τα παιδιά να έχουν διαβάσει την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» σε μια καλή μετάφραση, ολόκληρα τα δύο έπη και κάποιες τραγωδίες, ολόκληρες, παρά να τρώνε χρονιές μαζοχιστικά πάνω σε ένα μικρό απόσπασμα μόνο, στην αρχαία γλώσσα, που καταλήγουν να μισούν. Φυσικά, η αρχαία γλώσσα πρέπει να διδάσκεται -αλίμονο- για να γευτούν τα παιδιά τη μαγεία της τη δομή της, τον πλούτο της αλλά με τρόπο ευφάνταστο παιδαγωγικά. Σε σωστή αναλογία με το «όλο» κείμενο όμως, που δεν θα πρέπει να το αγνοούν. Μορφωμένους δασκάλους θέλουμε, σαγηνευτικούς, τέτοιους πρέπει να φτιάξουμε.



Πάτρα: Ενας σωστός κύκλος μιας σωστής σχέσης
Ο Σμυρνιός πατέρας του Αριστείδη, παππούς του αφηγητή, στις καταστροφές που του λάχαιναν, απαντούσε: «Ατιμη τύχη, με κυνηγάς… πού θα μου πας, θα σε δαμάσω…». Η θετική αυτή στάση μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στη σημερινή εποχή του ζόφου;
Νομίζω ότι αυτό το ζωικό κύτταρο του Αλέκου, ναι, είναι ένα «παράδειγμα όρασης» της ζωής πολύ χρήσιμο στις μέρες μας. Είναι βέβαια και θέμα DNA, να μην παραδίνεσαι στην καταστροφή. Να μην υποκύπτεις ακόμα κι αν ξέρεις ότι λίγες ελπίδες υπάρχουν ή καθόλου. Η επιθυμία και το πείσμα δεν έχουν και κάποια μορφή ποίησης; Φαντασίας; Αρα και δημιουργικότητας; Κι αυτό θέλω να δείξω στο βιβλίο.

«Δεν λυπόμουν που έφευγες, που εξαπατήθηκες λυπόμουν. Σαν μικρό παιδί που ήσουν. Το τέλος για σένα δεν υπήρχε» γράφει ο αφηγητής σας στον πατέρα του. Η δική σας στάση απέναντι στο «τέλος»;
Ε! Αυτό το βιβλίο ήταν ένας τρόπος προσωπικής νοητικής επεξεργασίας του αδιανόητου. Του θανάτου, δηλαδή. Δεν αξίζει να πεθαίνεις κάθε μέρα με τον φόβο του θανάτου. Να τον απλώνεις ψιχουλάκια μέσα στην καθημερινή σου ζωή. Κρίμα, είναι μίζερο! Για τη χαρά ήρθαμε εδώ πάνω. Ας την κερδίζουμε κάθε μέρα -και δεν εννοώ την καλοπέραση.

Τα συναισθήματά σας σαν βάλατε τελεία στο βιβλίο;
Λύτρωση… μετά κοιτάς το «παιδί» που έκανες πώς είναι.

Ζωγραφική - σκηνογραφία - συγγραφή… Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας με κάθε μια τους;
Και «δασκάλα» θα πρόσθετα στην ερώτηση -γιατί το τοποθετώ κι αυτό στον χώρο της δημιουργίας μου. Ο αγαπημένος μου φίλος όλης της ζωής μου, ο Χρονάκης, ο Μπότσογλου, ο εξαιρετικός ζωγράφος, όταν διάβασε κι αυτό το βιβλίο, μου είπε προχτές μια κουβέντα που μ' έκανε και χάρηκα και την κρατώ: «Τώρα, γίνανε όλα τα δικά σου ΕΝΑ…».

Εσείς και η Πάτρα: Η εμπειρία σας, απόψεις, μνήμες…
Η Πάτρα… η πόλη που της έδωσα το συγκεντρωμένο το απόσταγμα της εμπειρίας μου στη Εικαστική Παιδεία. Για μένα αυτή η εμπλοκή μου με τον δημόσιο βίο ήταν καθαρή πολιτική πράξη. Να συμβάλλεις στην παραγωγή του «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» στη χώρα σου. Το βάζω με κεφαλαία, γιατί είπαμε πιο πάνω, πως οι λέξεις έχουν το νόημα που τους δίνει ο χρήστης τους. Ολοι τη χρησιμοποιούν, κι ένας θεός βλέπει τι ανοησίες γίνονται στο όνομά του πολιτισμού.
Η Πάτρα μού έδωσε την ευκαιρία, να δημιουργήσω και να τρέξω ένα Εικαστικό Εργαστήριο για 12 χρόνια, ακριβώς όπως το εννοούσα, με ό,τι μάζεψα στην πορεία μιας ζωής. Και αυτό το δόσιμό μου, η Πάτρα μού το επέστρεψε γενναιόδωρα -ο κόσμος, οι μαθητές μας, οι δάσκαλοι. Ενας σωστός κύκλος μιας σωστής σχέσης. «Μας αλλάξατε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και τη ζωή» έλεγαν συχνά. Τους απαντώ κι εγώ τώρα από εδώ: Και μένα μου δώσατε τη βεβαιότητα, ότι «ΝΑΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ» όταν μας δώσουν τη συνθήκη. Κι η Πάτρα, κι όσοι στήριξαν το έργο, έδωσαν αυτή την αρμονική συνθήκη.

Πείτε μας και για την πρόσφατη έκθεσή σας και τα προσεχή σας σχέδια.
Πάει ένας χρόνος και κάτι από την Αναδρομική μου με σχεδόν όλη μου τη δουλειά στο Μέγαρο Εϋνάρδου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης, στην Αθήνα. Πάντα η Αναδρομική είναι ένα τράκο -κι ακόμα δεν συνήλθα. Τώρα έγινε μια άλλη έκθεση με τμήματα της αναδρομικής σε έναν ωραίο ιδιωτικό χώρο στα Στύρα της Εύβοιας, πρέπει να στηρίζουμε τις θετικές προσπάθειες που έχουν σοβαρότητα. (Driopes.gr). Πάντα κρατούσα την πολυτέλεια για τον εαυτό μου να ζωγραφίζω, να γράφω, να κάνω οτιδήποτε, όταν έχω κάτι να πω, -όχι από συνήθεια, η λογική καριέρας κι ανάγκης συνεχούς πανικόβλητης, ή ναρκισσιστικής παρουσίας στο προσκήνιο. Παράγονται πολλά βαρετά, γιατί να προσθέσω κι εγώ τα δικά μου; Μόνο όταν μαζεύεται, όταν πυκνώνει η ανάγκη. Τουλάχιστον εγώ, αυτό εμπιστεύομαι.
Αν και τρώγομαι μέσα μου ένα χειμώνα. Θα δούμε!!!



ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΔΙΓΚΑ
ΒΙΒΛΙΟ Νο 512
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, 2016, ΣΕΛ. 117, ΤΙΜΗ 9 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:01:54]