Πέμπτη 23 Μαρτίου 00:19      8°-20° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Χορός στην Τραγωδία

Ο Χορός στην Τραγωδία



Στον αποχαιρετισμό προς την άτυχη κόρη του Νίκου και της Τασίας Μανωλοπούλου, πέρα από τον εύλογο σεβασμό για το πένθος μιας οικογένειας που επλήγη στο πιο ευαίσθητο επίπεδο που μπορεί να πληγεί κανείς, σε διακατείχε και ένα δέος για την εκκωφαντική αποτύπωση ενός ελληνικού φαινομένου. Η εκπροσώπηση όλων των κοινωνικών τάξεων και περιοχών στη σύναξη, προσέλαβε την μορφή πάνδημου συναπαντήματος. Αποτέλεσε χαρακτηριστική τοιχογραφία του προσωποπαγούς χαρακτήρα του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Οσο και αν η χώρα βαίνει προς τους ποικιλώνυμους και αμφιλεγόμενους εκσυγχρονισμούς, η ουσία του δομικού της πλέγματος δεν αλλάζει. Οι άνθρωποι και οι οικογένειες, οι επαγγελματίες και οι αξιωματούχοι, οι απλοί και οι περίπλοκοι, οι ανώνυμοι και οι αναγνωρίσιμοι, τα κοινωνικά κύτταρα και οι ιστοί, συναποτελούν μια αλληλοτροφοδοτούμενη μάζα, τα μόρια της οποίας αποκτούν σχέση αμοιβαίας αναφοράς. Είναι αναπόσπαστοι. Πολιτικά στελέχη μακράς διαδρομής σαν τον Νίκο Νικολόπουλο αποτελούν ιδανικοί εκφραστές αυτού του φυσικού νόμου. Ο οποίος διδάσκει ότι οι επιμέρους σχέσεις μεταξύ των μορίων της κοινωνικής δομικής ύλης υπερβαίνει ιδεολογίες, παρατάξεις και διαφορές. Πέρα από κάποιο επίπεδο, είμαστε όλοι ένα. Φέρουμε μικρό όνομα, το οποίο υπερισχύει των ιδιοτήτων. Αυτό, για έναν έλληνα, είναι μια ανάγκη.
Ενας θάνατος, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με ένα δράμα, είναι ο κατ' εξοχήν καταλύτης για την απελευθέρωση από επίκτητα ηλεκτρικά φορτία, που στην καθημερινότητα προκαλούν ευκαιριακές έλξεις ή απωθητικές αντιδράσεις. Εδώ, το φαινόμενο φεύγει από τη σφαίρα του πολιτικού, και πηγαίνει προς το φιλοσοφικό. Ο θάνατος καταλύει τους ρόλους και αφοπλίζει. Επανεργοποιεί το αυθεντικό, ανόθευτο Πρόσωπο εντός μας, αποκαλυπτόμαστε καθείς ενώπιον του άλλου και όλοι ενώπιον των κεντρικών προσώπων του δράματος, με έντονο το στοιχείο της αλληλεγγύης που εκπορεύεται από τον μηχανισμό της ταύτισης. Ολοι μαζί, μετατρεπόμαστε σε μια κοινωνική αγορά, με λειτουργία αρχαίας υφής, μέλη ενός τελετουργικού που παραπέμπει σε τραγικούς χορούς. Εκεί, θα μιλάμε όλοι για τη μοίρα, τη θνητότητα, τις αξίες, τις προτεραιότητες, το εφήμερο, την ασημαντότητα των σαρκίων. Θα μετέλθουμε παρηγορητικά λόγια που αντηχούν σαν στίχοι που ρέουν από το παρελθόν των βαρέων αλλά και λυτρωτικών μοιρολογημάτων. Και θα ανακαλύψουμε ξανά τη σημασία της ορθής ζύγισης του Μέτρου των Πραγμάτων. Εκεί επέρχεται η λήξη των τελετών, που μας βρίσκει σοφότερους και καθαρμένους. Και σε τύπτει η ιδέα ότι "πρέπει" να φεύγει κάποιος από κοντά μας, για να ξαναβρίσκουμε τις Σωστές Διαστάσεις των ζητημάτων της ζωής.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:19:21]