Τρίτη 25 Ιουλίου 19:34      19°-32° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Με τα χρόνια, Γκεβαρεθήκαμε

Με τα χρόνια, Γκεβαρεθήκαμε



Η νίκη της ΔΑΠ δεν έρχεται από το πουθενά. Αν τριγυρίσεις στους χώρους των φοιτητικών εκλογών, θα δεις την παρουσία της πιο πυκνή, πιο μαζική, πιο οργανωμένη, να αποπνέει ενθουσιασμό και διαθεσιμότητα.
Την εξηγούν και μαθηματικοί λόγοι, που αφορούν την πολυδιάσπαση του αριστερού χώρου, όπως και την τάση της νεολαίας του χώρου αυτού να ψάχνεται, και να προσπαθεί να βρει χαρακτήρα μέσα από την απόκλιση. Ρήγα Φεραίο εσύ; Βήτα Πανελλαδική εγώ; Βήτα Πανελλαδική εσύ; Αυτόνομοι, εγώ.
Αν μέναμε σ' αυτά, η ανάλυση θα ήταν ρηχή. Θα πρέπει να γυρίσουμε στον χρόνο. Από τη φάση όπου το να δηλώνεις ΔΑΠίτης στο πανεπιστήμιο (ρωτήστε και τον Ν. Δένδια) ήθελε θάρρος- τον καιρό που η δεξιά ιδεολογία ήταν ενοχοποιημένη ως συγγενής του ιδεολογικού μπλογκ από το οποίο εκπορεύονταν αυταρχισμός, οπισθοδρομισμός και χούντες- πώς φτάσαμε στην κυριαρχία της παράταξης στο φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα;
Ενδιαμέσως συνέβησαν τρίτον γεγονότα. Η τριβή του ΠΑΣΟΚ με την εξουσία, και η μετατροπή της κεντροαριστεράς από φανταχτερή δύναμη σε ένα σχήμα έκθετο για αμοραλισμό, συμβιβασμό, ψευδεπίγραφη και κωμική επαναστατικότητα και διπροσωπία, άρα όχι και πολύ ερωτεύσιμο. Δεύτερον, με την πάροδο των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων, το "αριστερό πρότυπο" έχανε γενικά την αίγλη του, και άρχισε να ταυτίζεται με αρνητικές έννοιες και φαινόμενα, όπως η ήσσων προσπάθεια, οι τάσεις φυγής, η αυτοπαραμυθία με τις ρομαντικές αναζητήσεις στο πνεύμα και την οικολογία, και ο χαοτικός αποπροσανατολισμός. Τρίτον, η μικροαστική τάξη άρχισε να νοικοκυρεύεται και να αποκτά βλέψεις για ανέλιξη. Αυτό μπόλιασε τη συνείδηση των κατιόντων της, που άρχισαν να καταφθάνουν στα πανεπιστήμια με διάθεση να κάνουν μια μετρημένη φοιτητική ζωή (καθαριότητα- τάξη- συνέπεια με τα κοινόχρηστα- κουλάντρισμα του αλκοόλ) με προσήλωση στα μαθήματα, και με διάθεση για καριέρα. Η ΔΑΠ ήταν η παράταξη που φάνηκε πιο συμβατή στο μοντέλο αυτό περισσότερο από κάθε άλλην, ιδίως δε περισσότερο από παρατάξεις που ενοχοποιούσαν αυτό ακριβώς το μοντέλο και το αντιπάλευαν με σάτιρα, χαβαλέ, ενίοτε και επιθετικότητα. Δεν είσαι πάντα αστείος, φίλε.
Οι αριστερές δυνάμεις δεν πρέπει να προβληματίζονται τόσο από την αδιατάρακτη κυριαρχία της ΔΑΠ, την οποία δεν έπληξε ούτε η μερική ταύτιση του κεντρικού της κομματικού αντίστοιχου με τα αίτια της κρίσης και τα μνημόνια, αλλά από την αδυναμία του χώρου να εμπνεύσει τους νέους ανθρώπους. Αλλά αυτό σχετίζεται με την ίδια την αριστερά. Κάποτε, "αριστερό" ήταν η ελευθεριότητα, ο αντικομφορμισμός, η ροκ, η ανοχή στη διαφορετικότητα, η υποχρεωτική διαφορετικότητα, η ανησυχία, η ευαισθησία. Τώρα, και αν ακόμα αυτά προσδιορίζουν πρωτίστως την αριστερά, είτε δεν αρκούν, είτε υπηρετούνται καταχρηστικά, είτε δεν διακρίνονται από κάποια τόλμη και χάρη.
Στα πανεπιστήμια απλώνεται, συνήθως, μια σεντονάρα με τη μορφή του Τσε. ΟΚ, αλλά άλλο να φοράς μπλούζες του Τσε και να σουλατσέρνεις στην Ηφαίστου, και άλλο να είσαι ο Τσε και να σε τρώνε κρατικές δυνάμεις στα βουνά. Ακόμα χειρότερο: Και να είσαι ο Τσε, σήμερα, η γενικότερη δημοκρατική συνθήκη δεν κάνει τον αγώνα σου ούτε επιβεβλημένο ούτε φανταχτερό.
Λες η αριστερά να νικήθηκε από τη δημοκρατία;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:34:28]