Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 18:24      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Ιστορία γράφεται συνήθως με τα απρόοπτα!

Η Ιστορία γράφεται συνήθως με τα απρόοπτα!



Του
ΣΤΑΜΑΤΗ Ν. ΑΛΑΧΙΩΤΗ
alah@upatras

Η ζωή μας είναι γεμάτη απρόοπτα γεγονότα, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, πολλά αμελητέα και μερικά πολύ σημαντικά∙ όλα να αλλάζουν κατά το μέγεθός τους τον ιστορικό βηματισμό ατόμων και κοινωνιών∙ και μπορεί οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες να μην ενδιαφέρουν πολλούς, η Πολιτική, όμως, Iστορία, διαφεντεύει όλους μας∙ κι ένα μικρό απρόβλεπτο μπορεί να γράψει μεγάλη Ιστορία. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος λ.χ. από απρόοπτο συμβάν άρχισε. Στις μέρες μας, η μη αναμενόμενη κατάρριψη Ρώσικου πολεμικού αεροπλάνου από την Τουρκία, έχει φέρει στο γεωπολιτικό τραπέζι τη συζήτηση περί τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν προβλέφτηκαν οι εξελίξεις στην διάδοχη κατάσταση της Αραβικής Ανοιξης∙ δεν προβλέφθηκαν οι επιπτώσεις της δημιουργίας του φονταμενταλιστικού Χαλιφάτου. Ενας απρόβλεπτος χαοτικός εκτροχιασμός, προκαλεί την Ιστορία να δείχνει τα καπρίτσια της.
Η κρίση της χώρας μας δεν είχε προβλεφθεί. Μάλιστα, πολλοί ειδικοί υποστήριζαν πως η υπερατλαντική κρίση του 2008, δεν θα επηρέαζε την οικονομία μας. Δεν προβλέφθηκαν οι σωστοί πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ και τα μνημόνια ξαναγέννησαν! Κανένας δεν μπόρεσε να προβλέψει, πως οι συντάξεις θα συρρικνώνονταν κάθε λίγο και λιγάκι - έντεκα φορές ως τώρα∙ και έπεται απρόβλεπτη συνέχεια! Οι νέοι μας αγωνίζονται να επιβιώσουν μέσα σ' ένα ανάπηρο μέλλον, του οποίου ο χρόνος ίασης δεν μπορεί να προβλεφθεί. Φτώχεια, ανέχεια, απελπισία, όλα να μαστίζουν ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και να κυοφορούν απρόβλεπτες κοινωνικές αντιδράσεις, πολλές από τις οποίες τις βιώνουμε ήδη με πολλές κατηγορίες εργαζομένων σε συνεχή θέση μάχης, με απρόοπτη έκβαση.
Και τότε, η Ιστορία των εθνών και των ανθρώπων γράφεται τυχαία; Υποτίθεται πως η τάξη στο κοινωνικο-πολιτικό χάος αντιμετωπίζεται με τον έλεγχο παραμέτρων που το δημιουργούν. Μια τέτοια παράμετρος είναι το χάσμα μεταξύ της καλπάζουσας επιστημονοτεχνολογικής προόδου και του ασθμαίνοντος κοινωνικού βηματισμού. Καταπολεμήθηκε λ.χ. τον περασμένο αιώνα η παιδική θνησιμότητα, αλλά δεν συνοδεύτηκε και από την ανάλογη κοινωνική πρόοδο, καθώς πολλές τριτοκοσμικές χώρες πέρασαν στον υπερπληθυσμό, με τα μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα. Αλλά και οι προηγμένες χώρες δεν έχουν οδηγηθεί σε αντίστοιχη κοινωνικο-πολιτισμική πρόοδο, καθώς η γρήγορη κερδοσκοπία των διεθνών αμοραλιστικών κεφαλαίων, δεν διασφαλίζει συνήθως την σωστή αξιοποίησή των νέων τεχνολογιών, εκτρέφοντας την υποστολή κρίσιμων διαχρονικών αξιών.
Δεν προβλέφθηκε, επίσης, πως η οικονομική παγκοσμιοποίηση, χωρίς συνοδό την ανθρωπιστική πλανητοποίηση, θα δημιουργούσε ένα μωσαϊκό ανταγωνιστικών εθνών με αντικρουόμενα συμφέροντα∙ μπορούμε να δούμε ένα μέρος του μπροστά στα μάτια μας, στην Ενωμένη Ευρώπη του ανταγωνισμού, που τον κρύβουν επιμελώς με τον μανδύα της δήθεν αλληλεγγύης! Η αλήθεια, όμως αποκαλύφτηκε πλήρως από το υποκριτικό ταλέντο ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, που θεατρινίζουν στην οικονομική σκηνή με μοναδικό θεατή τη χώρα μας∙ όπως και από τους απρόβλεπτους ναζιστικούς προσφυγικούς φράκτες άλλων «αλληλέγγυων» κρατών, των χωρών του λεγόμενου Βίζενγκαρντ! Δεν προβλέφθηκε ότι τα μείζονα σχέδια των νεοφανατικών Φρανκενστάιν της εξτρεμιστικής ισλαμικής τρομοκρατίας, δεν στοχεύουν τις πολιτικές κορυφές, αλλά τους λαούς. Κι οι ανεξάρτητοι δήθεν διεθνείς οργανισμοί επιδίδονται σε ασυγκράτητα ευχολόγια και έωλα ημίμετρα, αντί να αναλύουν ακριβοδίκαια την γεωπολιτική άλγεβρα, για να μπορούν να προβλέπουν κάποια στοιχειώδη πολιτικά πράγματα, που δεν χρειάζεται να 'ναι ιδιοφυΐες για να τα δουν απέναντί τους.
Αυτή είναι, όμως, η φτώχεια του πλανήτη μας σήμερα, η φτώχεια των ελεύθερων εθνών και των ανεξάρτητων κρατών∙ η αδυναμία μας, δηλαδή, να θέλουμε να προλάβουμε το ξαφνικό κύμα ενός φανατικού και πτωχευμένου πολιτικού κοσμοειδώλου, που φουσκώνει μέσα από την ανάδευση της παγκόσμιας οικονομικής και πολεμικής τρομοκρατίας, που όλο πυργώνεται και προετοιμάζεται να ρουφήξει στα σκοτεινά υπόγειά του, ιστορίες, αξίες, πλούτη και φτώχειες∙ όλα μαζί να μεταλλάσσουν τον ζητούμενο νεανθρωπισμό σ' ένα κακέκτυπο σύγχρονου ανθρώπου. Να παραδεχτούμε, λοιπόν, το κακό το ριζικό μας; Και τότε πού να ελπίζουμε; Ολοι, ισχυροί και ανίσχυροι ηγέτες του ελεύθερου κόσμου, γνωρίζουν την απλή απάντηση. Πολλοί, όμως, την απωθούν σκόπιμα και συστηματικά∙ την προοπτική, δηλαδή, για έναν καλύτερο κόσμο την κρύβουν στα συρτάρια τους. Και δεν είναι οι περισπούδαστες δήθεν γεωπολιτικές ή στρατιωτικές τάχα αποτελεσματικές συνταγές η απάντηση∙ είναι η μείωση των επικίνδυνων κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων μέσα σε κάθε χώρα, και ανάμεσα σε πολλές χώρες του πλανήτη.
Δύσκολη, βέβαια, απάντηση∙ αλλά αυτή είναι: Η επίμονη, δηλαδή, προσπάθεια παγκοσμιοποίησης της σωστής παιδείας του ανθρωπισμού, και η ανεξάντλητη υπομονή στήριξης μιας πλανητικής ανθρωπιστικής κουλτούρας, απαλλαγμένης από ανερμάτιστες ειδωλολατρικές αυτογνωσίες, οι οποίες παραμορφώνουν την πραγματική εικόνα ανθρώπων και λαών∙ γιατί η διαχρονική αποφυγή της είναι η ιστορική αιτία κάθε μορφής κρίσης. Αυτή είναι, όμως, μια μεσοπρόθεσμη απάντηση, ουτοπική τάχα για τους δήθεν πραγματιστές. Πρόοδος, όμως, χωρίς πραγματιστική ουτοπία δεν υπάρχει. Εκείνο που είναι άμεσα αναγκαίο, ωστόσο, είναι, να μη διαφεύγουν τη βάσανο αυτή οι πολιτικοί εγκέφαλοι των τρανών κυρίως χωρών του πλανήτη∙ να βάλουν γυαλιά, για να βλέπουν καλύτερα τις επιπτώσεις της κίνησης ενός ξεσέλωτου πολιτικού πιονιού στην παγκόσμια σκακιέρα, κι όχι μόνο στη χώρα τους. Διαφορετικά, η απρονοησία θα φέρνει κάθε φορά κι άλλα απρόοπτα, που θα μας τρομοκρατούν από τη σκιά τους και μόνο, και θα γράφουν ανενόχλητα την Ιστορία των απλών ανθρώπων.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:24:52]