Τετάρτη 26 Ιουλίου 00:07      19°-32° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γέρε χρόνε φύγε τώρα

Γέρε χρόνε φύγε τώρα



Οι συντάξεις, για τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων, ήταν ήδη πριν την κρίση χαμηλού ύψους. Επαρκούσαν για επιβίωση, αλλά σχεδόν για τίποτε άλλο. Τώρα, με τις περικοπές, πρέπει να ρίξει κανείς τα στάνταρντ του πολύ για να τα βγάλει πέρα. Και να προσεύχεται να μην του καθήσει κάποια ατυχία. Βλάβη σε συσκευές ή στα ηλεκτρολογικά και άλλες τέτοιες ανωμαλίες που μπορεί να σε κάνουν να χρειαστείς ένα 500άρικο. Υποτίθεται ότι αρκετοί ηλικιωμένοι είχαν οικονομίες, αλλά ο ΕΝΦΙΑ τις εξανέμισε. Για να μη συζητήσουμε για τις ανάγκες των κατιόντων.
Ο υπολογισμός των συντάξεων είναι υποκριτικός. Κάνει πώς δεν βλέπει ότι με το πέρασμα των χρόνων οι συνταξιούχοι χρειάζονται βοήθεια και επιτήρηση. Ιδιαίτερα αν έρθει η ώρα μιας παροδικής ή μόνιμης κατάκλισης. Από πού θα πληρωθούν αυτά τα χρήματα; Από κάποια ενοικιαζόμενη ιδιοκτησία, με την ελπίδα ο ενοικιαστής να είναι συνεπής. Μετά, οι συγγενείς θα κοιτάζουν το ημερολόγιο. Οταν έρθει η ώρα της αναπαύσεως, θα εξομολογούνται στο περιβάλλον ότι "ησύχασε ο άνθρωπος", υπονοώντας και την οικονομική ελάφρυνση. Κυνικό, αλλά πολύ πιο κυνική είναι η πραγματικότητα.
Οι συνταξιούχοι, αντίθετα με ό,τι θα μας κάνουν στο τέλος να πιστεύουμε ο ένας για τον άλλον, δεν έκλεψαν από κανέναν. Εχουν εργαστεί στη μισή τους ζωή και πλέον, και έχουν συνεισφέρει στο κοινωνικό προϊόν.
Το μεγάλο ερώτημα είναι απλό: Τι τους οφείλει η πατρίδα; Να τους συντηρεί υπό συνθήκες οριακής αξιοπρέπειας και σε επίπεδα πενίας ή να τους αποζημιώσει για τη συμμετοχή τους στην υπόθεση του κοινωνικού γίγνεσθαι; Μια συμμετοχή που περιλαμβάνει εργασία, στράτευση, καταβολή φόρων και εισφορών, τεκνοποιϊα, κατήχηση των παιδιών στο πνεύμα της κοινωνικής αγωγής.
Από τεχνική άποψη, υπολογιζομένων δηλαδή των εισφορών τους, μια καλή σύνταξη αποτελεί δικαίωμά τους. Αποτελεί δικαίωμά τους, ωστόσο, και από άποψη ηθική. Πολλώ δε μάλλον όταν το σύστημα δεν τους επιτρέπει καν να εργαστούν, εάν αντέχουν, για να συμπληρώνουν εισόδημα. Πολλώ δε μάλλον όταν εξαφανίζονται τα περιθώρια για αποταμίευση εντός του εργασιακού βίου.
Αυτό μας παραπέμπει στην περίπτωση των εμπόρων. Η σύνταξή τους ήταν πάντα χαμηλή, γιατί υποτίθεται ότι η δουλειά τους, απέφερε κεφάλαια. Αυτό δεν ισχύει πια. Οι περισσότεροι έμποροι είναι τυχεροί εάν βγάζουν έναν μισθό από την επιχείρησή τους. Κάποιοι, μάλιστα, μπαίνουν και μέσα. Πώς τα βγάζουν πέρα; Μη πληρώνοντας υποχρεώσεις, κι όσο μακριά τους πάει η αναγκαστική ασυνέπεια. Μόλις στριμωχτούν, εξοφλούν κάτι στον μεν, ρυθμίζουν κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, και αρχίζουν να χρωστούν στον δε. Μέχρι να αρχίσει να τους πιέζει και εκείνος.
Αυτές είναι οι συνέπειες της χρεοκοπίας, θα πεις. Εντάξει, αλλά δεν είναι απλό. Είναι θλιβερό να γέρνεις προς τη δύση της ζωής. Να μην μπορείς να πας ένα ταξίδι. Να χαρίσεις δώρο στα εγγόνια. Να βγαίνεις δυο φορές την εβδομάδα με παρέα. Να αγοράσεις ένα καινούργιο ρούχο. Να ψωνίσεις βιβλία.
Συναντάμε στο Ιόνιο ζευγάρια ευρωπαίων. Ηλικιωμένοι, ξέξασπροι, χαλαροί. Περνούν τα καλοκαίρια τους σε μικρά ξενοδοχεία, κοντά στη θάλασσα. Στις εφτά βάζουν μια μπύρα. Στις οκτώ άλλη μία. Κάνουν μια βόλτα. Επιστρέφουν ήρεμοι και γλυκά κουρασμένοι. Ανοίγει η ψυχή τους. Εχουν την τσέπη να κάνουν αυτό. Ο έλληνας συνταξιούχος πηγαίνει μέχρι το καφενείο και περνάει την ώρα του βρίζοντας τους πολιτικούς και υποδεικνύοντας στους παίκτες της μπιρίμπας γιατί έπαιξαν λάθος. Εκείνοι αρπάζονται και η μέρα περνάει με μια προσπάθεια να στηρίξεις το "εγώ" σου, το οποίο το έχει πάρει η ζωή και το έχει κοπανήσει άσπλαχνα στα βράχια.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:07:14]