Σάββατο 27 Μαΐου 22:35      14°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πατρινός σερβιτόρος στη Ν. Υόρκη

Πατρινός σερβιτόρος στη Ν. Υόρκη



Δεν είναι πάντα ρόδινη η πορεία όσων νέων, πτυχιούχων ή μη, επιλέγουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό. Τουλάχιστον στο ξεκίνημά της.
Ούτε εύκολη η προσαρμογή και η εξοικείωση σ' ένα καινούργιο περιβάλλον, γεμάτο κανόνες, άτεγκτες διαδικασίες και τη συνήθη ψυχρότητα με την οποία γίνεται δεκτός ένας οικονομικός μετανάστης.
Μπορεί η μετανάστευση να είναι διέξοδος για τον Ελληνα νέο που έχει χάσει κάθε ελπίδα στην χώρα μας, δεν είναι ωστόσο η πλέον ανώδυνη επιλογή.
Τα ρεπορτάζ κατά κανόνα εστιάζουν στο κύμα επιστημόνων που την τελευταία εξαετία στρέφεται στην Ευρώπη, στην Αυστραλία και στη Βόρεια Αμερική.
Ομως, ακριβώς από κάτω υπάρχει ένα δεύτερο, μεγαλύτερο κύμα. Τα νέα παιδιά που χωρίς ιδιαίτερες δεξιότητες και εφόδια αποφάσισαν ή υποχρεώθηκαν ν' αναζητήσουν την τύχη τους αλλού.
Σ' αυτή την κατηγορία ανήκει ο Νίκος Ζησιμάτος. Γεννημένος πριν 31 χρόνια στην Πάτρα, με σπουδές Διοίκησης Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Αθηνών, έφυγε πριν δυόμισι χρόνια για την Αμερική.
Σήμερα είναι σερβιτόρος σε εστιατόριο στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. «Ο πρώτος λόγος που έφυγα ήταν η δουλειά. Ο δεύτερος λόγος όλο αυτό το κλίμα στην Ελλάδα. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει μέλλον, προοπτική, ευκαιρίες».
Τίποτα καινούργιο, δηλαδή. Μια συνηθισμένη αφήγηση. Φράσεις κλισέ, χιλιοειπωμένες και απολύτως προβλέψιμες. Με τη διαφορά ότι ο Νίκος παραδέχεται ότι η ζωή στο εξωτερικό είναι λιγότερο φανταχτερή και περισσότερο δύσκολη απ' ό,τι είχε υποθέσει.
Κατ' αρχάς ο πρώτος καιρός. Ενας μικρός φαύλος κύκλος. Χωρίς δουλειά είναι δύσκολο να νοικιάσεις σπίτι. Χωρίς σπίτι δεν μπορείς να έχεις τραπεζικό λογαριασμό. Χωρίς τραπεζικό λογαριασμό δύσκολα σε προσλαμβάνουν.
Εδώ είναι που χρειάζεται η βοήθεια φίλου ή συγγενούς. Υστερα, όταν βρεθεί μια κάποια δουλειά και τα πράγματα πάρουν τον δρόμο τους γρήγορα συνειδητοποιείς ότι οι αποδοχές του νεοεισερχόμενου στην αγορά εργασίας μετά βίας αρκούν ν' αναμετρηθούν με την ακρίβεια και να καλύψουν τα στοιχειώδη.
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι να ζεις στριμωγμένος σ' ένα διαμέρισμα 20 τετραγωνικών, σε μια απομακρυσμένη συνοικία, μιάμιση ώρα μακριά απ' την δουλειά σου.
Χωρίς πολλές διασκεδάσεις, χωρίς παρέες και εξόδους. Οχι άνεργος πια αλλά, και πάλι, χωρίς πολλές ελπίδες για το μέλλον, χωρίς προοπτικές και ευκαιρίες.
Και κοντά σ' αυτά το μόνιμο συναισθηματικό δίλημμα που συχνά καταλήγει σε κρίσεις νοσταλγίας αν όχι σε ψυχολογικές συντριβές.
«Δεν ζουν έτσι όλοι οι Ελληνες νέοι μετανάστες στη Νέα Υόρκη», λέει ο Νίκος, «αλλά έτσι ζουν πολλοί». Σε γκρίζες συνθήκες, με μόνη καταφυγή την κοινωνική δικτύωση που συντηρεί την ψευδαίσθηση της καθημερινής επαφής με φίλους και συγγενείς στην Ελλάδα και λειαίνει το αίσθημα της απουσίας.
Στη Νέα Υόρκη έχει αραιή συννεφιά και 11 βαθμούς. «Στην Πάτρα», μας πληροφορεί ο Νίκος, «σήμερα θα φτάσει τους 23. Ο καιρός στην Πάτρα είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάζω κάθε πρωί».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:35:23]