Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 03:18      15°-25° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εύα Αθανασοπούλου: «Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...»

Εύα Αθανασοπούλου: «Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Αντλώντας έμπνευση από την εποχή μας, τη φύση μας και τα ανθρώπινα αδιέξοδα, έγραψε το «Σε δύο βάρκες» (εκδ. Πικραμένος). Η συμπολίτισσα Εύα Αθανασοπούλου μιλάει στην «ΠτΚ» για το τρίτο της βιβλίο, που χαρακτηρίζει «πιο ώριμο, ευφάνταστο και τεχνικά απαιτητικό» από τα προηγούμενα, κάτι που καταδεικνύει την επιθυμία της, κάθε φορά, να ανεβάζει ψηλότερα τον πήχη. Και τα καταφέρνει.
«Σε δύο βάρκες», ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος. Τόπος, Ελλάδα και Γερμανία. Χρόνος, παρόν -επί οικονομικής κρίσης- και παρελθόν -Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταπολεμικά. Ποιο ήταν το φιτίλι που πυροδότησε την έμπνευσή σας;
Η εποχή μας, η φύση μας. Τα ανείπωτα αδιέξοδα στις ζωές των ανθρώπων -διαχρονικά. Οταν ο πόνος είναι έντονος και διαρκής, γίνεται βουβός, εσωτερικεύεται, ο άνθρωπος αναδιπλώνεται, αποσύρεται. Η (επανα)κοινωνικοποίηση επιτυγχάνεται μονάχα μετά από επίπονη διαδρομή, μέσα από απαντήσεις σε βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα.

Τρίτο σας βιβλίο μετά το «Μέλαν σώμα, λευκό» και το «Μνήμη και Σκιές». Οσο γίνεται αντικειμενικότερα, πώς θα το κρίνατε σε σχέση με τα προηγούμενα;
«Είναι όλα τους παιδιά μου» με ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, κυρίως για τις εσωτερικές διεργασίες που πυροδότησαν και τις υπερβάσεις που απαίτησαν εκ μέρους μου. Το «Σε δυο βάρκες» το θεωρώ πιο ώριμο, ευφάνταστο και τεχνικά απαιτητικό, εκτός άλλων, επειδή δεν εξελίσσεται γραμμικά στον χρόνο.

Πολυπρόσωπο, με ήρωες διαφορετικής εθνικότητας, ηλικίας, κοινωνικής τάξης, ψυχοσύνθεσης… Τι σας ιντρίγκαρε ενόσω τους πλάθατε;
Ηθελα να μιλήσω για τους αντιήρωες, τους χαμένους του πολέμου και τους ηττημένους της ζωής, αυτούς που βρίσκονται σε απόγνωση και προσπαθούν να πιαστούν από κάτι, να βρουν ένα νόημα ζωής. Ολοι οι ήρωες του βιβλίου μου βιώνουν ένα βαθύ δίλημμα επί της ουσίας μια βαθιά αυτοαμφισβήτηση. Ενδιαφέρον θεωρώ το πώς ο καθένας αντιδρά. Ενα άλλο θέμα αφορούσε την ανατροπή ρόλων στη ζωή. Μέσα π.χ. από την αιχμαλωσία Γερμανών στρατιωτών στη Ρωσία ή τον βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους συμμάχους τον Φλεβάρη του 1945, βλέπουμε τον θύτη -γερμανικό λαό- να μετατρέπεται σε θύμα. Η ενσυναίσθηση για την κατάσταση του άλλου, του ξένου, του διαφορετικού είναι ο μόνος δρόμος για να προσεγγίσουμε το όλον. Τέλος, με το βιβλίο μου ήθελα να δώσω χώρο σ' αυτό που ονομάζουμε «θαμμένη οικογενειακή ιστορία», που νομοτελειακά αναζητά τρόπους για να αποκαλυφθεί, να διδάξει και να θεραπεύσει. Κι είναι συνήθως η τρίτη γενιά (τα εγγόνια δηλαδή, στο μυθιστόρημά μου ο Μίλτος), που μπορεί να ερμηνεύσει κίνητρα και προθέσεις (του παππού Γιόχαν) και να δώσει συγχώρεση.

Ο θάνατος της οικογένειάς του σε βομβαρδισμό, σημαδεύει τόσο βαθιά τον Γερμανό ήρωά σας Γιόχαν, που αδυνατεί να δώσει στον γιο, που αποκτά με τη νέα του σύζυγο, την αγάπη που έχει ανάγκη. Κάτι που αντανακλά στη μετέπειτα ζωή του παιδιού. Εδώ θίγετε το σοβαρότατο θέμα της τόσο των συνεπειών του πολέμου όσο και της στέρησης της γονικής αγάπης.
Τα τραύματα ψυχής, η απώλεια από πόλεμο, θάνατο ή προσφυγιά είναι συνήθως βαθιά κι έχουν ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος να χάνει την ικανότητά του να εμπιστευτεί και κυρίως να αγαπήσει. Από την άλλη, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε από τους γονείς του, χάνει την πίστη του στον εαυτό του και στη ζωή. «Ενός κακού μύρια έπονται»…

Κυρίαρχη θέση στην ιστορία σας έχει ο αναλλοίωτος στον χρόνο έρωτας. Πιστεύετε στην αντοχή του;
Ο έρωτας είναι πάθος και η θνησιγένειά του εδράζεται στο αυτονόητο και στο επαναλήψιμο. Οποιος, λοιπόν, καταφέρει να νικήσει αυτές τις δύο ασθένειες, ζει έναν έρωτα αιώνιο…

Οι ήρωές σας αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε αποφάσεις ζωής. Είναι η προτροπή «ν' ακούς την καρδιά σου και να μη φοβάσαι το άγνωστο» «κλειδί» στη λύση των διλημμάτων, λέτε;
Τη θεωρώ ως έναν από τους βασικότερους προσανατολισμούς. Πλην όμως, την αξία του δρόμου αυτού αντιλαμβάνεται κανείς ωριμάζοντας, μιας και στις δυτικές κοινωνίες εξοικειωνόμαστε, κυρίως, με τις αρχές του ορθού λόγου.

Σε ορισμένα κεφάλαια, καταθέτετε και το δικό σας «στίγμα», με πλάγια γράμματα…
Είναι ο προσωπικός μου τρόπος -και τον υιοθέτησα από το πρώτο μου βιβλίο το 2011- να τοποθετούμαι σε σημαντικά θέματα με μια προδιάθεση-προτροπή φιλοσοφικής αναζήτησης προς τον αναγνώστη. Είμαι της άποψης ότι τα λογοτεχνικά βιβλία πρέπει όχι μόνο να μας ταξιδεύουν αισθητικά και ψυχικά αλλά και να μας διεγείρουν πνευματικά κι αυτό προσπαθώ να το υπηρετήσω εμπράκτως.



Τα παιδιά, οι συγκρίσεις και οι Συμπληγάδες
Στο «Σε δύο βάρκες», συναντάμε ήρωες από το «Μνήμη και Σκιές» όπως και σ' εκείνο εμφανίζονταν κάποιοι από το πρώτο σας βιβλίο, «Μέλαν σώμα, λευκό». Διεκδικούν τρόπον τινά την επιστροφή τους;
Κατ' αρχάς, στον βαθμό που αυτό συμβαίνει (δεν το θεωρώ κυρίαρχο στοιχείο) σηματοδοτεί τη συνέχειά τους και κυρίως την παρουσία μιας άλλης πλευράς τους. Γράφω πυκνά και επικεντρώνομαι σε αυτό που κάθε φορά είναι σημαντικό. Ενας ήρωας εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης σ' ένα νέο έργο μου μόνο αν υπηρετεί απόλυτα το ίδιο το έργο ή εάν από κομπάρσος μεταμορφώνεται σε πρωταγωνιστής -αλλιώτικα κάτι δεν δρομολογήθηκε σωστά στο προηγούμενο έργο.

Στην Ελλάδα του σήμερα, ο νεαρός ήρωάς σας, ο Μίλτος, βιώνει την ανεργία και σκέφτεται το φευγιό στο εξωτερικό. Εσάς, ως μητέρα δύο παιδιών, πόσο σας αγχώνει αυτή η κατάσταση;
Οσο αγχώνομαι, αγχώνομαι για το παρόν και όχι για το μέλλον. Η ζωή είναι μεγάλη. Τα παιδιά εν γένει βρίσκουν μόνα τους τον δρόμο που τους ταιριάζει. Ασχέτως των πολύ δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε σήμερα, για μένα είναι σημαντικότερο να εμπιστευτούν το ένστικτό τους, έτσι ώστε να βρουν τις κλίσεις και το νόημα της ζωής τους και παράλληλα να αποκτήσουν κριτήρια για να ερμηνεύουν τον κόσμο και δύναμη για να υλοποιήσουν τους στόχους τους. Σ' αυτό προσπαθώ να συνδράμω, εστιάζοντας ως μητέρα στο πώς και όχι στο πού.

Εχοντας σπουδάσει, εργαστεί στη Γερμανία και με σύζυγο Γερμανό, μπήκατε ποτέ στη διαδικασία σύγκρισής των δύο χωρών -στα καλά τους ή τα άσχημα;
Ναι, βέβαια, αλλά αντιλήφθηκα πολύ γρήγορα αυτό που στο βάθος όλοι γνωρίζουμε. Δεν υπάρχει πουθενά παράδεισος. Κι απ' την άλλη, η πατρίδα, η μητρική γλώσσα, ο τόπος μας, είναι μέρος της ταυτότητάς μας (ακόμη κι αν τα αρνούμαστε ή τα απωθούμε). Εν τέλει, είμαι της άποψης ότι πρωτίστως αντιλαμβανόμαστε και αναπαράγουμε αυτό που έχουμε μέσα μας, ασχέτως πού ζούμε.

Πιστεύετε ότι η χώρα μας μπορεί να ισορροπήσει σε μια βάρκα που θα της εξασφαλίσει ασφαλή πλεύση;
Η χώρα είναι και οι άνθρωποί της. Δεν είμαι αισιόδοξη. Ο «χαμένος παράδεισος» είναι τελεσίδικο γεγονός. Θα περάσουμε από Συμπληγάδες και θα υπάρξουν ακόμη μεγαλύτερες απώλειες. Μονάχα μια άλλη προσέγγιση μπορεί να δώσει ελπίδα και δύναμη. Η διεύρυνση του χρόνου στο παρόν. Κι αυτό σχετίζεται με νέες αξίες, τη συνειδητοποίηση της ομορφιάς που βρίσκεται σε απλά πράγματα, στη φύση, στις σχέσεις αγάπης και ανθρωπιάς που θα αναπτύξουμε μεταξύ μας, στη μοναδικότητα κάθε στιγμής και σ' αυτά που κάθε φορά έχουμε.

Τα τρία σας βιβλία έχουν κυκλοφορήσει σε διάστημα δύο ετών μεταξύ τους. Να υποθέσω ότι υπάρχει κάτι νέο στα σκαριά;
Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και θα γράφω όσο έχω «κάτι να πω». Ο Γιάννης Πικραμένος με πίστεψε μ' έναν τρόπο συγκινητικό και πρόβαλε την δουλειά μου με τις εκδόσεις του «Πικραμένος». Δεδομένου ότι το βιβλίο βρίσκεται σήμερα σε κρίση διαρκείας, όχι δημιουργικά-καλλιτεχνικά αλλά εμπορικο-εισπρακτικά, συγγραφείς και εκδότες «χρηματοδοτούμε» το πάθος μας με κινητήριο δύναμη τη θετική ανάδραση από τους αναγνώστες. Εμπνευση, ευτυχώς, υπάρχει, οπότε θα τα ξαναπούμε σύντομα…

ΕΥΑ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΕ ΔΥΟ ΒΑΡΚΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ, 2015, ΣΕΛ. 160, ΤΙΜΗ 12 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:18:26]