Κυριακή 19 Νοεμβρίου 06:40      8°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιαννούλα η μπαλαρού

Γιαννούλα η μπαλαρού



Δημοκρατικό άθλημα το ποδόσφαιρο. Χάνουν και οι Βρετανοί. Βέβαια, ειδικώς οι Βρετανοί κάνουν μόνο αυτό, όμως πιστεύουν ότι κανονικά έπρεπε να κερδίζουν. Είναι περίπου το ίδιο αίσθημα που απέπνεε το "ΟΧΙ" του δημοψηφίσματος.
Θα επηρέαζε τη βούληση των εκλογέων εάν ο αποκλεισμός ερχόταν πριν το δημοψήφισμα; Ούτε προφήτης μπορεί να είναι κανείς ούτε αναδρομικός εικοτολόγος. Πιθανόν αν έβλεπαν τον αγωνιστικό τους ίσκιο πιο μικρό οι βρετανοί να έκαναν τις σχετικές αναγωγές- προβολές ως προς τον ίσκιο τους ως κρατικής και εθνικής ισχύος. Από την άλλη, η Παρουσία των Άλλων σε ενοχλεί όταν επιμένουν να μην αποδέχονται την ανωτερότητά σου αμαχητί, αλλά στέκονται όρθιοι και σου καταφέρνουν χτυπήματα. Οταν παίζαμε μπάλα στα τσιμέντα των πλατειών, οι συμπαίκτες που δεν κατάφερναν να παραβγούν τους άλλους, έκαναν τα πιο βάναυσα και πιο αψυχολόγητα φάουλ. Οταν οι Αλλοι δεν λένε να χάσουν, σε πιάνει κακία. Και τους τραβάς κλωτσιά. Και ας αποβληθείς. Ισως η αποβολή να είναι η λύση. Αρα το ΟΧΙ μπορεί να έβγαινε πιο ενισχυμένο.
Οι Αγγλοι καταλήγουν να είναι ποδοσφαιρικά συμπαθείς για τον ανάποδο λόγο από αυτόν που προσπαθούν. Γιατί είναι μια ομάδα που, ενώ δεν φτουράει, παλεύει φιλότιμα για να ανταποκριθεί σε έναν μύθο που τη στοιχειώνει, όπως στοιχειώνει και την κερκίδα. Τηρουμένων των αναλογιών, η εικόνα παραπέμπει στην επική Γιαννούλα που έβαζε τα καλά της για έναν γαμπρό που δεν υπήρχε. Κατά σύμπτωση, λεγόταν Ουίλσονας και ήταν αμερικάνος. Εχουν και οι Αγγλοι μια αμερικανόστροφη άποψη. Αλλο παράδοξο αυτό. Αντί να κρατάνε μούτρα στους αμερικάνους που το έπαιξαν ανεξάρτητοι και αποφάσισαν ότι είναι έθνος αυτοδύναμο γυρίζοντας πλάτη στη μητροπολιτική δύναμη, κατέληξαν να τους σέρνει η Ουάσιγκτον εθελουσίως από τη μύτη. Εκεί, τι απέγινε η ξιππασιά;
Βάζει τα καλά της η Γιαννούλα, λοιπόν, αλλά Ουίλσονας πουθενά. Αντί για τον γαμπρό, τους προκύπτουν οι Ισλανδοί και τους ξαπλώνουν άδειους στο χορτάρι. Και πολύ θυμωμένους. Μάθαμε, σου λέει, τον κόσμο μπάλα, και νικάνε τον μάστορα τα μαστορόπουλα που τα μάθαμε να μαστορεύουν. Είναι κωμική η έκπληξη του κατά φαντασίαν υπερτερούντος όταν η πραγματικότητα δεν υποτάσσεται στη φαντασίωση. Στην αυτοβιογραφία του ο Κιθ Ρίτσαρντ των Στόουνς παραδέχεται πως όταν είχε πρωτοπάει κορδωμένος στις ΗΠΑ για περιοδείες και ηχογραφήσεις, είχε διαπιστώσει ταπεινωμένος πόσοι αμερικανοί άσημοι κιθαρίστες ήταν πιο δεινοί κιθαρίστες από εκείνον. Πίστευε πως ως προβεβλημένος βρετανός ήταν εκ της θέσεώς του αξιωματικά ανώτερος. Αλλά δεν ήταν έτσι. Και εκείνος μεν το κατάλαβε και έπαψε τα κορδώματα, στην Αγγλία όμως μιλιούνια κόσμος δεν εννοεί να κατανοήσει ότι η ανωτερότητα δεν κατοχυρώνεται μέσα από το συγκυριακό χθες ενός παροδικού μεγαλείου, όπως και πολλοί συμπατριώτες μας αναλογίζονται την Κωνσταντινούπολη και αναστενάζουν, πιστεύοντας ότι μας χρωστάει η ιστορία υψηλοφροσύνη την οποία μας την έκλεψαν άδικα οι σταυροφόροι και οι οθωμανοί. Χωρίς να έχουν νιώσει, αιώνες τώρα, ούτε μια τύψη. Οι βέβηλοι.
Αλλος πάλι διατείνεται πως αν νιώσεις ίδιος με τους άλλους, λυτρώνεσαι και ζεις καλύτερα. Κι όταν χάνεις στο ματσάκι, γελάς.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:40:51]