Τρίτη 17 Οκτωβρίου 11:05      12°-26° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αναζητώντας το λιμάνι μας...

Αναζητώντας το λιμάνι μας...



«Το πλοίο ολοσκότεινο έσκιζε τα νερά ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του. Δεν είχε άλλο φως, παρά τα δυο χρωματιστά φανάρια ζερβόδεξα της γέφυρας· ένα άλλο φανάρι άσπρο, αχτινοβόλο, ψηλά στο πλωριό κατάρτι και άλλο ένα μικρό πίσω στην πρύμνη του. Τίποτε άλλο…».
Διαβάζω ξεφυλλίζοντας τις ημέρες αυτές το «Πάσχα στα Πέλαγα» του Ανδρέα Καρκαβίτσα. Πασχαλινό δώρο του αγαπημένου μου πατέρα τον Απρίλιο του 1986, όπως αναγράφεται στην αφιέρωσή του. Αν και είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στους ναυτικούς και σε όσους κάνουν Ανάσταση μακριά από τα σπίτια τους, τα μηνύματα που εκπέμπει είναι τόσο ελπιδοφόρα, ώστε δύσκολα τα προσπερνάει κανείς. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, κατά τις οποίες όλοι αναζητούμε αυτά τα δύο χρωματιστά φανάρια, που θα σκορπίσουν φως κι ελπίδα στο γκρεμοτσακισμένο καράβι της χώρας μας, πριν βουλιάξει στα κατασκότεινα νερά.
Με τη διαφορά βέβαια ότι στο καράβι του Καρκαβίτσα οι επιβάτες ήταν όλοι ξαπλωμένοι στις καμπίνες τους, άλλοι παραδομένοι στον ύπνο και άλλοι στους συλλογισμούς, αλλά ο καπετάνιος με τον τιμονιέρη ήταν ορθοί στη γέφυρα, μαύροι ίσκιοι, σχεδόν ανάεροι, έλεγες ότι ήταν πνεύματα καλόγνωμα, που κυβερνούσαν στο χάος την τύχη του τυφλού σκάφους και των κοιμισμένων ανθρώπων.
Στις ευχές των ημερών κυριαρχεί η Ανάσταση του τόπου μας. Ανάσταση την οποία άλλος εστιάζει στα οικονομικά ζητήματα, άλλος στα κοινωνικά, άλλος στα πολιτικά, άλλος στα ψυχικά και άλλος την οραματίζεται ως ανάσταση του νεκρού νου και της νεκρής καρδιάς. Όπως και να' χει όλοι επιζητούμε μία Ανάσταση, όταν μάλιστα το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο και οι εξελίξεις μάλλον μας βυθίζουν στο μαύρο καλύπτοντας ακόμα και τις επίμονες προσπάθειες τα λαμπερού ήλιου της χώρας μας να περάσει μέσα από τις χαραμάδες και τις γρίλιες των παραθύρων και να σκορπίσει αισιοδοξία.
«…Έξαφνα η καμπάνα της γέφυρας σήμανε μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα σήμανε και η καμπάνα της πλώρης. Το καμπανοχτύπημα γοργό, χαρούμενο, επέμενε να ρίχνει τόνους μεταλλικούς περίγυρα, κάτω στη σκοτεινή θάλασσα και ψηλά στον αστροφώτιστο ουρανό, και να κράζει όλους στο κατάστρωμα. Και μεμιάς το σκοτεινό πλοίο πλημμύρισε από φως, θόρυβο, ζωή. Άφησε το πλήρωμα τα κρεβάτια του και οι επιβάτες τις καμπίνες τους.
Εμπρός στην πλώρη και στην πρύμνη πίσω, ανυπόμονα έφευγαν από τα χέρια του ναύκληρου τα πυροτεχνήματα, έφταναν, λες, τ' αστέρια, και έπειτα έσβηναν στην άβυσσο.
Τα ξάρτια, τα σχοινιά, οι κουπαστές έλαμπαν, σαν επιτάφιοι από τα κεριά. Και δεν ήταν εκείνη τη στιγμή το καράβι παρά ένα μεγάλο πολυκάντηλο, που έφευγε πάνω στα νερά σαν πυροτέχνημα. Η γέφυρα στρωμένη με μια μεγάλη σημαία έμοιαζε Άγια Τράπεζα. Ένα κανίστρι με κόκκινα αυγά και ένα με λαμπροκούλουρα επάνω. Ο πλοίαρχος σοβαρός με ένα κερί αναμμένο στο χέρι άρχισε να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη». Το πλήρωμα και οι επιβάτες γύρω του ξεσκούφωτοι και με τα κεριά στα χέρια ξανάλεγαν το τροπάρι ρυθμικά και με κατάνυξη.
― Χρόνια πολλά, κύριοι!... Χρόνια πολλά, παιδιά μου!... ευχήθηκε, άμα τελείωσε τον ψαλμό, γυρίζοντας πρώτα στους επιβάτες και έπειτα στο πλήρωμα ο πλοίαρχος.
― Χρόνια πολλά, καπετάνιε, χρόνια πολλά!... Απάντησαν εκείνοι ομόφωνα.
― Και του χρόνου στα σπίτια σας, κύριοι! Και του χρόνου στα σπίτια μας, παιδιά, ξαναείπε ο πλοίαρχος, ενώ ένα μαργαριτάρι κύλισε στην άκρη των ματιών του.
― Και του χρόνου στα σπίτια μας, καπετάνιε…
Και το πλοίο ολοσκότεινο πάλι εξακολούθησε να σκίζει τα νερά, ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του».
Το πλοίο του Καρκαβίτσα βρήκε το λιμάνι του. Επιβάτες και πλήρωμα έκαναν το επόμενο Πάσχα στα σπίτια τους. Άραγε θα βρεθεί ο πλοίαρχος ο οποίος θα οδηγήσει τη χώρα μας στο δικό της λιμάνι, ώστε κι εμείς του χρόνου να κάνουμε Πάσχα στο υπέρλαμπρο καράβι της Ελλάδας που θα ταξιδεύει σε ήρεμα και γαλήνια νερά;





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:05:30]