Τρίτη 24 Ιανουαρίου 21:20      5°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σύνδρομο Τρεντινιάν

Σύνδρομο Τρεντινιάν



Στην "Ταράτσα" του Ετορε Σκόλα, ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν υποδύεται έναν χρονογράφο εφημερίδας που γράφει κάποιες τελευταίες φράσεις σε ένα κείμενο, εκφέροντάς τις μεγαλοφώνως, κιόλας. Κλείνοντας, βγάζει τις σελίδες από τη γραφομηχανή και δηλώνει: "Τέλος άρθρου που έχω γράψει 250 φορές μέχρι σήμερα". Ο ρόλος αφορά έναν γραφιά που πληρώνεται για να κάνει τον κόσμο να γελάει, αλλά έχει χάσει την έμπνευσή του. Τρέμει ότι πήρε την άγουσα, πλέον, προς τη δύση του επαγγελματικού του βίου. Και φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του.
Η ταινία έχει υπαρξιακό χαρακτήρα, αλλά ο ρόλος μας επιτρέπει μια αναγωγή στη μιζέρια του σημερινού έλληνα σχολιαστή. Καταλήγουμε να γράφουμε, με φραστικές παραλλαγές και με διάφορες ετερόκλητες, τάχα, αφορμές, τα ίδια πράγματα, πάνω κάτω, εδώ και μια πενταετία.
Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, θα έγραφε ο στιχουργός, φταίει η ζωή που δεν κυλάει. Στριφογυρίζουμε γύρω από τις ίδιες απόψεις, γιατί ζούμε πανομοιότυπα γεγονότα. Μας τελειώνουν και οι λέξεις. Σταυρώσεις και ξανασταυρώσεις, γολγοθάδες, δίνες, τέλματα, αιμορραγίες, στυψίματα, αφαιμάξεις, ναρκοπέδια, κινούμενες άμμοι, βάλτοι, έλη, έρημοι, άγονα εδάφη, αγκάθια, κάρβουνα αναμμένα, πνιγμοί, σοκ, κραχ, αμόκ, ναυάγια, γκρεμοί και χαράδρες, πορείες σε βράχια, καταρράκτες, προσγειώσεις ομαλές και ανώμαλες, κομμένα φτερά, βυθίσεις, εκτροχιασμοί, τρακαρίσματα, πληγές ανοιχτές, πυρετοί και έλκη, κλίνες προκρούστειες ή σε εντατικές, κώματα, βάραθρα, χάσματα, κατεδαφίσεις, εκκενώσεις βόθρων: Τα μεταχειριστήκαμε όλα στο πολλαπλούν, μαζί με τις αγωνίες, τις απελπισίες, τις οιμωγές, τους σπαραγμούς, τις φρίκες, τις σάρες, τις μάρες και τα κακά συναπαντήματα.
Και έρχονται τα ίδια και τα ίδια γεγονότα.
Τι να φοβάσαι περισσότερο: Το τέλος των οικονομικών αντοχών ή την εξάντληση του λεξικού;
Δευτέρα βράδυ, ώρα έντεκα. Επαγγελματικό ραντεβού. Είναι η πρώτη, ουσιαστικά, μέρα της άνοιξης. Σε μια άδεια πόλη. Ο κόσμος είναι στο σπίτι. Είναι φυσιολογικό: Με την κρίση μαζευτήκαμε, βλέπουμε τηλεόραση ή χαζεύουμε ιστοσελίδες και βρίζουμε τους πολιτικούς. Αλλά είναι και αφύσικο: Προδίδουμε τον μεσογειακό εαυτό μας. Οι απαισιόδοξοι νιώθουν δυστυχείς. Αλλά βρίζουν τους αισιόδοξους, ως ηλίθιους. Οι αισιόδοξοι νιώθουν δυστυχείς με την απαισιοδοξία των απαισιόδοξων. Δεν είναι αλτρουισμός, είναι αυτοάμυνα. Με την ηλιθιότητα νοιώθεις καλύτερα. Μέσα στους διάφορους διχασμούς μας, γράψε και αυτόν: Από τη μια εκείνοι που βλέπουν να έρχεται καταστροφή, και εκείνοι που βλέπουν επίσης να έρχεται καταστροφή, αλλά προτιμούν να σκύψουν, για να περάσει από πάνω τους.
Οι δημοσιογράφοι έπρεπε κανονικά να απεργούν με αίτημα την μεταβολή των συνθηκών, ώστε να έχουν κάτι διαφορετικό να γράψουν.
Βλέπαμε χθες έναν τηλε-σχολιαστή, αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είχε άδικο στην ουσία των επισημάνσεών του για τη συντριβή των προσδοκιών και των δεσμεύσεων, αλλά ήταν τόσο τοξική η άποψή του, που ανησυχούσες ότι θα υποστεί λεκτική δηλητηρίαση.
Είμαστε ένα δυστύχημα που αρνείται να μαζέψει τα συντρίμμια του. Η χώρα έχει κασσανδροποιηθεί. Η Κασσάνδρα είχε δίκιο, θα πεις. Εντάξει. Τώρα όμως δεν χρειαζόμαστε κάποιον να έχει δίκιο. Είναι τρομερά εύκολο να έχεις δίκιο: Βλέπεις τον Κινγκ Κονγκ, φωνάζεις "λογικά χάνουμε!". Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να ξεφύγουμε, να κάνουμε τα πράγματα να αλλάξουν, σαν το μαύρο ανέκδοτο για τον πολυτραυματία που βάζει μόνος του τα εντόσθιά του στην κοιλιά του και λέει "δεν πάθαμε και τίποτα", να βρούμε νέες κατευθύνσεις, νέα οράματα, στοιχήματα, θρύλους, ιδεοληψίες, αυταπάτες. Και, επιτέλους, να χρειαστούμε καινούργιες λέξεις.
Την Κασσάνδρα την εξόντωσαν οι Τρώες όχι γιατί είχε άδικο, αλλά γιατί στις συμφορές θέλεις να ακούς και κανένα ευχάριστο.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:20:22]