Τρίτη 17 Ιανουαρίου 17:16      3°-10° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κλεισμένοι στα καρέ

Κλεισμένοι στα καρέ



Τι επιδιώκει ο τρομοκράτης; Να σε τιμωρήσει, να σε εκδικηθεί, να σε σύρει προς τους σκοπούς του ή να σε στοιχειώσει;
Στην περίπτωση των χειροπιαστών επιθέσεων στα ευρωπαϊκά αστικά κέντρα και της (διόλου θεωρητικής) απειλής εναντίον της διοργάνωσης του EURO πετυχαίνει τους στόχους ένα, δύο και τέσσερα, αλλά όχι τον Νο 3.
Φαίνεται όμως πως του αρκεί το 3 στα 4. Αφενός χαίρεται να παίρνει κεφάλια δυτικών ή να τους υποχρεώνει να ζουν με τον φόβο του σε 24ωρη βάση, αφετέρου όσο η πολιτική και ο τρόπος ζωής των δυτικών δεν σύρονται στην "επιθυμητή κατεύθυνση", θεωρεί πως αντλεί τη νομιμοποίηση για να συνεχίσει να τρομοκρατεί. Πλέον, έχει και ο ίδιος μετατοπιστεί στον άξονά του. Η τιμωρία και η παραγωγή τρόμου, δέους και πόνου, από μέσον, έχουν μετατραπεί σε ιερό σκοπό.
Αυτό αποτρέπει ή θεραπεύει την εφιαλτική ιδέα της ματαιότητας. Ο τρομοκράτης δεν θα διερωτηθεί "σκοτώνω, σκορπίζω όλεθρο, τάζω τον εαυτό μου σε μια αιματηρή φάμπρικα, άδεια από ζωή, γεμάτη από συνωμοσία, καμουφλάζ, επεξεργασία μπαρούτης, και δεν βγαίνει τίποτα". Πιστεύει πως έχει καθαγιαστεί στα μάτια του προφήτη. Και έχει, ταυτόχρονα, καταξιωθεί στα μάτια της ομάδας. Είναι ένας ήρωας για δέκα ανθρώπους, ενώ πριν ήταν ένα τίποτα, στα δέκα εκατομμύρια μιας σκληρής πόλης ανωνύμων σαν κι αυτόν. Και ριγμένων, σαν κι αυτόν.
Από σήμερα παίζουμε μπάλα. Αλλά δεν γιορτάζουμε. Εχει ηττηθεί μέσα μας η παιδιάστικη χαρά με την οποία υποδεχόμαστε αυτές τις διοργανώσεις. Δεν κοιτάζεις πια παίκτες και ομάδες, αλλά υποψήφια θύματα στην κερκίδα, στον περιβάλλοντα χώρο, στα κλαμπ και τα καφέ, όπου υποτίθεται ότι θα έρρεε η μπύρα σε κλίμα ξέφρενο. Δεν στοιχηματίζεις για νικητές, δεν απολαμβάνεις, αντίθετα σε κυριεύει ένα πνεύμα ενοχής: Είσαι θεατής ενός ενδεχόμενου δράματος, και μέσα σου πυκνώνει το ερώτημα εάν με κάποιο τρόπο συμβάλλεις στην πρόκληση της συμφοράς. Η προσοχή σου προσελκύει την προσοχή του τρομοκράτη.
Δεν μπορούμε να πάψουμε να ζούμε. Αυτή θα ήταν η ήττα. Αλλά ίσως εάν αυτό συνέβαινε, θα είχαμε και το τέλος ή την παύση της τρομοκρατίας. Δεν μπορείς να σκοτώσεις ή να φοβίσεις το απόν, το ανύπαρκτο. Τότε, ίσως, η ενοχή να πήγαινε προς τη μικρή περιοχή του τρομοκράτη.
Προς το παρόν, εκείνος έχει την υπεροχή. Είναι μια υπεροχή φλύαρη, παράγει στρες και τίποτε άλλο. Εχει όμως πετύχει κάτι που δεν υπήρχε στην ιστορία με αυτή τη μορφή. Να κυκλοφορείς, να περπατάς, να στέκεσαι για καφέ, να πηγαίνεις για ψώνια ή στο αεροδρόμιο ή στον σταθμό του τρένου και να διερωτάσαι αν στο επόμενο λεπτό θα ανατιναχθείς ή πρόκειται αυτό να συμβεί στα παιδιά σου ή σε όποιον αγαπάς.
Συνέβαινε άλλοτε να φοβάσαι τον έξω κόσμο, τον καιρό της ευλογιάς ή της πανούκλας, αλλά τώρα οι λοιμοί άλλαξαν μορφή. Τα μικρόβια είναι εκρηκτικά και δεν παίρνουν αντιβίωση. Σε ένα κάποιο μέλλον, ίσως κυκλοφορούμε με στολές σαν τους αστροναύτες. Και αν το αεροσκάφος σου ανατιναχθεί, εσύ σώος θα εκτιναχθείς κουτρουβαλητός στον αέρα, και μέχρι το αλεξίπτωτό σου να σε προσγειώσει, θα προλάβεις να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα από ψηλά. Ελαφρύς, αλλά χωρίς να μπορείς να αγγίξεις κάποιο χέρι. Και αν ακόμα υπάρχει δίπλα κανείς, θα φοράει κι εκείνος στολή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:16:03]