Τρίτη 22 Αυγούστου 08:29      22°-34° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ευρωπαϊκά μαθήματα από τις κάλπες 

Ευρωπαϊκά μαθήματα από τις κάλπες 



Οταν ένας πολιτικός από θέση κυβερνητικής ευθύνης προκαλεί τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, παίζει με τη φωτιά.
Συνήθως δεν αποφεύγει το τσουρούφλισμα, ενώ είναι πολύ πιθανό και να καεί.
Το έπαθε ο Αλέξης Τσίπρας πέρυσι το καλοκαίρι. Μπορεί να έκανε εκστρατεία υπέρ του «Οχι», αλλά κατά βάθος ήθελε το «Ναι». Και όταν η κάλπη έβγαλε το αρνητικό αποτέλεσμα που δημοσίως διακήρυττε ότι έπρεπε να βγάλει, με συνοπτικές διαδικασίες φρόντισε αυτό να μεταλλαχθεί σε «Ναι».
Το έπαθε με τη σειρά του ο Ντέιβιντ Κάμερον αυτό το καλοκαίρι. Αυτός ήθελε «Ναι», αλλά του βγήκε «Οχι». Αλλά εκεί είναι Μεγάλη Βρετανία, δεν είναι Ελλάδα. Το «Οχι» δεν μπορεί να γίνει «Ναι», όσα εκατομμύρια υπογραφές κι αν μαζέψουν οι Λονδρέζοι που τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας τους (ή της πόλης τους) στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Από το πρόσφατο δημοψήφισμα στη Γηραιά Αλβιόνα μπορούμε να πάρουμε χρήσιμα μαθήματα, τα οποία έχουμε λάβει και στο παρελθόν. Καλό είναι να τα θυμηθούμε, να «φρεσκάρουμε» τη μνήμη μας. Αλλωστε, η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης.
Το πιο σημαντικό μάθημα είναι ότι, όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, όποτε κυβερνήσεις κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης προκάλεσαν δημοψηφίσματα σε σχέση με τη συμμετοχή τους σ' αυτήν, εισέπραξαν ηχηρή άρνηση.
Στις 14 Ιουλίου του 2004, ημέρα της επετείου της Γαλλικής Επανάστασης, ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ έκρινε σκόπιμο να εξαγγείλει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Ευρωσύνταγμα.
Εκείνη την ημέρα ο ίδιος ήταν σίγουρος ότι η ψήφος των συμπατριωτών του θα ήταν θετική.
Ομως, στην πολιτική η βεβαιότητα δεν είναι πάντα και ο καλύτερος σύμβουλος.
Στις κάλπες, που στήθηκαν στις 29 Μαΐου 2005, οι Γάλλοι σε ποσοστό 54% αποφάνθηκαν αρνητικά. Τρεις μέρες αργότερα, σε ανάλογο δημοψήφισμα στην Ολλανδία, το «Οχι» σάρωσε με ποσοστό 61,6%.
Συμπέρασμα; Στα δημοψηφίσματα που αφορούν την ευρωπαϊκή προοπτική τους, οι λαοί ψηφίζουν εναντίον αυτού που τους προτείνουν οι πολιτικές ηγεσίες τους.
Εκτός αυτού, ένα εξίσου σημαντικό μάθημα που παίρνουμε είναι ότι σε γενικές γραμμές τα δημοψηφίσματα διχάζουν.
Το έχουμε ζήσει επανειλημμένως στην Ελλάδα, το βλέπουμε τώρα και στο νησί, όπου μετά την επικράτηση τους Brexit οι υποστηρικτές της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ενωση διαδηλώνουν σήμερα στην πλατεία Τραφάλγκαρ.
Κι αυτό, εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν είναι τίποτα μπροστά στις αποσχιστικές τάσεις που αντιμετωπίζουν οι Βρετανοί ως κράτος, και με το πολιτικό σύστημα τους να κλυδωνίζεται.
Τουλάχιστον, εμείς δεν είχαμε τέτοια θέματα, ζητήματα δηλαδή εθνικής συνοχής. Απ' αυτήν την άποψη ήμασταν και είμαστε προνομιούχοι. Οπως ήμασταν και τυχεροί όταν την κρίσιμη εποχή που «παιζόταν» η ένταξη μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια είχαμε έναν ηγέτη, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που διέθετε τη διορατικότητα και την προνοητικότητα να μην μάς πάει σε σχετικό δημοψήφισμα.
Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, εάν καλούμασταν το 1980 να αποφασίσουμε τις κάλπες για τη συμμετοχή μας ή όχι στην τότε ΕΟΚ, μπορείτε βάσιμα να το υποθέσετε.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:29:32]