Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 16:40      9°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Πρόεδρος που θέλουμε

Ο Πρόεδρος που θέλουμε



Από ποιόν πρέπει να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Από τον λαό, που ψηφίζοντας πάντα ορθά θα ψηφίζει και τον καλύτερο; Ή από τη Βουλή που ψηφίζει με κριτήριο το παραταξιακό συμφέρον; Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή: Να εκλέγει ο Πρόεδρος τον εαυτό του. Αποφάσισε να γίνει Πρόεδρος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και έγινε. Οχι απλώς επέβαλε στο κόμμα του να τον ψηφίσει, αλλά πρόβλεψε και τη σύσταση του θεσμού, προικοδοτώντας τον με τις αρμοδιότητες που ο ίδιος ήθελε να δικαιούται να ασκεί.
Τότε ήταν η εποχή των πανίσχυρων ηγετών που διεκδικούσαν μια πατριαρχική ηγεμονία στις παρατάξεις τους και στο σύστημα, αλλά ήταν και η κοινωνία ευεπήφορη. Λαχταρούσε να εξουσιάζεται από μεσσίες και εθνάρχες. Ιδρύθηκε κοινοβουλευτική δημοκρατία για έναν λαό με χαμηλή δημοκρατική συνείδηση και παιδεία. Εύλογο ήταν να αναπτυχθεί ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, αλλά και προεδροκεντρικό στα κόμματα. Η εσωκομματική δημοκρατία αντιμετωπιζόταν σαν πρόβλημα. Η διαφωνία χαρακτηριζόταν ως αντάρτικο. Η φράση "έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος" έγινε αποδεκτή ως αυτονόητη συνέπεια, που ενεργοποιείτο χωρίς διαδικασίες με βάση το προσωπικό κριτήριο του αρχηγού. Το επέβαλλε η ανάγκη για τάξη. Με τη διαφορά ότι η τάξη αυτή ευνοούσε απολύτως τη δημοσιονομική αταξία και την κοντόφθαλμη διαχείριση των ζητημάτων. Ωσπου φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
Και πρέπει να αναθεωρήσουμε το Σύνταγμα, ως εάν εκείνο είναι που έφταιξε για τη μοιραία κατάληξη. Θα μπορούσε να την αποτρέψει Ενας και Μόνος άνθρωπος, ένας Πρόεδρος, δηλαδή, ένα θεσμικό κέντρο οπλισμένο με τις αρμοδιότητες που είχε προβλέψει ο Καραμανλής; Θα όρθωνε ανάστημα, ωστόσο, ένας τέτοιος ηθικός αδάμας και αδιάφθορος εθνικός φρουρός, σε ασύδοτους διορισμούς και κατασπατάληση πόρων, εάν ο ίδιος θα χρειαζόταν την ψήφο του λαού για τη δεύτερη θητεία του, έχοντας κάποιον αντίπαλο που θα του έδινε να καταλάβει στη δημαγωγία; Δόξα τω θεώ, από τέτοιους έχουμε υπερεπάρκεια. Και πάλι όμως, ένας Πρόεδρος εκλεγμένος από τη Βουλή θα έχει ευγνωμοσύνη στα κόμματα που τον υπέδειξαν, εκτός αν πρόκειται για χαρακτήρα τύπου Σαρτζετάκη, που έδειχνε και μουτρωμένος που άργησαν να τον υποδείξουν.
Τι χρειαζόμαστε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας; Αν αναλογιστούμε το υπόδειγμα Στεφανόπουλου, ένας Πρόεδρος μπορεί να δημιουργήσει μόνος του τους λόγους για τους οποίους είναι χρήσιμος. Εχει ανάγκη το σύστημα έναν θεσμικό πόλο με μεγαλύτερες δικαιοδοσίες; Αυτό θα ήταν αντιδημοκρατικό. Στη δημοκρατία οι θεσμοί που έχουν αποφασιστικές αρμοδιότητες αφ' ενός είναι συλλογικότητες και όχι μονοπρόσωποι οργανισμοί, έκθετοι μάλιστα στον κίνδυνο να αρπάξουν αλαζονία διαβιώντας μονάχοι σε μέγαρα, αφ' ετέρου πρέπει να ελέγχονται, όπως η κυβέρνηση ελέγχεται- κουτσά στραβά- από τη Βουλή. Ο Ισχυρός Πρόεδρος από ποιόν ελέγχεται; Από τον καθρέφτη του;
Είναι κατανοητό ότι η συζήτηση εξυπηρετεί ειδικές σκοπιμότητες (και φιλοδοξίες). Αποτελεί ωστόσο ένδειξη ότι ο πολιτικός κόσμος αποπροσανατολίζει, όντας ο ίδιος αποπροσανατολισμένος. Το πρόβλημα της χώρας είναι ο μετασχηματισμός και η επανεκκίνηση, με έμφαση στην ενεργοποίηση υγιών κινητήρων και με απαγκίστρωση από την αφυδατική επίδραση της υπερφορολόγησης. Ολα τα άλλα, είναι ατμός. Και ο ατμός θολώνει, αλλά δεν τρώγεται.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:40:38]