Σάββατο 21 Ιανουαρίου 12:43      3°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ποιος λείπει ρε παιδιά;

Ποιος λείπει ρε παιδιά;



Στα θρίλερ, η παρέα βγαίνει από τη στοά, και τότε ψάχνουν να βρουν ποιός λείπει: Κάποιον έχει αρπάξει ο Μινώταυρος, ο σίριαλ κίλερ ή το σκιώδες φάντασμα που τρώει εκδρομείς, μαζί με τα σακίδια και τα παγούρια.
Ετσι κι εμείς χθες- προχθές αναρωτιόμαστε ποιός λείπει από δίπλα μας, ώσπου το βρήκαμε.
Λείπει η Παναχαϊκή. Υποβιβάστηκε στη Γ' Εθνική κατηγορία. Αυτό είχε συμβεί στην ιστορία της δύο φορές. Τη μία διασώθηκε με πολιτική παρέμβαση: Θεσπίστηκαν αγώνες μπαράζ φωτογραφικά, για την περίπτωσή μας. Τη δεύτερη φορά δεν μας έσωζε κανείς. Ηταν η χρονιά που είχαμε πέσει στη Β' Εθνική, ανέλαβε την ομάδα ο Κ. Μακρής, επαγγέλθηκε επιστροφή στην Α' Εθνική, και πέσαμε την ίδια χρονιά, διότι η βαρύτης ήταν υπέρτερη της ελαφρύτητος. Ο κ. Μακρής ήταν από άλλο ημισφαίριο, όπου οι δυνάμεις πάνε ανάποδα. Πέφτουν οι βαρείς και οι ελαφρείς παίρνουν πρωτάθλημα.
Και ήρθε ένας ακόμα υποβιβασμός, ο οποίος δεν ήταν αγωνιστικού αλλά οικονομικού τύπου. Η εταιρεία έμεινε ακάλυπτη σε υποχρεώσεις, εκτέθηκε στις προβλέψεις του κανονισμού, της αφαιρέθηκαν βαθμοί, ενώ ούτε αγωνιστικά μπορούσε να σταθεί, γιατί δεν συμπλήρωνε ομάδα. Οι απλήρωτοι παίκτες τα είχαν βροντήξει. Το κλασικό "δεν συμπληρώναμε", που λέγαμε μικροί, έγινε σάρκα και οστά σε επαγγελματική κατηγορία. Εμείς μείναμε με την απορία γιατί την ανέλαβε ένας ιδιοκτήτης που θα μπορούσε να ξέρει ότι στερείτο δυνατότητας να ανταποκριθεί. Ούτως ή άλλως, όμως, δεν ήταν εκείνος το θέμα, με την έννοια ότι δεν βρέθηκε κάποιος άλλος ισχυρότερος. Και δεν βλέπουμε πιθανόν να βρεθεί. Δεν πας να πάρεις το Λήδρα Μάριοτ, που έχει και κρεβάτια να ξαπλάρεις;
Αλλά αυτό που κάνει εντύπωση δεν είναι η πτώση. Είναι η απάθεια. Οι υποβιβασμοί που προαναφέραμε, όπως και οι υποβιβασμοί από την Α' στη Β΄Εθνική, είχαν θορυβήσει τη φίλαθλη κοινότητα της Πάτρας. Σχεδόν πενθούσαν οι οπαδοί ή σιχτίριζαν ή και τα δύο. Η φετινή καταβύθιση έγινε αποδεκτή σαν θάνατος κατάκοιτου υπερηλίκου, ο οποίος χρειάζεται να πεθάνει για να θυμηθεί ο περίγυρος ότι ήταν ακόμα ζωντανοί.
"Εχει άλλα βάσανα ο κόσμος" μας έλεγε πεπειραμένος παρατηρητής του κοινωνικού και του αθλητικού χώρου. Σάμπως το βιοτικό επίπεδο ήταν ψηλότερο πριν 30 και 40 χρόνια, τότε που δονούνταν οι κερκίδες; Αλλά εδώ βλέπεις τη διαφορά κρίσης με κρίση. Τότε, η χαμηλή καταναλωτική ικανότητα ήταν βιωμένη ως αυτονόητη κατάσταση. Τώρα την εισπράττεις σαν ακρωτηριασμό. Τώρα δεν ξέρεις πώς να φουλάρεις το αμάξι. Τότε δεν είχες αμάξι.
Δεν σου μένει συναίσθημα για την ομάδα. Οι τηλεοράσεις παίζουν αγώνες, βρίσκεις μια διέξοδο. Στα καφενεία βρίσκεις παρέα. Ηδη, στο μεταξύ, η μακρά απαξίωση της ομάδας προσέβαλε τη φίλαθλη κοινότητα με ιό που προκαλεί λήθη, ουδετερότητα, αποξένωση. Για πολλούς, η Παναχαϊκή έπαψε να υπάρχει ήδη όταν συγχωνεύθηκε με τον Πατραϊκό, για να νομιμοποιηθεί λογιστικά. Την έβλεπαν σαν ένα άλιεν που έχει εισβάλει σε ένα γνωστό πρόσωπο, αλλά το έχει υποκαταστήσει. Περπατάει, χειρονομεί, μιλάει διαφορετικά.
Γιατί να πενθήσεις; Δεν είναι η Παναχαϊκή αυτή που κηδεύεται. Η Παναχαϊκή έχει ήδη πεθάνει, αλλά αυτός ο θάνατος επήλθε τμηματικά, έτσι που ήταν να την κλάψεις δεν μπόρεσες. Ούτε αυτό το δικαίωμα δεν σου σεβάστηκε η ρουφιάνα η ζωή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:43:59]