Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 04:29      3°-9° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το κορίτσι της καρδιάς  μας

Το κορίτσι της καρδιάς μας



Είναι από τα γεγονότα που κάνουν το μυαλό να σταματάει και την ψυχή να λυγίζει. Οι λέξεις φαντάζουν φτωχές και ανήμπορες να περιγράψουν το μεγαλείο μιας ανθρώπινης ύπαρξης που έζησε λίγο, αλλά δίδαξε πολλά.
Ως μέλος της οικογένειας της «ΦΛΟΓΑΣ» είχα την αγαθή τύχη να γνωρίσω τη μονάκριβή μας Δέσποινα και να μοιραστώ μοναδικές στιγμές μαζί της. Ενα ξεχωριστό πλάσμα που μας δίδαξε πολλά μέχρι την τελευταία της στιγμή.
Κοντά της γνωρίσαμε την αστείρευτη αισιοδοξία, τη δύναμη, το κουράγιο και το πάθος για ζωή που διαθέτει ένας άνθρωπος. Αν και πολλές φορές η Δέσποινά μας έφτανε στο τέλος, επέστρεφε κοντά μας. «Εμείς κάναμε τα πάντα. Τώρα, ό,τι πει ο Θεός. Κάντε την προσευχή σας» μας έλεγε ο κ. Σπυριδωνίδης που την είχε αγκαλιάσει σαν δικό του παιδί.
Ποτέ δε θα ξεχάσω την ταχυπαλμία που συνόδευε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου, μόλις εμφανιζόταν στην οθόνη το όνομά του. «Εχουμε θετικά δείγματα από τη Δέσποινά μας» μας ανακοίνωνε περιχαρής. Αντίθετα, η φωνή του γινόταν πιο βαριά, αποκτώντας μία χροιά θλίψης, όταν υπήρχε αρνητική εξέλιξη. Αυτό συνέβη και αργά το βράδυ της περασμένης Δευτέρας. «Η Δέσποινα είναι σοβαρά…».
Πράγματι, αυτή τη φορά η Δέσποινα δεν επέστρεψε, όπως μας είχε μάθει στις προηγούμενες δύσκολες δοκιμασίες των τελευταίων επτά μηνών. Δοκιμασίες, που ούτε λίγες, ούτε ανώδυνες ήταν. Πάντα όμως γύριζε κοντά μας και με το δυνατό χαμόγελό της προσπαθούσε να κρατηθεί στη ζωή. Φαίνεται όμως ότι ήταν τόσο εκλεκτή, που δεν μπορούσε να λείπει από τον κήπο του παραδείσου, και ο Θεός την πήρε κοντά του. Εφυγε ήσυχα στην αγκαλιά των γονιών της με το χάδι και το αγαπημένο της τραγούδι, που μέχρι την τελευταία στιγμή τής σιγοψιθύριζε η αγαπημένη της κ. Ράνια (μέλος της ΦΛΟΓΑΣ), η οποία στάθηκε δίπλα της σαν δεύτερη μάνα.
Αναλογίζομαι… Πόσα πραγματικά της οφείλουμε; Κοντά της διδαχτήκαμε την υπομονή και την καρτερικότητα, την αγάπη και το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. «Μην κουράζετε τις νοσηλεύτριες, μπορώ να περιμένω. Ας φροντίσουν πρώτα τους άλλους» μας έλεγε, παρ' ότι η ίδια υπέφερε. Μας δίδαξε να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή της ζωής μας και να είμαστε ευτυχισμένοι που μπορούμε να αναπνέουμε.
Αποχαιρετούμε τη Δέσποινα με την ελπίδα της μελλοντικής συνάντησης. Αλλωστε, αυτό ήταν το μήνυμα που μας έστειλε προχθές το μεσημέρι, όταν, σήκωσε το αποστεωμένο χεράκι της και μας αποχαιρέτησε πίσω από το μικρό τζάμι της πόρτας του θαλάμου της Μονάδας Μεταμόσχευσης.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:29:03]