Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 21:05      11°-17° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαύρος δαίμονας

Μαύρος δαίμονας



Οταν πέθανε ο πυγμάχος Ρόκι Μαρτσιάνο, οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής κατέγραψαν το πένθιμο σχόλιο ενός Κάσιους, που έκλαιγε για τον θάνατο. Ακριβέστερα, έγραφαν "Ο Κάσιους Κλαίη". Τότε το "η" στα ρήματα ήταν μια συνηθισμένη κατάσταση, όταν προηγείτο μόριο. Ηταν η πρώτη μας γνωριμία με τον ανίκητο Κάσιους Κλέι, όπως επιβάλλει ο κανόνας της απλουστευτικής μεταφοράς των ξένων λέξεων στα ελληνικά, να γράφουμε το επώνυμό του. Μάθαμε ότι ήταν ανίκητος, σοκαριστήκαμε όταν εξισλαμίστηκε και έγινε Μοχάμεντ Άλι, και χαρήκαμε όταν επιτέλους τον ξάπλωσε ο Φόρμαν. Σοκαριστήκαμε όμως ξανά όταν μάθαμε ότι έπαθε πάρκινσον κι ακόμα περισσότερο όταν μάθαμε ότι μάλλον το έπαθε από τις γροθιές. Αργότερα μάθαμε ότι οι αθλητές που εκθέτουν το κεφάλι τους σε βάσανο, διατρέχουν κινδύνους. Ιδιαίτερα όσοι κάνουν πολλές κεφαλιές στο ποδόσφαιρο. Πονάει και τσούζει. Και χάνεις και μαλλιά. Κάποιος διατεινόταν ότι αυτός ήταν και ο λόγος που οι διακεκριμένοι κεφαλοσφαιριστές της χώρας ήταν φαλακροί. Οπως ο Σαράφης, ο Κρητικόπουλος, ο Αντωνιάδης. Ναι, αλλά γιατί ο Μαύρος έχει ακόμα μαλλί ως τον ώμο;
Ξεφύγαμε. Στο πρόσωπο του Κάσιους Κλέι ή Αλι, έβλεπες ενσαρκωμένη την αμερικανική αντίφαση. Να οφείλεις πολλά σε ένα σύστημα το οποίο θα μπορούσε να σε έχει καταρρακώσει ή περιθωριοποιήσει αν δεν ήσουνα σπουδαίος κι αν δεν πολεμούσες σκληρά για να διακριθείς. Ο Αλι ενστικτωδώς ή μη το ήξερε αυτό, συνεπώς εισέπραττε τις επευφημίες με μια ιδιότυπη οργή, γιατί είχε ζήσει και την ανάποδη. Αν δεν δείρεις, θα δαρείς. Με χειροκροτάτε που έσπασα τα μούτρα των αντιπάλων μου, αλλά θα με περιφρονούσατε σαν ψωράλογο αν μου είχαν σπάσει τα δικά μου. Κι αν δεν είχα φτάσει καν στο ριγκ, δεν θα υπήρχα καθόλου, θα ήμουν μια σβηστή μορφή, στη μαυρίλα του δέρματός μου, στη μαυρίλα της γειτονιάς μου. Και γι' αυτό έγινε μουσουλμάνος, ίσως. Ηθελε να ενοχλήσει. Ηταν κι αυτό μια γροθιά.
Γίνεσαι πυγμάχος αν δεν είσαι θυμωμένος; Μπορείς να χτυπήσεις έναν άνθρωπο που δεν σου έχει κάνει κάτι; Οι περισσότεροι δεν μπορούμε να χτυπήσουμε ούτε καν αυτόν που μας έχει πειράξει. Πέφτει μια γροθιά στον δρόμο ή σε μια συναναστροφή κι αυτό προκαλεί σοκ και λύπη. Ντρέπεσαι αν τις φας, ντρέπεσαι κι αν τις έχεις ρίξει. Ομως, ο πυγμάχος λατρεύεται. Το επιβάλλει η προαιώνια επιταγή, όταν οι φυλές δανείζονταν τη ρώμη των μαχητών τους, συνεκδοχικά: Μεγάλος αυτός, μεγάλοι κι εμείς. "Σας σκίσαμε" λέει ο οπαδός του Ολυμπιακού μετά το τρίποντο του Σπανούλη, κι ας μη μπορεί ο ίδιος να κάνει με τη μπάλα του μπάσκετ ούτε πατάτα.
Ισως κι αυτό να φούντωνε την οργή του Μοχάμεντ Αλι. Ο φτηνός, ανέξοδος ενθουσιασμός του οπαδού. Που εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε χλεύη, αν σε νικήσει ένας Φόρμαν ή ένας Φρέιζερ. Εσύ πεθαίνεις στην προπόνηση και στον αγώνα, κι εκείνος τρώει πατατάκια και τρυπώνει χυδαία στη χλαμύδα σου.
Οι μεγάλοι αθλητές είναι μοναχικοί. Μόνο τέτοιοι χαρακτήρες μπορούν να διψάσουν πολύ για την πρωτιά, μόνοι τέτοιοι μπορούν να υποστούν την τρομερή θυσία που απαιτούν τα βάθρα. Αλλά καθώς είναι μοναχικοί, περιφρονούν την ίδια τη δόξα που αποζητούν. Θέλουν το στεφάνι, αλλά φτύνουν το πλήθος που τους στεφανώνει. Κοιτούν μόνο τη δάφνη ή το χρυσό του μεταλλίου. Και μετά, τον ουρανό.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:05:57]