Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 23:11      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τι έχεις να πεις;

Τι έχεις να πεις;



Ανφέαρ να ασκείς κριτική σε κάποιον που πρακτικά δεν ευκολύνεται να διαβάσει. Και δεν ευκολύνεται, γιατί αυτές τις μέρες επιδίδεται σε πεζοπορία, με κατεύθυνση την Αττική. Σκοπός, η διαμαρτυρία.
Μένουμε στο θέαμα. Ηταν πράγματι εντυπωσιακό. Ενα ατέλειωτο πλήθος διέσχιζε την Κορίνθου. Ηγείτο η μπάντα. Επαιζε ένα ρυθμικό μαρς, που συνειρμικά ξυπνούσε την αγωνιστικότητα ή τη διάθεση για ενθουσιώδες περπάτημα. Και από πίσω, οι διαδηλωτές, με μπλουζάκια που ετοιμάστηκαν για την αποστολή αυτή. Τα μπλουζάκια είχαν καλαίσθητη στάμπα. Εδώ και πολύ καιρό το κόμμα του Δημάρχου συνεργάζεται με πρόσωπα που έχουν καλή φόρμα στο ντιζάιν, και αρκετά προχωρημένη. Δεν αποπνέουν αυτό το ξεπερασμένο του παρελθόντος, που ήταν κανόνας για το κόμμα, αυτές τις καμπάνιες τις πολύ οργισμένες ή πολύ στενοχωρημένες, που απευθύνονταν σε ένα γηράσκον ακροατήριο. Τώρα, συναγωνίζονται τον ΣΥΡΙΖΑ σε στιλ. Δεν τον άφησαν να παίζει μόνος στο γήπεδο.
Η πορεία αποτελείται από πατρινούς της διπλανής πόρτας. Αρκετοί, είναι παραταξιακά δοσμένοι, εδώ και καιρό. Είναι πολύ αποφασιστικοί και περήφανοι γι' αυτό που πάνε να κάνουν. Κάποιοι δείχνουν χαρούμενοι, σαν έφηβοι που πάνε εκδρομή. Το πιστεύουν. Δεν πιστεύουν απαραίτητα ότι θα φέρει αποτέλεσμα. Πολλές φορές, το θέμα είναι η ίδια η διαμαρτυρία. Ισως είναι ακόμα καλύτερη από το αποτέλεσμα. Περίπου σαν το ΠΑΣΟΚ, το '81. Μέχρι εκείνες τις μέρες ήταν ορμητικό και ερωτεύσιμο. Μετά, κέρδισε τις εκλογές, έβαλε γραβάτα, ανέλαβε τη διοίκηση και πάχυνε. Και από πίσω φώναζε η βάση της ΝΔ ότι κακώς ψηφίστηκε το ΠΑΣΟΚ, ότι έπρεπε εκείνη να ψηφίζεται, όπως τώρα που διαμαρτύρονται οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ, ότι κακώς ψηφίστηκε ο Α. Τσίπρας, αντί να καταλάβουν γιατί αυτό συνέβη. Λένε ότι φταίει ο λαϊκισμός. Και όχι το κλίμα που επιτρέπει στον λαϊκισμό να βρίσκει πελατεία. Αν, ας πούμε, ο λαϊκισμός αναρριχάται στην έλλειψη παιδείας, ποιός κουμάνταρε την παιδεία από το 1974 μέχρι σήμερα; Οχι πάντως ο Βαρουφάκης.
Δεν μετέχουν μόνο οι παραταξιακοί στη διαδήλωση. Είναι και πολλά άλλα πρόσωπα. Αντιμνημονιακοί, ασφαλώς. Περιστασιακοί της αντίστασης, κάποιοι. Είναι άλλο πράγμα να θυμώνεις με τη δική σου δυσκολία, και άλλο να θυμώνεις με τη δυσκολία των άλλων. Πολλοί θύμωναν και για τους άλλους, παλιότερα. Αλλά αυτή είναι η ζωή. Δεν θα αποβάλει ο Δήμαρχος από τη διαδήλωση κόσμο με το κριτήριο της εκπρόθεσμης, ιδιοτελούς αγανάκτησης. Αλλωστε, τους κάλεσε όλους. Αλλωστε, δεν τον πειράζει.
"Τι εχεις να πεις τώρα;" μας ρωτάει ένας συνδικαλιστής, που προφανώς έχει διαβάσει σχόλιά μας. Εννοεί, τι έχεις να πεις τώρα που πέτυχε το πράγμα. Εννοεί, ότι αφού πέτυχε, δικαιώνεται. Εννοεί, όταν αυτοί που προβαίνουν σε μια επιλογή είναι οι πολλοί, ακυρώνουν τις επιφυλάξεις ή την άρνηση των λίγων. Το σωστό ή το εσφαλμένο, είναι υπόθεση πλειοψηφική. Αυτό δεν γίνεται και στο δικαστήριο; Ενοχος, με ψήφους 5-2. Οι 2 δεν είναι οι δικαστές με άλλη άποψη. Είναι οι δικαστές που έπρεπε να είχαν την άποψη των 5. Και αφού δεν την είχαν, κάτι δόλιο έπαιξε. Δεν εξηγείται διαφορετικά ή διαφορετικότητα.
"Τι έχεις να πεις;" . Εδώ, έρχεται η σκέψη: Εδώ που τα λέμε, δεν μπορεί να βρίσκονται σε λάθος κατεύθυνση εκείνοι που διαμαρτύρονται, και να είναι στην ορθή οι παθητικοί ή οι αφασικοί ή οι υποτακτικοί, που θα πειθαρχήσουν σε οποιαδήποτε πολιτική αποτρέπει την τυπική χρεοκοπία, όσο επαχθής και αν είναι.
Εδώ έρχεται η επόμενη σκέψη. Εδώ ακριβώς είναι το λάθος. Οτι χωριστήκαμε σε στρατόπεδα, των μεν που διαφωνούν με την επαχθή πολιτική, των δε, που αντιτείνουν ότι ο πραγματισμός επιβάλλει κατ' αρχάς τη διάσωση, ακόμα και αν αυτή είναι αναξιοπρεπής και αμφιλεγόμενης αντοχής. Ο διχασμός επήλθε μέσα από τη μεθόδευση των κομμάτων και των οπίνιον λίντερ, την αγωνία τους να παίξουν μπάλα στο τοπίο, και να υιοθετήσουν ή να επινοήσουν μια στάση που, κατ' αρχάς, ευνοούσε τη βιωσιμότητά τους και δευτερευόντως τα υπόλοιπα. Αν μας ένωνε όλους το ερώτημα "τι καλύτερο μπορούμε να πετύχουμε", ίσως να βρισκόμαστε σε μια καλύτερη μοίρα.
Αλλά δεν θα είχε παιχτεί η μπάλα που λέγαμε. Κάποιοι, πολλοί, ρίξανε κλωτσιά στη μπάλα (τους) και εμείς τρέξαμε από πίσω.
Τι έχεις να πεις; Τίποτα. Αλλωστε, όλοι έφυγαν και μόνος σου μιλάς.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:11:06]