Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 12:13      8°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Ομάδα δεν αλλάζεις στη ζωή σου

 Ομάδα δεν αλλάζεις στη ζωή σου



Ηταν περασμένα μεσάνυχτα. Ο πολύπαθος τελικός του κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο μεταξύ της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού είχε λήξει με την επικράτηση της Ενωσης.
Οι οπαδοί της πανηγύρισαν (και) στην Πάτρα, απόλυτα δικαιολογημένα. Η ομάδα τους, μετά από την περιπλάνηση της τα τελευταία χρόνια στη Γ΄ και στη Β΄ Εθνική, αγωνίζεται πλέον εκεί που ανήκει, ενώ η κατάκτηση του προαναφερόμενου τίτλου σηματοδοτεί την επιστροφή της στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ενας οπαδός της ΑΕΚ στην Πάτρα δεν είχε το περιθώριο να ξεχυθεί στους δρόμους και να το γλεντήσει, δεν είδε καν το ματς γιατί εκείνη την ώρα ήταν στη δουλειά του.
Ενιωσε, ωστόσο, την ανάγκη να εκφράσει τη χαρά του σε ραδιοφωνικό σταθμό που τηλεφώνησε.
Κι εκεί άνοιξε την καρδιά του, στέλνοντας ένα μήνυμα αγάπης για τον πιτσιρικά του, που είχε παραδοθεί στο μεταξύ στην αγκαλιά του Μορφέα. Ξεκίνησε λέγοντας τα εξής:
«Με λένε Βασίλη, ΑΕΚ, και σας τηλεφωνώ από την Πάτρα. Είμαι 46 χρονών. Παντρεύτηκα μεγάλος και ο γιος μου είναι οκτώ στα εννιά. Τον έχω κάνει ΑΕΚτζή. Οταν ήταν πέντε χρονών, προσπαθούσα να του εξηγήσω γιατί η ΑΕΚ παίζει στην Γ΄ Εθνική. Και μετά, έπρεπε να του εξηγήσω γιατί παίζει στην Β΄ Εθνική. Στο σχολείο που πηγαίνει τα περισσότερα παιδιά είναι με τον Ολυμπιακό και τον κορόιδευαν. Πολλές φορές έβαζε τα κλάματα και ήθελε να γίνει Ολυμπιακός».
Η συνέχεια της ιστορίας του ήταν πραγματικά συγκινητική: «Απόψε δεν είδα τον αγώνα γιατί δούλευα. Τον άκουγα στο ραδιόφωνο. Οταν νικούσαμε 2- 0 πήρα τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο και της ζήτησα να του το πει, αλλά και να του ξεκαθαρίσει ότι ήταν δύσκολο να το κρατήσουμε έως το τέλος.
Οταν νικήσαμε, ο γιος μου είχε κοιμηθεί. Τότε είπα στη γυναίκα μου να πάει στο δωμάτιό του μια φανέλα της ΑΕΚ κι ένα σημείωμα που να λέει ότι νικήσαμε 2-1 τον Ολυμπιακό και πήραμε το Κύπελλο».
Ο Βασίλης κατέληξε λέγοντας ότι είναι χαρούμενος που ο γιος του μπορεί να είναι πια υπερήφανος για την ομάδα του, στο εξής τα υπόλοιπα παιδιά δεν θα μπορούν να τον κοροϊδέψουν με την ίδια ευκολία.
Αυτή είναι μια ωραία, τρυφερή, ιστορία που ανασύρει για όλους εμάς τους ποδοσφαιρόφιλους, ανεξαρτήτως συλλογικής προτίμησης, αναμνήσεις παιδικών χρόνων.
Για κάποιον λόγο, από μικροί, αποφασίσαμε να είμαστε με μια ομάδα. Η αιτία ίσως ήταν ένας μεγάλος παίκτης ή ένας μεγαλύτερος στην ηλικία (συνήθως ο πατέρας ή ο προσφιλής θείος), που μάς έκανε οπαδούς της.
Κι έκτοτε, την ακολουθούμε και τη στηρίζουμε ανιδιοτελώς, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και στις λύπες. Γιατί ακριβώς όλα μπορεί να τα αλλάξεις στη ζωή σου, εκτός από την ομάδα που αγαπάς…





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:13:45]