Τετάρτη 24 Μαΐου 05:22      13°-24° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Προτιμάμε τον πληθυντικό

Προτιμάμε τον πληθυντικό



"Εσείς, δίνετε φέτος;". Η ερώτηση εννοεί αν το παιδί σας δίνει πανελλήνιες εξετάσεις. Εκφέρεται σε πληθυντικό αριθμό, είναι ο αριθμός της ταυτίσεως, της συμπαραστάσεως, εν τέλει όμως και της υποκαταστάσεως. Ο γονιός όχι απλώς συμμετέχει στη δοκιμασία, αλλά αισθάνεται σαν να διαγωνίζεται ο ίδιος. Τον βλέπεις και ψιλοξεφυλλίζει τα βιβλία του παιδιού. Διαβάζει ο ίδιος μαζί του. Εχουμε ξαναπεί ότι την πραγματική γυμνασιακή- λυκειακή μόρφωση την αποκτάμε στις ηλικίες 40-55. Ενώ ως μαθητές αδιαφορούσαμε για την ουσία της διδακτέας ύλης, και είχαμε το νού μας στον βαθμό, τη διάκριση, τον προβιβασμό ή να λουφάρουμε τη φάπα του δασκάλου, μεγάλοι πλέον σκύβουμε στα μαθήματα και τα ρουφάμε, για να μεταδώσουμε τη γνώση στον μαθητή-βλαστό μας. Αλλά επειδή δεν έχουμε παιδαγωγική κατάρτιση για να εκπαιδεύσουμε άνθρωπο, ακολουθούμε την οδό της μασημένης τροφής. Μασάμε την παράγραφο και την μεταφέρουμε στο πιάτο του παιδιού. Εκείνο μαθαίνει απέξω το περιεχόμενο, ακόμα και αν η παράγραφος περιέχει όρους που πρώτη φορά συναντά στη ζωή του.
Εσείς, δίνετε φέτος; Ναι, δίνουμε. Διαβάζουμε πολύ. Δεν βγαίνουμε έξω. Καμιά βόλτα το πολύ με τον γκόμενό μας. Πήραμε και δυο κιλά. Βγάλαμε και ακμή. Είμαστε πολύ αγχωμένοι.
Η προσέγγιση αυτή έχει τις καταβολές της ήδη στη νηπιακή ηλικία. Ανακοινώνουμε περιχαρείς ότι είπαμε την πρώτη μας λέξη, περπατήσαμε, σταματήσαμε να κάνουμε πιπί σε πάνα, και δεν δαγκώνουμε πια το χεράκι του μικρότερου αδελφού μας. Βλέπεις, τα παιδιά δεν μιλούν καλά, και οι γονείς αναλαμβάνουν τα υποχρεωτικά καθήκοντα του οικογενειακού σπόουκμαν, προβαίνοντας στις σχετικές ανακοινώσεις. Γιατί νιώθουμε την ανάγκη αυτής της διεξοδικής αναφοράς; Εν μέρει γιατί θεωρούμε την ανατροφή των παιδιών μας μεγάλο ανδραγάθημα, εν μέρει γιατί έχουμε μια ανάγκη να διαφημίσουμε το γονίδιό μας, εν μέρει γιατί νοιώθουμε ανασφάλεια. Τεστάρουμε επομένως τη δική μας ειδησεογραφική πραμάτεια με τις αντίστοιχες. Για να καμαρώσουμε για την ενδεχόμενη ψευδοϋπεροχή μας ή για να πανικοβληθούμε εάν αποδειχθεί ότι ο γιος μας περπάτησε έξι μέρες αργότερα σε σχέση με τον γιο της (αντιπαθητικής και ξιππασμένης) κυρίας Αποτέτοιου,
Και πόσο εκνευρισμό και απογοήτευση μας προκαλεί η κρύα αντίδραση του παιδιάτρου μας όταν του ανακοινώνουμε ότι το παιδί μας έκανε αναλόγως μεγάλο κρανίο. Τι θα πει ότι βρίσκεται, παρ' όλα αυτά, στις εκφάνσεις του μέσου όρου; Μάλλον ζηλεύει. Ή είναι αδιάφορος; Μήπως να αλλάξουμε γιατρό; Σίγουρα ακούει καλά την καρδιά του παιδιού; Εγώ νομίζω ότι η αναπνοή του βγάζει παράσιτα. Δεν το πήρε είδηση, επιτέλους;
Παίρνουμε σοβαρά τον ρόλο των γονέων. Ζούμε πλάι στα παιδιά μας. Ζούμε τη ζωή τους. Διαβάζουμε για λογαριασμό τους, μιλάμε εκ μέρους τους, πονάμε στη θέση τους, παίρνουμε τα υπόθετά τους. Τα παιδιά μας, μας δίνουν την ευκαιρία να ξαναπάρουμε τη ζωή μας από την αρχή. Να αποδείξουμε πως αν το περιβάλλον μας είχε ενδιαφερθεί περισσότερο για μας, θα είμαστε σήμερα στη θέση πρωθυπουργών, τραγουδιστών, ηθοποιών, πρωταθλητών του στίβου. Και πόσο πικραινόμαστε για την αχαριστία με την οποία τα παιδιά μας πληρώνουν την αγάπη μας. Αμ αδιαφόρησαν για μας οι γονείς μας, αμ τα παιδιά μας βγαίνουν αγνώμονες. Ψοφάμε για αγάπη, μάλλον ψοφάμε να βρούμε λόγο να αγαπάμε τον εαυτό μας περισσότερο, γι' αυτό που είναι. Ή μήπως καλύτερα θα ήταν να αγαπούσαμε τον εαυτό μας λίγο λιγότερο και να σηκώναμε τα μάτια μας πέρα από τον φράχτη μας; Θα ήταν μια ευκαιρία για τα παιδιά μας να πάρουν μια ανάσα. Όχι, δεν τη θέλουν την ανάσα. Εμαθαν να αναπνέουν μέσα από τα πνευμόνια μας, φτάνουν 18 χρονών και πληροφορούνται από εμάς ότι κρυώνουν και πεινούν. Τουλάχιστον, ξέρουν κομπιούτερ. Από αυτό δεν ξέραμε, οπότε αναγκάστηκαν και το έμαθαν μοναχά τους.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:22:05]