Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 11:16      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Έχασαν το παιδί τους αλλά έδωσαν ζωή σε επτά ανθρώπους

Έχασαν το παιδί τους αλλά έδωσαν ζωή σε επτά ανθρώπους



Οπως συνηθίζεται όμως να λέγεται, η ζωή γράφει τα πιο συγκλονιστικά σενάρια. Αλλωστε το γεγονός αυτό έχει γυριστεί ταινία που είδαν πάνω από 100 εκατομμύρια άνθρωποι, φιλοξενήθηκε σε εκπομπές, όπως της Οπρα Γουίνφρεϊ, και αποτέλεσε πρωτοσέλιδο στις πιο μεγάλες εφημερίδες του κόσμου. Πάνω απ' όλα όμως αποτέλεσε αιτία να πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των δοτών οργάνων σώματος και να σωθούν χιλιάδες ζωές.
Πίσω από τη σημαντική αυτή προσωπικότητα που βρίσκεται σήμερα στην Πάτρα και το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν ομιλητής σε ιατρικό συνέδριο στην Πορταριά, υπάρχει μία ιστορία 22 χρόνων. Μία ιστορία που έχει την αρχή της στην 1η Οκτωβρίου του 1994. Οταν η οικογένεια του δημοσιογράφου βρίσκονταν σε διακοπές στην Ιταλία.
Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας το συγκλονιστικό γεγονός που ζήσατε πριν από 22 χρόνια και το οποίο στοίχισε τη ζωή του γιου σας;
Ημασταν διακοπές στην Ιταλία. Ταξιδεύαμε νότια στον εθνικό δρόμο από τη Νάπολη. Ηταν νύχτα όταν ένα αυτοκίνητο κινούνταν δίπλα μας. Ενα λεπτό αργότερα ακούσαμε θυμωμένες φωνές προς το μέρος μας. Μας φώναζαν να σταματήσουμε. Φαινόταν πολύ επικίνδυνο. Αντίθετα επιταχύναμε. Επιτάχυναν και αυτοί. Με αποτέλεσμα τα δύο αυτοκίνητα να τρέχουν το ένα δίπλα στο άλλο. Ξαφνικά έγινε μια μεγάλη έκρηξη, προφανώς από όπλο, και το τζάμι του αυτοκινήτου στο πίσω κάθισμα έσπασε. Κομμάτια από γυαλί παντού. Τα παιδιά μας κοιμόντουσαν στο πίσω κάθισμα. Ο Νίκολας που ήταν 7 ετών και η 4άχρονη αδερφή του Ελινορ. Η σύζυγός μου Μάγκι, με το μητρικό της ένστικτο γύρισε αμέσως να σιγουρευτεί αν όλοι ήταν ασφαλείς. Και οι δύο φαίνονταν να κοιμούνται γαλήνια. Μετά κοίταξε στο άλλο αυτοκίνητο και είδε ένα άνδρα με μάσκα να κρατάει πιστόλι και να της φωνάζει. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα το τζάμι του οδηγού διαπεράστηκε από σφαίρα, που ποτέ δεν θα καταλάβουμε πώς δεν πέτυχε εμάς τους δυο. Σύντομα χάθηκαν μέσα στη νύχτα. Για μερικά μίλια ακόμα τρέχαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα ψάχνοντας για ένα σημείο με φώτα και ανθρώπους. Οσο ψάχναμε, είχε συμβεί ένα ατύχημα στον δρόμο με αποτέλεσμα ένα ασθενοφόρο και η αστυνομία να είναι ήδη στο σημείο. Σταμάτησα και όπως άνοιξα την πόρτα, άναψε το εσωτερικό φως και είδα ότι ο Νίκολας δεν κουνιόταν. Δύο μέρες αργότερα οι γιατροί μάς είπαν πως ήταν εγκεφαλικά νεκρός. Δεν είχα ξανανιώσει ποτέ να «σπάω» τόσο… Η Μάγκι κι εγώ καθόμασταν πιασμένοι από το χέρι, αμίλητοι μέχρι που μου είπε χαμηλόφωνα: «Τώρα που έφυγε, δεν θα έπρεπε να δωρίσουμε τα όργανά του;». Ξαφνικά, για πρώτη φορά από την ώρα που πυροβολήθηκε ο Νίκολας, είδαμε λίγο φως μέσα στο σκοτάδι. Βρήκαμε λίγο καλό στην αλόγιστη, βάρβαρη πράξη βίας. Είπα «ναι» και αυτό ήταν. Ηταν ξεκάθαρο: Δεν χρειαζόταν άλλο το σώμα του. Αλλά ξέραμε ότι πολλοί άνθρωποι εκεί έξω χρειάζονταν απελπισμένα ό,τι μπορούσε να δώσει αυτό το μικρό σωματάκι…
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πάρετε την απόφαση να δωρίσετε τα όργανα του παιδιού σας; Σήμερα αισθάνεστε ότι ζει μέσα από τους επτά ανθρώπους στους οποίους έγιναν οι μεταμοσχεύσεις των οργάνων;
Η Μάγκι κι εγώ δεν νιώσαμε ποτέ ότι συνέχισε να ζει με οποιοδήποτε πραγματικό τρόπο. Αλλά είναι παρήγορο να ξέρεις ότι ένα κομμάτι του τους δίνει ζωή. Η Μάγκι, κάποτε, σε σχετική ερώτηση που της απευθύνθηκε για αποδέκτη μοσχεύματος είπε: «Πάντα ήλπιζα ότι θα είχε μια μακρά και ευτυχισμένη ζωή. Τώρα εύχομαι το ίδιο και για την καρδιά του…».
Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε τον πόνο σας σε αγάπη για τους πάσχοντες συνανθρώπους και να δημιουργήσετε ένα ισχυρό κίνημα για τη δωρεά οργάνων σώματος;
Γνωρίζαμε ότι αυτά τα όργανα τα χρειάζονταν απεγνωσμένα κάποιοι άνθρωποι που πέθαιναν. Οσο για το κίνημα που λέτε, αυτό εξελίχθηκε φυσικά. Μπορώ να σας πω πως σχεδόν κάθε εφημερίδα που έμαθε για την ιστορία, τη δημοσίευσε. Μάλιστα βρέθηκε αρκετές φορές και σε πρωτοσέλιδα. Κάτι ανάλογο συνέβη και τηλεοπτικά. Ετσι είδαμε εξ αρχής ότι μας είχε δοθεί η ευκαιρία να βάλουμε αυτήν την ιστορία στο μυαλό των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, αντί να την ξεχάσουμε. Θα αποτελούσε μια καλή υπενθύμιση σε όσους έχουν κάποιον αγαπημένο, που κινδυνεύει από εγκεφαλικό θάνατο, ότι έχουν δύναμη στα χέρια τους. Ο μέσος όρος που προκύπτει από την απόφαση για δωρεά, είναι 3-4 όργανα για ανθρώπους που είναι πάρα πολύ άρρωστοι και στην κορυφή αυτών των ιδιαίτερα μεγάλων λιστών αναμονής. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να σώσεις 3-4 οικογένειες από καταρράκωση. Συχνά ρωτάω το κοινό: Γιατί να μην το κάνετε; Είμαι δημοσιογράφος σε ημερήσια εφημερίδα, ήμουν αρχισυντάκτης του επιχειρηματικού ρεπορτάζ για την Daily Telegraph στο Λονδίνο, για παράδειγμα, οπότε ξέρω πόσο γρήγορα ξεχνιούνται οι μεγάλες τραγωδίες. Εξ ου και ήμουν αποφασισμένος να δουλέψω επισταμένα γι' αυτό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της δραστηριότητας σε όλον τον κόσμο, αλλά αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι στην Ιταλία τα ποσοστά δωρεάς τριπλασιάστηκαν στο διάστημα δέκα ετών μετά τον θάνατο του Νίκολας. Το κίνημα που λέτε ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς
-μετράω περίπου 50 ώρες δουλειάς την εβδομάδα πάνω σ' αυτό- αλλά είναι οδυνηρό κάποιες μόνο στιγμές, όταν ξαφνικά θυμάμαι, για παράδειγμα κάτι αστείο ή θλιβερό που έλεγε ή έκανε ο Νίκολας.
Ποιοι είναι οι σημαντικοί σταθμοί αυτής της προσπάθειας; Είστε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα;
Τα μέσα ενημέρωσης ήταν μακράν ο σημαντικότερος τρόπος να το μάθει ο κόσμος. Γι' αυτό δώσαμε κάθε πιθανή συνέντευξη που μας ζητήθηκε από την Οπρα Γουίνφρεϊ, στα μεγαλύτερα τοκ σόου σε όλο τον κόσμο αλλά και στις μεγαλύτερες εφημερίδες (New York Times, Le Monde, The Economist). Δεν απορρίψαμε ποτέ καμία πρόσκληση για ομιλία και συγγραφή άρθρου σε δεκάδες έντυπα. Εγραψα, επίσης, δύο βιβλία που έγιναν κλασικά στον τομέα τους «The Nicholas Effect» και το «The Gift that Heals» (Το δώρο που θεραπεύει). Το πρώτο ήταν η βάση για μια τηλεοπτική ταινία με πρωταγωνιστές την Τζέιμι Λι Κέρτις και τον Αλαν Μπέιτς, ταινία που είδαν πάνω από 100.000.000 άνθρωποι. Εκπλήσσομαι με το αποτέλεσμα. Νομίζαμε ότι η δωρεά οργάνων θα ήταν μια ιδιωτική απόφαση. Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι κράτησε πάρα πολύ… 21 χρόνια για ένα άγνωστο παιδί σε ένα μέρος που σχεδόν κανένας έξω από την Ιταλία δεν είχε ακουστά. Πριν μερικές εβδομάδες, μίλησα σε παιδιά νηπιαγωγείου στο Παλέρμο. Ακουσαν με περισσή προσήλωση την ιστορία. Ο διευθυντής, μάλιστα, μου έδειξε κάποια αποκόμματα από μία επίσκεψή μας με τη Μάγκι σε ένα σχολείο μερικούς μήνες μετά το συμβάν και με ξάφνιασε το γεγονός ότι αυτά είναι τα παιδιά αυτών που είχαν τότε ακούσει την ιστορία… Αν είμαι ικανοποιημένος; Oχι. Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, σε όλο τον κόσμο, κάποιοι πολύ νέοι, κάποιοι μωρά ακόμη, πεθαίνουν εξαιτίας δυσλειτουργίας ενός οργάνου. Μπορούμε να σταματήσουμε αυτούς τους θανάτους, αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά.
Μαρίνα Ριζογιάννη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:16:18]