Σάββατο 21 Οκτωβρίου 13:21      13°-23° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μετά, πήρε το τσεκούρι

Μετά, πήρε το τσεκούρι



Οπως εξήγησαν στις επαφές τους με παράγοντες, κοινό δημοσιογράφους των Πατρών οι υπουργοί Σία Αναγνωστοπούλου και Τρύφων Αλεξιάδης, η κυβέρνηση έλαβε τα μέτρα που έλαβε, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη, υπό την πίεση δηλαδή των περιστάσεων και των δανειστών. Τούτο αποτελεί αποτύπωση του γνωστού στίχου "άλλα θέλω κι άλλα κάνω", αν και στην περίπτωση του τραγουδιού ο στιχουργός λέει ότι το ξεστράτισμα προκύπτει από ένα ανεξέλεγκτο ψυχικό, εγκεφαλικό ρεύμα. Στην περίπτωση της κυβέρνησης το ρεύμα έρχεται από αλλού. Από έξω. Η κυβέρνηση είχε (και έχει, σταθερά και αναλλοίωτα) καλή πρόθεση, την οποία θα ξεδιπλώσει όταν με το καλό οι συνθήκες το επιτρέψουν. Συνεπώς, μπορούμε να εξακολουθήσουμε να την ψηφίζουμε, όχι για την πολιτική της, αλλά για τις προθέσεις της. Σημασία έχει τι είναι ο άνθρωπος στο βάθος, όχι η επιφάνεια. Βέβαια, πόσο πολιτικό βάρος έχει το επιχείρημα "έχω άλλες αρχές από αυτές που εφαρμόζω" σαν κίνητρο για να σε ψηφίσει κανείς; Ισως τον κόσμο να τον ενδιαφέρει περισσότερο το να αρχίσει να αποδίδει αυτό το οποίο κάνεις, και όχι μια ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων.
Γυρίζουμε σελίδα, είναι το νέο μοτίβο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια έμμεση σύσταση για υπομονή. Αν η κατάσταση που βιώνουμε μας δυσαρεστεί, μην ανησυχούμε: Η κυβέρνηση το αναγνωρίζει. Μας ζητά να το υποστούμε σαν μια παροδική περίοδο θυσιών και στέρησης, η οποία θα μας οδηγήσει σε μια θετική φάση. Οι προηγούμενοι το λέγανε επανεκκίνηση. Οι τωρινοί προς το παρόν το βλέπουν πιο λογοτεχνικά. Εστω κι αν το σχήμα "γυρίζω σελίδα" είναι τετριμμένο. Περιμέναμε κάτι λιγότερο μανατζερίστικο, όπως η "επανεκκίνηση", αλλά πιο εμπνευσμένο. Ή έστω πιο μόρτικο. Στα καφενεία παλιά λέγανε "αμώνται" (αμόντε;), που σήμαινε συμφωνούμε ότι μας έχουν μοιραστεί παπούτσια αντί για καλο χαρτί, άρα τα ξεφορτωνόμαστε για νέο ανακάτεμα, μπας και πιάσουμε κάτι καλύτερο. Αν η παραπομπή σε τράπουλα είναι ενοχοποιημένη λόγω του αμοραλιστή ήρωα του "χάουζ οφ καρντς", θα μπορούσαμε να καταφύγουμε σε κάτι πιο ανοιξιάτικο ή οικολογικό, μια ανακύκλωση, ένα ξαναφύτρωμα ή μια ανάσταση, για να μιλήσουμε σε μια γλώσσα που θα μας φέρει πιο κοντά στον Αμβρόσιο, με χέρια ασάπιστα, διαθέσιμα για κουπί στα νέα νερά. Τα αχαρτογράφητα, σύμφωνα με τον όρο που καθιερώθηκε από πέρυσι, και που μάλλον τον εισήγαγε κάποιος απόφοιτος σχολών του ναυτικού, πολεμικού ή εμπορικού. Να είχε άραγε ασυρματιστή τον Καββαδία; Να έφαγε κι εκείνος κάποιαν αδειανή μποτίλια στο κεφάλι, και να του ήρθε η έμπνευση να κάνει στροφή προς τις πολιτικές ρητορείες;
Γυρίζουμε σελίδα. Βγήκε και αφίσα. Ενα παιδάκι σε βηματισμό. Στο πάτωμα μια αχρηστευμένη παλιά τηλεόραση. Η νέα εποχή συνδέεται με τη φαύλη πολιτεία των καναλαρχών της διαπλοκής και της προπαγάνδας μέσω της οποίας στήριζαν τα άνομα συμφέροντά τους, κόντρα στη λαικη βούληση και την αριστερή ιδεολογία. Γυρίζοντας σελίδα, ανακαινίζουμε και το τηλεοπτικό τοπίο, εξυγιαίνουμε τα συστήματα πληροφόρησης. Εδώ, το μοτίβο μιλά σε γλώσσα συμβατή με τη μέση κοινωνική αντίληψη, που εντάσσει δημοσιογράφους, εκδότες, τηλεπερφόρμερ και καναλάρχες στην κατηγορία των ρυπαρών στοιχείων της δημόσιας ζωής. Και έρχεται να μας επαναβεβαιώσει ότι οι άνθρωποι του κυβερνητικού χώρου μεγάλωσαν βλέποντας πολλή τηλεόραση, και θεωρούν ότι οι συνταγές της πληροφόρησης επηρεάζουν την κρίση του πολίτη πολύ περισσότερο από όσο ισχύει. Παραβλέπουν μια απλή αλήθεια, ότι σχεδόν αποκλειστικά ο πολίτης επηρεάζεται από την τσέπη του και τα μαστ που κομίζει κάθε ιστορική πλειστόκαινος. Ποτέ οι δημοσιογράφοι δεν κατεύθυναν, για παράδειγμα, τον κόσμο να επιδιώκει ή όχι διακοπές στη Μύκονο, πολυμορφικά ή ανοιχτά αυτοκίνητα, να συμπαθεί ή όχι τον μετανάστη. Πάντα ο δημοσιογράφος έρχεται δεύτερος, τρίτος, τέταρτος, τελευταίος. Διαπιστώνει ότι κάτι συμβαίνει στην κοινωνία, και μετά γράφει γι' αυτό. Πότε θα ωριμάσουμε ώστε να καταλάβουμε αυτή την απλή αλήθεια;
Γυρίζουμε σελίδα. Δεν είναι σίγουρο. Πράγματι βρισκόμαστε στο μέσο ενός μερικού μετασχηματισμού, αλλά οι βασικές μας αγκυλώσεις, εμμονές, ιδεοληψίες μένουν ακλόνητες. Οι άνθρωποι που έχουν κληθεί να μας αλλάξουν, δεν αλλάζουν οι ίδιοι. Γυρίζουμε σελίδα, αλλά και η επόμενη γράφει τα ίδια πράγματα. Οπως ο ήρωας Τζόρτζ της "Λάμψης", πριν πιάσει τσεκούρι στο τέλος, και βαλθεί να κυνηγάει τη γυναίκα του και το αγοράκι τους στο σπίτι και στα παρτέρια. (Δεν τους σκότωσε, το τέλος ήταν καλό, Βρέθηκε παγωμένος. Κι αυτό καλό ήταν).



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:21:25]