Τρίτη 28 Μαρτίου 19:02      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θάλαττα, θάλαττα

Θάλαττα, θάλαττα



Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η ερώτηση ήταν στερεότυπη, επαναλαμβανόμενη, σχεδόν εκνευριστική: "Αγίου Πνεύματος, πού θα την κάνετε;". Ηταν προεξοφλημένη η "απόδραση", όπως επίσης εκνευριστικά αποκαλούνταν οι μικρές μετακινήσεις των σαββατοκύριακων. Υποδυόμαστε τους καταδίκους, που είχαν ανάγκη την ξαπλώστρα του Αιγαίου για να νιώσουν ελευθερία, ανάμεσα σε άλλους χιλιάδες ομοιοπαθείς, ολοκληρώνοντας την πανδαισία με αστακομακαρονάδες. Ευτυχώς ο έλλην αστακός πρέπει να την απέφυγε τη γενοκτονία. Οι αστακοί που συνόδευαν το ζυμαρικό ήταν βραζιλιάνοι, εκφωνούσαν ένα τελευταίο "ολέ", πριν πέσουν στην κατσαρόλα.
Βαθμιαία, η ερώτηση μεταλλάχθηκε επί το συντηρητικότερον: "Αγίου Πνεύματος, παίζει τίποτα ή μπα;". Και καθώς όλο και λιγότεροι ήσαν σε θέση να ακολουθήσουν το παλιό πρόγραμμα "Δραπέτης", η απάντηση κινείτο στα όρια του κατά συνθήκην ψέυδους.
Σε άλλους εξέλιπε η όρεξη, άλλοι απαντούσαν ότι ήταν μια ευκαιρία να μαζευτούν οικογενειακά και να ηρεμήσουν, άλλοι ανακάλυπταν ότι είχαν παιδιά που έδιναν εξετάσεις, και μόνο λίγοι παραδέχονταν ότι δεν είχαν να διαθέσουν ούτε για τη βενζίνη και τα ναύλα. Και ότι θεωρούσαν φρικαλέο να πληρώσουν 500αρικα για να μπουν με το ΙΧ σε ένα καράβι, για μιάμιση μέρα, που κυλούσε συνήθως σε τσακωμούς.
Οτιδήποτε σε βγάζει έξω από τους καθιερωμένους ρυθμούς, απελευθερώνει φορτίσεις, πολλές φορές από ασυναίσθητη πρόθεση. Ζητάς να πάρεις όλες τις ρεβάνς μαζεμένες για όσα (νομίζεις ότι) σου έχουν κάνει. Στα φοβερά εκείνα διήμερα του Αγίου Πνεύματος και του Δεκαπενταύγουστου ανίχνευε κανείς τσακισμένα νεύρα και ανθρώπους που ζούσαν στα όριά τους, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κατοχυρώσουν ένα επίπεδο ζωής πέρα από τις δυνάμεις τους και πέρα από το μέτρο. Ενας άνθρωπος που κουράζεται έξι μέρες την εβδομάδα, ίσως την αργία τη χρειάζεται απλά για να περπατήσει ένα χιλιόμετρο και όχι για να οδηγήσει μέχρι τις Πρέσπες, αναζητώντας μετά μανίας "παραδοσιακή κουζίνα" με "φασολάδα όνειρο". Ξοδεύοντας τα λεφτά της επιταγής που έληγε τη Δευτέρα.
Και φτάνουμε στο 2016, όπου πιάνουμε όλο και περισσότερο κόσμο που όχι απλά δεν μιλάει για το διήμερο και το τριήμερο αλλά ούτε καν το αναφέρει. Σαν να μην αποτελεί κάποια υπόθεση ή και να μην το έχει προσέξει.
Στους περισσότερους δεν υπάρχουν λεφτά ή διάθεση για κάτι παραπέρα ή συγκρίσιμο με το παρελθόν. Μάλιστα, τους έχει επανεπισκεφθεί το μέτρο που λέγαμε. Θεωρούν ανάρμοστο να ξοδέψουν χρήματα για μια νευρωτική ψευδαίσθηση, όταν υπάρχουν άλλες ανάγκες. Ή μπορεί να υπάρξουν σαν ενδεχόμενη επιδείνωση της θέσης τους. Καβάντζες.
Υπό την έννοια αυτή, η κρίση είναι ένα εργαλείο για να μας κάνει καλύτερους. Πήγαμε ασφαλώς στο άλλο άκρο. Από την καταναλωτική και υπερκινητική νεύρωση, στην πλήρη αναστολή αναζήτησης περαιτέρω ευχαρίστησης. Ούτε αυτό είναι φυσιολογικό. Καθένας δικαιούται να μπορεί να βλέπει λίγη άλλη Ελλάδα στο 12μηνό του, για να μην φτάσουμε στα χρόνια του '60, που τα παιδιά που είχαν πάει στην Αθήνα μια ή δύο φορές ήταν 2-3 σε μια τάξη 30 μαθητών δημοτικού.
Γνωρίσαμε κάποτε κάποιον νεαρό έλληνα που δεν είχε δει ποτέ του θάλασσα. Είχε περάσει 20 χρόνια ζωής στο βουνό και οι αναφορές του ήταν ο άξονας μεταξύ χωριού και κοντινής κωμόπολης. Η θάλασσα τον παραξένευε. Οι κινήσεις του αχανούς μπλε υγρού τον απειλούσαν, κι ας ήταν έξω και στεγνός. Φανταζόταν τον εαυτό του μέσα, και βρεγμένο.
Ολοκληρώνουμε τους οδικούς άξονες. Δώστε μας λόγους να τους χρησιμοποιούμε. Δουλειές, σπουδές με δυνατότητα εγκατάστασης σε άλλη πόλη, ανταλλαγές, πολιτισμός, περιηγήσεις, διακοπές. Αυτά, δεν είναι απαιτήσεις βουλιμικού. Είναι δικαιώματα φυσιολογικού ανθρώπου σε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Δημοκρατία δεν είναι μόνο να λες τη γνώμη σου, αλλά το να έχεις ευκαιρίες να μπεις στην παραγωγή και να μπορείς μέσα από την εργασία σου να έχεις πρόσβαση σε όλα τα αγαθά, είτε δημόσια είτε ιδιωτικώς παρεχόμενα. Οταν κάποιος βγάζει ένα 500αρικο, έχει μόνο δυνατότητα αποφυγής της λιμοκτονίας και δικαίωμα απεριόριστης χρήσης ίντερνετ. Αυτή η δημοκρατία παράγει μόνο εχθρούς της.
Θάλαττα, θάλαττα, αναφώνησαν ο Ξενοφών και οι άνδρες του, μετά την ατυχήσασα εκστρατεία στη Μικρασία, όπου οι μύριοι συνετρίβησαν. Ζούμε και οι μεις, οι Κακομύριοι μια καταστροφή. Και ενώ βλέπουμε θάλασσα, δεν είναι ίδια με αυτή που ήταν.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:02:45]