Τρίτη 17 Οκτωβρίου 14:44      12°-26° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αννα Γαλανού: «Ας κρατήσουμε τη σημαία της ελπίδας ψηλά»

Αννα Γαλανού: «Ας κρατήσουμε τη σημαία της ελπίδας ψηλά»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Γλυκιά, φιλική, εύχαρις, γεμάτη ενέργεια και δίψα για ζωή. Αυτή είναι η Αννα Γαλανού, που σε κερδίζει τόσο ως άνθρωπος όσο και ως συγγραφέας. Με αφορμή την παρουσίαση του νέου της μυθιστορήματος «Οταν φεύγουν τα σύννεφα» (εκδ. Διόπτρα) στο «Βυζαντινό» την περασμένη Πέμπτη 16 Ιουνίου, μιλάει στην «ΠτΚ», αποκαλύπτοντας πτυχές του βιβλίου αλλά και του εαυτού της.
Στο βιβλίο σας αποτυπώνετε ποικίλους κόσμους: Τον ματαιόδοξο και απατηλά λαμπερό της τηλεόρασης, τον στυγνό και ανελέητο των
επιχειρήσεων, αλλά και τον υγιή, αυτόν των δίκαιων ανθρώπων. Πώς άρχισε να ξετυλίγεται, στον νου σας, το νήμα της γραφής του;
Μιλάτε για το εφήμερο, το απωθημένο και το σωστό. Ετσι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι τρεις άξονες που οριοθετούν τους ήρωες μου και τις ιστορίες που δημιουργώ γύρω από αυτούς. Οι δυο πρώτοι, δυστυχώς, αποτελούν την πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Το κυνήγι της προβολής, του κέρδους, της ματαιοδοξίας, επί της ουσίας το κυνήγι του τίποτα, λειτουργεί σαν δέλεαρ εφησυχασμού, ώστε οι προσδοκίες μας να μινιμάρονται ολοένα και περισσότερο. Για μένα, η δικαίωση και η κάθαρση είναι το ζητούμενο και αυτό επιδιώκω σε όλα μου τα βιβλία. Είναι η γεύση που θέλω να αφήνω, σαν τελευταία ελπίδα, στους αναγνώστες μου. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω την άκρη του νήματος, είναι πανεύκολο. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος με προσοχή ένα δελτίο ειδήσεων.

Τρεις γυναίκες και δυο άντρες οι κεντρικοί σας ήρωες. Διαφορετικοί αλλά και όμοιοι σε κάποια σημεία. Ποιος απ' όλους σας ζόρισε περισσότερο;
Με ζόρισε ο Κώστας, που, εκτός από τον ρόλο ενός από τους πλέον κεντρικούς μου ήρωες, τον όρισα και σαν αφηγητή της ιστορίας, σε α΄ ενικό πρόσωπο και ενεστώτα. Είναι ένας χαρακτήρας με αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία, γιατί σήμερα δεν είναι εύκολο να συναντήσεις έναν τέτοιο άνδρα. Επιχειρηματίας μεν, αλλά μπορεί να ονειρεύεται και να ταξιδεύει με πυξίδα στίχους ποιημάτων, λόγια παλιών ανθρώπων με αξίες και οράματα, δεν ψάχνει την επιβεβαίωση μέσα στα πλούτη του, αλλά στη μυρωδιά της θάλασσας και στην αιωνιότητα του βότσαλου. Λατρεύει τ' αστέρια, γιατί τα θεωρεί σεμνά. Ενας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος, που λατρεύω κυριολεκτικά.

Πεπρωμένο: Ο ρόλος του κυρίαρχος στη ζωή τους. Μοιάζει τρομακτικό να γινόμαστε μαριονέτες στα χέρια του… Του ξεφεύγεις;
Πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από το πεπρωμένο, την ειμαρμένη των αρχαίων φιλοσόφων, «το γραφτό», όπως το αποκαλούμε λαϊκά, από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Είναι πράγματι τρομακτικό να μην μπορείς να παρέμβεις, να νιώθεις ανίσχυρος μπροστά σε κάποια πράγματα που συμβαίνουν τελείως απρόοπτα και σου αλλάζουν μια για πάντα τη ζωή σου. Πιστεύω στο πεπρωμένο και είμαι οπαδός της ρήσης, «δεν σχεδιάζω τίποτα, μιλώ μόνο για το τώρα».

Μέσα από την ιστορία σας, καταδεικνύεται και η σημασία της επίδρασης των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ατόμου. Θεωρείτε το «στίγμα» της ανεξίτηλο;
Πολύ καίρια η ερώτηση σας. Ηταν συνειδητή η επιλογή μου να βάλω τη Χριστίνα να μεγαλώσει χωρίς πατέρα, τον Αλέξη χωρίς μητέρα και την Ελίνα χωρίς κανένα γονέα. Ομως και στους γονείς, έδωσα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, για να φανεί ξεκάθαρα, πόσο μπορούν να επηρεάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών τους. Η Χριστίνα γίνεται ανασφαλής, ο Αλέξης καιροσκόπος και αδίστακτος και η Ελίνα επιθετική και ανικανοποίητη. Θέλω, επίσης, να τονίσω πως πιστεύω απόλυτα στον θεσμό της οικογένειας, την οποία θεωρώ καταλύτη πολλών πραγμάτων και καταστάσεων.

Ανατροπές και γερές δόσεις σασπένς, στοιχεία του βιβλίου σας. Εχετε φλερτάρει ποτέ με την ιδέα να επιχειρήσετε μια βουτιά στα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας;
Μετά το περυσινό μου βιβλίο «Σμαράγδι στη βροχή», αλλά με μεγαλύτερη επίταση μετά την κυκλοφορία του «Οταν φεύγουν τα σύννεφα», έχω δεχτεί, κυρίως από αναγνώστες μου και μάλιστα αρκετούς, την ίδια ερώτηση. Κάποιοι, μάλιστα, παρακλητικά με προτρέπουν να ασχοληθώ με το αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν μπορώ να αποκλείσω τίποτα, δεν ξέρω τι θα γράψω στο μέλλον, για την ώρα όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι στα προσεχή μου σχέδια.

Εχει τύχει, αλήθεια, να σας επισκεφθούν στα όνειρά σας ήρωες των βιβλίων σας, αφού έχει μπει η τελεία;
Ποτέ δεν έχει γίνει αυτό, στα όνειρα μου δηλαδή. Αντίθετα, όμως, έρχονται και με ενοχλούν πολλές φορές οι μορφές τους, κυρίως όταν βρίσκομαι χαλαρή, σε «νιρβάνα», όπως συνηθίζω να λέω. Ερχονται απροειδοποίητα και με τσιγκλούν με την παρουσία τους, κυρίως παραπονούμενοι, ότι κάτι ξέχασα να προσθέσω στον χαρακτήρα τους, ότι τους αδίκησα ή τους υπερεκτίμησα. Ναι, έχουμε και τέτοια τερτίπια.

Τα τρία κακά του αιώνα μας και η… γόμα
«Για να πολεμήσεις κάτι, πρώτα πρέπει να το αποδεχτείς σαν γεγονός. Να πεις ''συμβαίνει σε εμένα, επηρεάζει τη ζωή μου, τις επιλογές μου, το μέλλον μου''» γράφετε. Μια μεγάλη αλήθεια, που απαιτεί, ωστόσο, να καταδυθείς εντός σου… Μας επιτρέπει η αγχωτική καθημερινότητα τέτοιου είδους καταδύσεις;
Εμείς είμαστε εκείνοι που επιλέγουμε και βάζουμε προτεραιότητες, πάντα βέβαια σε άμεση σχέση με τις επιδιώξεις και τον χαρακτήρα μας. Οταν κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, κάποια στιγμή, θα γλιστρήσουμε και θα πέσουμε ή θα γίνουν τόσα πολλά, που δεν θα επιτρέψουν στο χαλί να τα σκεπάσει. Η αγχωτική καθημερινότητα έχει πολλά σκουπίδια, πολλές λάθος επιλογές, λάθος ανθρώπους που περιστρέφονται γύρω μας και μας αποπροσανατολίζουν από τις ουσιαστικές μας αναζητήσεις. Κρατάμε μια μεγάλη γόμα, ώστε καθημερινά να κάνουμε πολλά «σβου». Από κει και πέρα, η «κατάδυση» στο εντός της ψυχής μας γίνεται πάρα πολύ πιο εύκολη και, το ουσιαστικό, πιο ανώδυνη και χωρίς κόστος.

«Ο φόβος νεκρώνει κάθε επιθυμία για δημιουργία, για αντίδραση, για νεωτεριστικές σκέψεις» διαβάζουμε, να λέει χαρακτήρας του βιβλίου σας, με αφορμή τον τρόμο και την ανασφάλεια που προκαλούν, σήμερα, στον κόσμο οι ειδήσεις. Η άποψή σας περί δυνατότητας αντίδρασης;
Το πρώτο είναι να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Να μην φοβηθούμε να πούμε, ότι, ναι, δεν είμαι καλά. Δεν φοβάμαι να το πω. Σας λέω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα. Επίσης, να μην μπερδεύουμε την ανασφάλεια με τον φόβο, είναι πολύ σημαντικό αυτό, ειδικά στην αβεβαιότητα της εποχής που διάγουμε. Η δειλία, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι τα τρία κακά του 21ου αιώνα. Αν δεν τα δαιμονοποιήσουμε, ναι, πιστεύω ότι μπορούμε καίρια να αντιδράσουμε.

«Οταν φεύγουν τα σύννεφα», λοιπόν… Στη χώρα μας, βλέπετε να…
μετατοπίζονται καθόλου; Και κατά πού;
Τα σύννεφα δεν ανατέλλουν, δύουν όμως. Συνήθως εμφανίζονται από δυτικά, και δύουν δυτικά… Η χώρα μας είναι ένα απέραντο μπλε ουρανού και θάλασσας, αυτό είναι και το μεγάλο της ατού. Εχει ξεπεράσει μεγαλύτερους σκοπέλους από τον σημερινό, τους ξέρουμε όλοι, και έχει επιβιώσει μια χαρά. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Προσωπικά, περισσότερο φοβάμαι την κρίση και την έκπτωση σε αξίες και ιδέες παρά την οικονομική, η οποία με βεβαιότητα κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί. Ας κρατήσουμε τη σημαία της ελπίδας ψηλά, το έχει ανάγκη η ψυχή μας.

Τα χρώματα με τα οποία βάφετε την καθημερινότητά σας -ακόμα κι εν μέσω μουντάδας;
Το μενεξελί είναι ένα χρώμα που κατ' ουδένα τρόπο δεν μπορείς να το αγνοήσεις, όμως, ταυτόχρονα, η παρουσία του δεν σε αφήνει ανεπηρέαστο. Είναι ένα χρώμα που περιέχει μέσα του το γαλάζιο και το κόκκινο, χρώματα της ελπίδας και του έρωτα. Χρώματα καθαρά, που ο συνδυασμός τους μεταμορφώνεται στη μελαγχολία κάθε χαμένης στιγμής. Επιλέγω μενεξελί στην καθημερινότητά μου. Με κρατά σε εγρήγορση.


ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ
ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ, 2016, ΣΕΛ. 552, ΤΙΜΗ 17,70 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:44:10]