Πέμπτη 23 Μαρτίου 14:29      6°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Ο μύθος ενός ξεχασμένου θριάμβου

Ο μύθος ενός ξεχασμένου θριάμβου



Ο Νίκος Γκάλης υπήρξε ένας τεράστιος αθλητής. Για τη δική μου γενιά, που είχε την τύχη να τον απολαύσει διά ζώσης στα παρκέ, θα μείνει αξέχαστος ο «χορός» του στον αέρα.
Το σπάσιμο της μέσης και το πέταγμα της μπάλας ψηλά στο ταμπλό, σήμαινε νομοτελειακά ότι αυτή θα έπεφτε στο δίχτυ του καλαθιού.
Ήταν τέτοιες μέρες, το 1987, όταν μια ολόκληρη χώρα «καρφωμένη» στους τηλεοπτικούς δέκτες (με εξαίρεση τις λίγες χιλιάδες των τυχερών θεατών που βρίσκονταν στο ΣΕΦ) παρακολουθούσε την πορεία της «επίσημης αγαπημένης όλων των Ελλήνων», της Εθνικής μας, στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, κόντρα στα μεγαθήρια της εποχής.
Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Χριστοδούλου και τα άλλα τα παιδιά, μάς έστειλαν στα ουράνια με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στον επικό τελικό με την τότε Σοβιετική Ένωση. Σαν σήμερα, στις 14 Ιουνίου.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, έβαλε στο τέλος και το χέρι του ο Αργύρης Καμπούρης, με τις δύο εύστοχες βολές.
Και μπορεί οι παίκτες εκείνης της Εθνικής να ήταν ένας κι ένας, όμως στη συνείδηση όλων ο Νίκος Γκάλης έμεινε ως ο μαέστρος, ο ενορχηστρωτής, εν τέλει ο ηγέτης.
Λατρεύτηκε και δικαιολογημένα έγινε θρύλος. Χάρη σ' αυτόν τα επαγγελματικά συμβόλαια των αθλητών πήραν την πάνω βόλτα, για να μην πούμε ότι εκτοξεύθηκαν.
Παράλληλα, ήταν το πρότυπο, το ίνδαλμα, για πολλά παιδιά που ζήλεψαν και ασχολήθηκαν με το μπάσκετ, για να γίνουν οι επόμενες φουρνιές παικτών και προπονητών που μάς χάρισαν μεγάλες επιτυχίες και διακρίσεις, σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.
Για να ακριβολογούμε, πάνω στο μύθο του Νίκου Γκάλη κτίστηκε και η σχολή του ελληνικού μπάσκετ, που εξελίχθηκε σε μια από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Επομένως, ήταν σωστή η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να τον τιμήσει, όχι όμως ότι ήταν και ορθός ο τρόπος που επέλεξε. Δίνοντας το όνομά του στο κλειστό του ΟΑΚΑ, τον αδικεί. Και όχι γιατί δεν το αξίζει. Κάθε άλλο!
Όμως, ουδείς φίλαθλος θα αποκαλεί εφεξής το κλειστό του ΟΑΚΑ «Νίκος Γκάλης», πλην των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης.
Διότι ποτέ οι μετονομασίες δεν υπερίσχυσαν της δύναμης της συνήθειας. Αυτό, εκτός από τους δρόμους και τις πλατείες, ισχύει και για τις αθλητικές εγκαταστάσεις.
Ρωτήστε και τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Κανείς δεν αποκαλεί την ιστορική έδρα της αγαπημένης του ομάδας «Απόστολος Νικολαϊδης».
Όλοι τους αναφέρονται στη… Λεωφόρο. Όπως και οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν συνήθισαν ποτέ να αποκαλούν το γήπεδο της ομάδας τους «Νίκος Γκούμας». Όλοι για τη (ή τα) Φιλαδέλφεια μιλούσαν.
Επομένως, πώς και γιατί οι Έλληνες φίλαθλοι θα συνηθίσουν να μιλάνε τώρα για το κλειστό «Νίκος Γκάλης», όταν έχουν μάθει να το αποκαλούν «κλειστό του ΟΑΚΑ»;
Άλλωστε, πέραν αυτού, ένας ζωντανός θρύλος του αθλητισμού δεν έχει ανάγκες από…. ταμπέλες για να τον θυμίζουν.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:29:20]