Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 07:11      11°-27° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χριστός και λαός

Χριστός και λαός



Την ημέρα του Πάσχα, τα τηλεοπτικά δελτία πλημμυρίζουν χαρμόσυνα αναστάσιμα μηνύματα. Μάλλον, χαρμόσυνα αναστάσιμα φραστικά κλισέ, τα οποία συνοδεύουν εικόνες από καμπάνες, τσουγκρίσματα, βαρελότα, χαιρετισμούς πολιτικών που παραλληλίζουν ευρηματικά την ανάσταση με την τρέχουσα συγκυρία. Και ψησίματα. Επειδή η παραγωγή δεν έχει προυπολογισμό για ταξίδια στην ύπαιθρο, τα ψησίματα προέρχονται τη γύρω γειτονιά. Από οβελίες που ψήνονται σε πυλωτές, αυλές, πεζοδρόμια. Μόλις η κάμερα παίρνει μπροστά, οι συνδαιτημόνες ρίχνουν και μια γυροβολιά. Λένε πως δεν έχουν χωριό να πάνε. Παράξενο αυτό. Δεν σου δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται για γκάγκαρους αθηναίους τρίτης γενιάς. Ισως προέρχονται από επαρχιακές πόλεις που η σημερινή τους κατάσταση είναι χειρότερη από την περιφερειακή Αθήνα. Μπορεί να μην έχουν διατηρήσει ρίζες στην ύπαιθρο. Και να αμύνονται σθεναρά απέναντι στην ιδέα της αστικοποίησης στην Αθήνα. Ισως αυτό να σκέφτηκε ο ποιητής που μιλούσε, σνομπίστικα, για έναν παράξενο κόσμο που λέει πώς βρίσκεται στην Αττική, "αλλά δεν βρίσκεται πουθενά". Αυτό το "πουθενά" είναι ένας αφόρητος τόπος, και τον καθιστά πιο αφόρητο το παράταιρο κλαρίνο που διασταυρώνεται με την τσίκνα, και αυτό να λέγεται γλέντι.
Τα δελτία ειδήσεων είναι μια 45λεπτη κολακεία του πανηγυριώτικου στοιχείου της ελληνικής κουλτούρας. Ενός στοιχείου που δεν ξεδιπλώνεται μόνο σε πασχαλινές συναθροίσεις, αλλά διέπει γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, περιρρέει δε τη γενικότερη εκφορά μας, κάτι που βλέπει κανείς στο κλίμα των ελληνικών τηλεοπτικών σήριαλ τα οποία στηρίζονται στο μέσο εγχώριο μικροαστικό μοντέλο. Και το δοξάζουν. Είναι το περίφημο "όξω καρδιά". Δεν έχει μόνο θετική όψη. Πολύ συχνά περιέχει τη φασαρία ως αυτονόητη συμπεριφορά. Η εκδηλωτικότητα ως αυτοσκοπός. Μια πονηρή επίδειξη πληθωρικότητας η οποία νομιμοποιεί τον πληθωρικό σε κάθε του διάβημα, στην αγένεια, την αδιακρισία, τη χοντράδα, την προσβολή, τη ματαιόδοξη διεκδίκηση προσοχής. Η συμπεριφορά αυτή, όμως, καταλύει κανόνες και απαγορεύει τη σοβαρότητα. Εξ ου και "ξηγημένες θείες" ήταν πάντοτε δημοφιλείς στα παιδιά. Και αντιμετώπιζαν συγκυρίες σαν το πασχαλινό τραπέζι όπως ο βρετανός ποδοσφαιρόφιλος το Γουέμπλει.
Τα δελτία ειδήσεων στάζουν αγάπη, συγκατάβαση, έγκριση, εξιδανίκευση, απέναντι στον Λαμπρό εαυτό μας. Δεν υπάρχει τίποτε το δυσάρεστο να ειπωθεί για τις εορταστικές μας εκδηλώσεις. Χρόνια τώρα κανείς δεν διανοήθηκε να διερωτηθεί μήπως αυτός ο οργιαστικός λεβεντοανταγωνισμός της πυρίτιδας σε κάποιες περιφερειακές περιοχές είναι και κάμποσο υπερφίαλος και διόλου ταπεινός. Επικρατεί μια αγιοποίηση στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η "ελληνικότητα" στις γιορτές. Τα κάνουμε όλα καλά, θέλουμε να μας τα λένε καλά, τα λένε συνεπώς καλά. Και του χρόνου με υγεία. Και ο πολιτικός, είπαμε, να φοράει ένα βαρύ, πονετικό ύφος, και να μας μιλά για προσδοκία ανάστασης του λαού. Χριστός- λαός, ίσα κι όμοια. Αναμάρτητοι και οι δύο, να τραβιούνται σε γολγοθάδες, για τους οποίους ουδεμία ευθύνη φέρουν. Αλίμονο. Περιούσιος λαός, να κάνει σφάλματα; Τι λέτε κύριε. Και θα πούμε τέτοιο πράγμα στις ειδήσεις;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:11:55]