Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 00:55      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ενα δράμα χωρίς τέλος και προσδοκία Ανάστασης

Ενα δράμα χωρίς τέλος και προσδοκία Ανάστασης



Η κορύφωση του Θείου Δράματος συμπίπτει με μια ακόμη κλιμάκωση των παθών του ελληνικού λαού, τα οποία (έξι χρόνια τώρα) όχι μόνο δεν λένε να περάσουν, αλλά διαδέχονται με αξιοσημείωτη συνέπεια το ένα το άλλο.
Σαν από ένα περίεργο παιχνίδι της Ιστορίας, η… επέτειος της προσφυγής της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ (με την περιβόητη εξαγγελία του Γιώργου Παπανδρέου από το ακριτικό Καστελλόριζο) συνέπεσε με την έλευση δύο νέων μνημονίων στη συσκευασία του ενός, από ένα κόμμα που ήλθε στην εξουσία με «όπλο» του την αντιμνημονιακή ρητορική.
Βέβαια, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, της… ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ που (υποτίθεται ότι) θα καταργούσε το μνημόνιο και θα έδιωχνε την τρόικα, προηγήθηκε μια κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος δεν έβαλε πλάτη στον προκάτοχό του, «κτίζοντας» κι αυτός την αντιπολιτευτική του γραμμή στην πολεμική κατά του μνημονίου με σκοπό να γίνει πρωθυπουργός.
Και τα κατάφερε τελικά, διαδεχόμενος τον Γιώργο Παπανδρέου, που είχε «αδειάσει» προηγουμένως τον Κώστα Καραμανλή διακηρύττοντας ως γνωστόν ότι «λεφτά υπάρχουν» μέχρι που «εγκαινίασε» πρώτος και καλύτερος τη μνημονιακή εποχή.
Για να υποκύψουν, τόσο ο ίδιος αρχικά όσο και ο διάδοχος του στη συνέχεια στις πιέσεις των δανειστών, με τις κυβερνήσεις τους να «αλέθονται» με τη σειρά τους στην «κρεατομηχανή» των μνημονίων.
Επομένως, ας μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσει την… πεπατημένη της πτώσης. Κι αυτή, δηλαδή, θα γίνει ένας επιπρόσθετος μνημονιακός «κιμάς».
Μια αναδρομή στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων του 2010 και του 2011, αρκεί για διαπιστώσει κάποιος ότι στις μέρες μας βιώνουμε σε μια μονότονη και προβλέψιμη επανάληψη τα ίδια δραματικά γεγονότα. Απλώς, οι πρωταγωνιστές τους αλλάζουν.
Οπως ακριβώς συμβαίνει με το λεγόμενο ριμέικ μιας κινηματογραφικής ταινίας. Η υπόθεση και η κατάληξη της είναι όμοια και απαράλλακτη, οι συντελεστές είναι διαφορετικοί.
Εξι χρόνια παθών, έξι χρόνια δράματος της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν είναι ωστόσο άμοιρη ευθυνών για όλα αυτά που της συμβαίνουν και περνά. Υπό την έννοια ότι πιστεύει κατά καιρούς στα λαϊκιστικά κηρύγματα «σωτήρων», οι οποίοι όταν έρχονται στα πράγματα τη σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στο μνημονιακό βυθό.
Διότι, απλούστατα, κανένας από μόνος του δεν μπορεί να σώσει το βάρος μιας χώρας που είναι προ καιρού χρεοκοπημένη και βιώνει τη μεγαλύτερη πολιτική, οικονομική, κοινωνική και κατ' επέκταση πολιτισμική παρακμή της νεώτερης ιστορίας της.
Και, κάπως έτσι, το δράμα μας συνεχίζεται. Κλιμακώνεται διαρκώς, χωρίς να κορυφώνεται, χωρίς να διαφαίνεται στο βάθος η προοπτική της Ανάστασης…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:55:29]