Τρίτη 23 Μαΐου 22:10      14°-24° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τσιμπίδι με αριθμό

Τσιμπίδι με αριθμό



Δεν υπήρχαν ξαπλώστρες, αλλά ξύλινοι πάγκοι. Οι καμπίνες ήταν οργανωμένες, παρέδιδες ρούχα σε σάκο, σου έδιναν ένα τσιμπίδι με τον αριθμό, κάρφωνες το τσιμπίδι στο μαγιό. Από τα μεγάφωνα ακουγόταν ο τραγουδιστής να λέει "αυτός ο άλλος, αυτός ο άλλος, είν' ευεργέτης μου μεγάλος". Στα βαθιά, στο ένα μέτρο δηλαδή, ήταν μια τσουλήθρα για τους πιο γενναίους που έφταναν ως εκεί. Τελειώνοντας το μπάνιο μετά από δύο ώρες τσαλαβούτημα, σε περίμενε ένα αυστηρό ντους που έτσουζε με την πίεσή του στην πλάτη. Και μια τυρόπιτα σφολιάτας, αν δεν θεωρείτο πολυτέλεια πριν το σπιτικό φαγητό, το οποίο ήταν κανονισμός. Φαϊ έξω, θεωρείτο ανήκουστο. Νερό από τον ψύκτη, πατώντας το κουμπί. Κι έπινες και ξανάπινες. Παιχνίδι. Μετάβαση- αναχώρηση, συνήθως με λεωφορείο. Σου φαινόταν ανυπόφορα μεγάλη η διαδρομή. Να βγει από την πόλη το όχημα, να περάσει τη Νόρμαν, να περιμένεις ανυπόμονα να φανεί "το σπίτι με τις πολεμίστρες", να φτάσει Ρομάντζα, να συνεχίσει προς Καβούρι. Και να' την η Πλαζ, έπειτα από μια πορεία στην έρημο. Δεν υπήρχαν πολυκατοικίες. Δεν είχε καν γίνει ο "Πελεκάνος". Οταν άνοιξε, για καφέ και παγωτό, ήταν ένας νέος κόσμος. Εφτιαχναν και ψημένο ψωμί με ζαμπόν και τυρί. Μάθαμε ότι το λέγανε τοστ. Και όλοι πήραμε στα σπίτια τη σχετική συσκευή. Λίγο αφότου είχαμε βάλει τηλεόραση. Κοσμογονία.
Μετά η Πλαζ θεωρήθηκε ρυπαρή. Την εγκαταλείψαμε, πάνω στη φάση που πλέον πηγαίναμε για μπάνιο άνευ συνοδών. Στραφήκαμε στο Ρίον. Αιώνες για να φτάσει εκεί το λεωφορείο. Με τα χρόνια ξεχάσαμε πως κολυμπούσαμε στην Πλαζ της Αγυιάς. Τη θεωρούσαμε τελειωμένη, καταδικασμένη υπόθεση. Αποκτήσαμε αυτοκίνητα, κατακτήσαμε τις ακτές της Αιγιάλειας και της Δυτικής Αχαϊας.
Οταν μάθαμε ότι δειλά δειλά κάποιος κόσμος επέστρεφε στην Πλαζ για τις βουτιές του, ξενιστήκαμε όπως που βλέπαμε κολυμβητές στον Σκαραμαγκά. Αλλά ο κόσμος πλήθυνε, πριν καν βγουν οι μετρήσεις που διαβεβαίωναν ότι τα νερά ήταν κατάλληλα. Πλήθυνε, γιατί η μετακίνηση ως το Καβούρι ήταν σύντομη και οικονομική. Πλήθυνε γιατί είχε πληθύνει ο αριθμός των πατρινών που πονούσαν τα λεφτά για τη βενζίνη αλλά και το εισιτήριο του λεωφορείου. Πλήθυνε γιατί κόντηνε ο ορίζοντας της κοινωνίας. Οι κατακτητές των μακρινών ακτών και βουνοκορυφών, η αλαζονική αγέλη που θορυβωδώς κυρίευε παραλίες και ενδοχώρα, υποχωρούσε με την ουρά στα σκέλια, και μείωνε το λουρί της, γιατί η κρίση της ψαλίδισε τον ίσκιο.
Πλαζ; Γιατί όχι; Κοντινά και ήσυχα. Αλλοι, αυτό το λένε επιστροφή στη σεμνότητα και την ταπεινότητα. Μπορεί. Είναι όμως μια ήττα.
Τώρα στην Πλαζ δεν έχει σάκους για τα ρούχα. Δεν έχει τσιμπίδι για μαγιό. Δεν λες που μας έμεινε το μαγιό. Αριθμό έχουμε. Είναι το ΑΦΜ μας, το έχουμε δέσει με τσιμπίδι στον εγκέφαλο, γιατί μας το ζητούν συνεχώς. Θα μπορούσαμε να το έχουμε σε στάμπα, όπως παλιά γινόταν με τους κρατουμένους.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:10:59]