Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 10:38      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εστω ένας που κρυώνει

Εστω ένας που κρυώνει



Ηταν αναμενόμενο. Λέμε για τις αναφορές πολιτών προς την Εισαγγελία για τον καταγγελτικό- αφοριστικό- διαπομπευτικό λόγο που διατύπωσε επαναληπτικά ο επίσκοπος Καλαβρύτων και Αιγιαλείας σε βάρος των ομοφυλόφιλων.
Οι πολίτες, ενορχηστρωμένα ή μεμονωμένα, ζήτησαν να εξεταστεί ο λόγος αυτός σε σχέση με τις διατάξεις του λεγόμενου αντι- ρατσιστικού νόμου. Πράγματι, ήταν προφανές ότι ο Επίσκοπος άρθρωσε τον λόγο του είτε αγνοώντας τον νόμο αυτόν, είτε αψηφώντας τον, στο όνομα μιας αξίας που θεωρεί υψηλότερης προτεραιότητας: Την "προστασία του κοινωνικού συμφέροντος".
Κατά τη γνώμη του, η κοινωνία κινδυνεύει από τους ομοφυλόφιλους. Και, όπως πολύς κόσμος στην Ελλάδα, θεώρησε ότι έχει δικαίωμα και καθήκον να διατυπώσει τη γνώμη του χωρίς περιορισμούς.
Δεν είναι ο μόνος στην Ελλάδα. Πλήθος παραγόντων, αξιωματούχων και απλών πολιτών θεωρούν ότι η ελευθερία στην έκφραση δεν υπόκειται σε περιορισμούς στη χώρα. Αρκετές συνεδριάσεις της Βουλής, πολλές εκπομπές και άπειρες διαδικτυακές αναρτήσεις είναι σκαστά παραδείγματα της θεωρίας αυτής. Οταν η άσκηση της ελευθερίας του λόγου πρόκειται να συγκρουστεί με το ενδεχόμενο πρόκλησης ηθικής βλάβης, η ηθική βλάβη ηττάται κατά κράτος. Εχουμε συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην έκφραση ή δεν το έχουμε; Πόσο μάλλον σε μια χώρα όπου το να μιλάς για τα πάντα είναι υποχρέωση. Μπορεί να ζει ο κόσμος χωρίς τη γνωμάρα μας;
Σύμφωνα με τον νόμο το έχουμε το δικαίωμα, αλλά το δικαίωμα αυτό υπόκειται σε περιορισμούς. Η αντιρατσιστική νομοθεσία είναι η πιο οργανωμένη θέσπιση περιορισμών, ρητά αναφερόμενων. Την παραβαίνουν οι πάντες. Σύμφωνα με αυτήν, για παράδειγμα, διατυπώσεις ότι "οι περίοικοι διαμαρτύρονται ότι οι ρομά του καταυλισμού κάνουν κλοπές σε βάρος της περιουσίας τους", είναι αξιόποινες. Ενας από τους λόγους είναι ότι υπάρχουν, ασφαλώς, ρομά στον καταυλισμό που δεν κλέβουν κανέναν και ποτέ. Επιπλέον, η διατύπωση προεξοφλεί ενοχή χωρίς δίκη, στοχοποιεί ομάδα με γενίκευση, αποδίδει σε μια μειονότητα ένα απαξιωτικό χαρακτηριστικό υπό μορφή ιδιότητας. Και οι μη ρομά κλέβουν, αγαπητέ. Ενα σωρό διαρρήκτες είναι "λαϊκοί". Αλλά δεν σκέφτηκε κανείς μας να το διατυπώσει σαν ιδιότητα.
Πολλοί λένε ότι δεν χρειαζόταν καν η αντιρατσιστική νομοθεσία και ότι θεσπίστηκε κυρίως για λόγους παιδαγωγικούς και επικοινωνιακούς: Για να την προσέξουμε. Ο ποινικός νόμος, ούτως ή άλλως, προβλέπει ως θεμελιώδη την προστασία της προσωπικότητας και όσες διατάξεις απορρέουν από αυτήν. Παραλλήλως, ο δημόσιος λόγος πρέπει να διέπεται από τους κανόνες μιας συμμετρίας, μιας αναλογικότητας. Ακόμα κι αν είναι κίνητρό σου η προστασία του δημοσίου συμφέροντος, έτσι όπως καθένας μας την καταλαβαίνει, θα πρέπει να τηρείς ένα μέτρο. Οι υπερβάσεις δεν επιτρέπονται.
Οι υπερβάσεις, όμως, είναι κανονισμός πλέον στη χώρα. Το απύλωτο έχει γίνει θεμιτό στοιχείο του ρητορικού συναγωνισμού, θέμα του οποίου δεν είναι η διατύπωση μιας ιδέας ή η προστασία ενός δημόσιου αγαθού, αλλά η διεκδίκηση της προσοχής του ακροατηρίου.
Αλλά και αν αυτά είναι κανονισμός και τα όρια έχουν καταλυθεί ακόμα και από τους πρωθυπουργούς της χώρας, οι οποίοι διδάσκουν δημόσιο ήθος λόγου με ρητορείες προβληματικής ηθικής και αισθητικής, δεν παύουν να ισχύουν οι νόμοι, μέχρι να αλλάξουν ή μέχρι να αποφανθεί ο δικαστής ότι οι νόμοι δεν υπακούουν στο σύνταγμα ή ότι δεν υπήρξε δόλος από τον παραβάτη, κάτι που αποτελεί παράθυρο ευρείας χρήσεως για δικαστές που δεν θέλουν καταδίκες που προκαλούν κοινωνικό και πολιτικό θόρυβο.
Η γενικευμένη πρακτική στην εκφορά του λόγου δεν μπορεί να απαγορεύσει στον έναν και μόνο θιγόμενο να ασκήσει τα μέσα που του αναγνωρίζει η ρητή νομοθεσία. Μπορεί να είναι γενική μόδα να αλληλοβριζόμαστε, αλλά μπορεί και να υπάρχει έστω ένας που δεν του αρέσει. Και τι λέγαμε στο σχολείο; Αν υπάρχει έστω ένας που κρυώνει, κλείνουμε το παράθυρο. Κι όποιος δηλώνει ξαναμμένος, ας μείνει με το κοντομάνικο.
Πράγματι, πολλοί θυμώνουμε γι' αυτό. Θεωρούμε δύσκολη, υπερβολική, απαγορευτική και αξιο-χλεύαστη την επιβολή της πολιτικής ορθότητας. Οντως, είναι πολύ δύσκολο να μάθεις να σέβεσαι τον άλλον για τις ιδιότητές του όταν η κουλτούρα σου έχει θρυλικές επιδόσεις στη στοχοποίηση των ιδιοτήτων και των επιλογών, και όταν αυτόν τον σεβασμό δεν στον έχει διδάξει ούτε καν το σχολείο. Μαθαίνεις ευκολότερα, ωστόσο, όταν ο στόχος είσαι εσύ ή "το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί", να είναι ο στόχος το παιδί σου.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:38:03]