Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 03:58      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πέφτει και το «κάστρο» του Κάστρο;

Πέφτει και το «κάστρο» του Κάστρο;



Ενα πάλαι ποτέ απροσπέλαστο προπύργιο του (υποτίθεται) υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχε, φαίνεται ότι πέφτει πλέον και αυτό.
Όταν βλέπεις τον πρόεδρο των ΗΠΑ να πηγαίνει επισήμως στην Κούβα, ενώ το κομμουνιστικό καθεστώς της έχει επιτρέψει προ χρόνων την κυκλοφορία των δολαρίων για να βοηθηθεί η καταρρέουσα οικονομία της, συνειδητοποιείς για μια ακόμη φορά πόσο ο κόσμος μας έχει αλλάξει.
Το ότι αυτό δεν το έχουν πάρει και πολύ χαμπάρι στη δημοτική Αρχή της Πάτρας, που παραμένει προσκολλημένη σε ένα παλαιολιθικό παρελθόν, είναι μια διαφορετική κουβέντα, άξια ωστόσο αναφοράς και σχολιασμού.
Κατά την πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην «Πελοπόννησο», «η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα έλυσε το πρόβλημα της ανεργίας, γιατί κατήργησε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κοινωνικοποίησε τα μέσα παραγωγής, δίνοντας σε όλους δουλειά».
Δυστυχώς, δεν έχω επισκεφθεί την (μαγευτική για όσους την επισκεφθεί) Κούβα, για να βιώσω από πρώτο χέρι τι σημαίνει στην πράξη η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, όπου ανήλικα κορίτσια εκπορνεύονται για μια χούφτα δολάρια, για να επιβιώσουν.
Ωστόσο το συγκεκριμένο σύστημα, που η κυρία Γεροπαναγιώτη εγκωμιάζει λόγω της ιδεολογίας της (και το οποίο και η ίδια, ευτυχώς, δεν το βίωσε προσωπικά) κατέρρευσε με εμφατικό τρόπο στην Ευρώπη, ενώ πνέει τα λοίσθια παγκοσμίως.
Γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος γιατί ισοπέδωσε τις ατομικές ελευθερίες καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ήταν πλήρως αντίθετο με την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία.
Ο άνθρωπος από τη φύση του θέλει και επιδιώκει πάντα το καλύτερο, διεκδικεί πάντα για τον εαυτό του μια καλύτερη ζωή, θέλει να εξελίσσεται σε συνθήκες ελευθερίας.
Είναι αυτός ο λόγος που έρχεται μια μέρα, αργά ή γρήγορα, που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα καταρρέουν, υποκύπτοντας τελικά στην ελεύθερη οικονομία και στη δημοκρατία. Το καθεστώς του Κάστρο, που ανοίγεται πια και στις αμερικανικές πολυεθνικές, δείχνει να είναι ένα από αυτά.
Βέβαια, στον τόπο μας, η κυρία Γεροπαναγιώτη και οι κομματικοί σύντροφοί της έχουν τη δυνατότητα να διαδηλώνουν κατά του «επάρατου» καπιταλισμού, τον οποίο πολεμούν με κάθε θεμιτό μέσο.
Αναμφισβήτητο και αναφαίρετο δικαίωμα τους αυτό στο πλαίσιο μιας ευνομούμενης δημοκρατικής πολιτείας, ήταν αδιανόητο ωστόσο για τους αντιφρονούντες στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Τα σκληρά, αυταρχικά, κομμουνιστικά καθεστώτα εξόριζαν και φυλάκιζαν όσους τολμούσαν να αντιταχθούν, χώριζαν οικογένειες, κατεδάφιζαν ζωές και ανθρώπινες αξίες, έφτασαν ακόμη και στο σημείο να ορθώσουν κυριολεκτικά τείχη.
Στο δε ερώτημα «σε ποιον ανήκει ο κόσμος», (όπως ήταν ο τίτλος του άρθρου της κυρίας Γεροπαναγιώτη) θα απαντούσα ότι ανήκει σ' αυτούς που γκρέμισαν με τα χέρια τους το Τείχος του Βερολίνου, σε όλους όσοι έχουν αγωνιστεί ανά την υφήλιο κατά του μαύρου και του κόκκινου φασισμού.
Και εννοείται ότι ο κόσμος ανήκει και στους κομμουνιστές που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν στα σκοτεινά και πέτρινα χρόνια αυτής της χώρας, ώστε να μπορούν σήμερα οι ιδεολογικοπολιτικοί επίγονοι τους να διαδηλώνουν και να εκφράζονται ελεύθερα.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:58:44]