Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 15:28      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ξένια Καλογεροπούλου: «Αυτό το βιβλίο είναι σαν δώρο από τον Κωστή»

Ξένια Καλογεροπούλου: «Αυτό το βιβλίο είναι σαν δώρο από τον Κωστή»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Βρέθηκε στην Πάτρα την Τετάρτη 16 Μαρτίου για την παρουσίαση του βιβλίου της «Γράμμα στον Κωστή» στο θέατρο «Απόλλων». Συναντηθήκαμε στο «Βυζαντινό» και η συνομιλία μας επιβεβαίωσε την εντύπωση που είχα ανέκαθεν: Η Ξένια Καλογεροπούλου είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος, με απίστευτη ζωντάνια, αστείρευτη έμπνευση και δημιουργικότητα. Με το καθάριο βλέμμα της, κοιτάζει πάντα μπροστά, οδεύοντας με δύναμη, τόλμη ακόμα και ρίσκο. Και δεν το μετανιώνει.
ΤΟ «ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ»
Αρχισα να γράφω κλαίγοντας, μετά άρχισα λίγο να παρηγοριέμαι, να νιώθω κάπως καλύτερα κι έπειτα άρχισα να χαίρομαι. Οσο έγραφα, είχα δώσει ένα κομμάτι στην Αλκη Ζέη να το διαβάσει, και μου είπε: «Αυτό θα γίνει βιβλίο και θα είναι καλό». Οπότε το συνέχισα με αυτή τη σκέψη. Πρώτος, βέβαια, την ιδέα μού την έβαλε ο Θωμάς ο Μοσχόπουλος, ο σκηνοθέτης. Το περίεργο, μάλιστα, είναι ότι μου έλεγαν κάποιοι ότι έχει καλή δομή, κάτι που ουδόλως με απασχόλησε, αφού έγραφα τα πράγματα όπως μου έρχονταν στον νου. Μόνο προς το τέλος, σκέφτηκα ότι μου λείπουν τρία θέματα, τα οποία έπρεπε να αναπτύξω.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Συνέβη ξαφνικά στα δώδεκα χρόνια μου. Οταν η μαμά μού είπε «ο μπαμπάς σου δεν μας θέλει». Ηταν λίγο άγαρμπο. Η γυναίκα υπέφερε και της βγήκε έτσι. Τώρα οι γονείς έχουν μάθει να αναγγέλλουν τα δυσάρεστα αλλιώς στα παιδιά τους. Στη δική μου περίπτωση δεν έγινε έτσι, και πραγματικά ενηλικιώθηκα ξαφνικά, άλλαξα πολύ και άλλαξε και όλη μου η ζωή. Εφυγα από αυτό το υπέροχο σπίτι με τον υπέροχο κήπο... Ηταν δύσκολα. Μετά όλα πήραν τον δρόμο τους.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ 20 ΚΑΙ ΣΤΑ 40
Ο έρωτας με τον Γιάννη ήταν νεανικός. Ημουν μόλις είκοσι τριών χρονών, ενώ με τον Κωστή ήταν διαφορετικά. Κατ' αρχάς, αυτός έκανε την πρώτη κίνηση μ' εκείνο το εξομολογητικό του γράμμα, κι εγώ ήμουν έτοιμη να τον αγαπήσω. Ημασταν ήδη φίλοι και μου άρεσε πολύ η παρουσία του όλη. Ο,τι είχε χωρίσει κι ο ίδιος, κι όλο αυτό έγινε πολύ μαλακά. Αλλου είδους έρωτας όταν είσαι στα σαράντα και άλλος στα είκοσι. Με τον Κωστή ήταν έρωτας, συμπάθεια, αγάπη, όλα μαζί. Κι ήταν ένας άνθρωπος που μου ταίριαζε. Οπως γράφω και στο βιβλίο, σε ανύποπτο χρόνο, μου είπε ο Γιάννης -ήμασταν ακόμα μαζί τότε- «αυτός θα σου ταίριαζε καλύτερα». Γι' αυτό και ο Φασουλής όταν του ψιθύρισα στο αφτί ότι κάποιος μου έστειλε ένα γράμμα που εξομολογούνταν τον έρωτά του, μου είπε κατευθείαν «Σκαλιόρας». Οι γύρω μας νιώθανε τα μαγνητικά κύματα...

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ
Τακτικός και σχολαστικός ο Κωστής, παρορμητική και απρόβλεπτη εγώ. Εξ ου και του έγραψα εκείνο το πρωτοχρονιάτικο ποίημα, ήμασταν είκοσι χρόνια μαζί, για να τον πειράξω (γέλια). Το βρήκα κι αυτό μαζί με το πρώτο του γράμμα, κι είναι καταπληκτικό το πώς τελειώνει: «Καλά, τι περιμένεις;/Αλλες θα τον χώριζαν/Εσύ θα υπομένεις;/Δεν έφτασεν η ώρα/ν' αφήσεις τον Σαλιόρα;»/» «Δεν ξέρω» αποκρίθηκα/ «το πράγμα θέλει σκέψη… /Ισως το δυο χιλιάδες έξι./ Αν όμως με αντέξει,/ μπορεί το δεκαέξι. Ως τότε θα τον έχω/.μη βρέξει και μη στάξει». Ημουν πρόθυμη να τον αντέξω, βλέπετε, μέχρι το 2016, αλλά, τελικά, μου έφυγε το 2013.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Θεωρούσα αυτονόητο ότι θα κάνω παιδιά. Ελεγα μάλιστα ότι θα κάνω πάνω από ένα. Το ξεκίνησα πολύ ωραία και προγραμματισμένα κι ενώ όλα πήγαιναν καλά στην αρχή, μετά χαλούσαν. Ποτέ δεν μου πέρασε η ιδέα ότι δεν θα αποκτούσα παιδιά. Ούτε γι' αστείο. Εγινε, όμως.

ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Πέρασα από όλα τα στάδια αναφορικά με το χρήμα. Οικονομική άνεση, απενταρία, χρέη... Με τον Γιάννη ήταν πότε έτσι πότε αλλιώς. Οταν δεν είχαμε χρήματα πηγαίναμε με το αυτοκίνητο σε κάτι μακρινά εστιατόρια, στην Κηφισιά, φτάναμε απ' έξω, λέγαμε «πες ότι φάγαμε» και επιστρέφαμε. Μια φορά, που είχαμε ξεμείνει πάλι, βρήκαμε σ' ένα κρυφό συρτάρι κάτι κιτρινισμένα πενηντάρικα κι ήταν καταπληκτικό. Τώρα, που πάνε καλύτερα τα πράγματα, γιατί υπήρξε στιγμή που έμεινα πάλι απένταρη, εκτιμώ πολύ ότι έχω τη δυνατότητα να πάω στο θέατρο με το αυτοκίνητο αντί να στηθώ στην ουρά του λεωφορείου, ή να αγοράσω κάτι πιο ωραίο να φάω. Καταλαβαίνω πόσο σπουδαίο είναι.
Ζωντάνια, τόλμη και πολλά σχέδια
Από τον τρόπο που αντιμετωπίσατε τις όποιες αντιξοότητες, δίνετε την εντύπωση δυνατού ανθρώπου.
Ημουν φοβισμένη και ατρόμητη συγχρόνως. Υπήρξαν περιπτώσεις που έπρεπε να κάνω κάτι, αλλά ντρεπόμουν φοβερά. Το καταπολεμούσα, όμως. Και το ότι αγόρασα ένα θέατρο ήταν τελείως παράτολμο. Ούτε τα μισά χρήματα δεν είχα. Ο Κωστής είχε κατατρομάξει. «Είσαι τρελή» μου έλεγε. Κι εγώ του απαντούσα «ντουβάρι είναι, το πολύ-πολύ να μου το πάρουν». Δεν το μετάνιωσα. Ηταν πολύ σημαντικό να έχουμε τον δικό μας χώρο. Για χρόνια ήμουν καταχρεωμένη. Αλλά τα κατάφερα κούτσα-κούτσα. Πλέον, πάμε πολύ καλύτερα, γίνονται πολλά πράγματα σε αυτό το θέατρο, καθημερινά. Από πέρυσι, το έχω αφήσει στον Θωμά (σ.σ. Μοσχόπουλο). Αυτός είναι τώρα το αφεντικό.
Ανασύροντας μνήμες, ενόσω γράφατε, μπήκατε στη διαδικασία να μετανιώσετε για επιλογές σας;
Εχω αυτό τον μεγάλο καημό που δεν πήγα στο Θέατρο Τέχνης, αλλά από κει και πέρα δεν αναμασώ το παρελθόν. Παρ' όλο που μπήκα στα ογδόντα, σκέφτομαι τι θα κάνω του χρόνου ή του παραχρόνου. Για παράδειγμα, έχω ένα πολύ ενδιαφέρον, και πάρα πολύ δύσκολο σχέδιο για την επόμενη χρονιά και θέλουμε να γράψουμε με τον Θωμά, οπότε το μυαλό μου πρέπει να είναι «λαμπίκο». Του πρότεινα να το κάνουμε φέτος, αλλά είναι ανένδοτος κι έχει δίκιο. Θα είναι ένα έργο για μεγάλους κι ελπίζω να το προλάβουμε.

Με τον χρόνο και τον θάνατο είστε συμφιλιωμένη;
Οχι καθόλου. Με τρομάζει πάρα πολύ η ιδέα να είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου με σωληνάκια, όπως ήταν ο Κωστής Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Προς το παρόν, να χτυπήσω ξύλο, καλά πάμε (γέλια). Και το παράδειγμα είναι η Αλκη (σ.σ. Ζέη), που με περνάει δέκα χρόνια, τουλάχιστον, κι εξακολουθεί να είναι ζωηρή κι ακούραστη. Είναι περίπτωση.

Είστε και οι δύο υπερδραστήριες, πάντως. Πριν τέσσερα χρόνια, εσείς συμμετείχατε στην ταινία «Πριν τα Μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.
Είχα 40 χρόνια να παίξω στον κινηματογράφο και δεν είχα ευχαριστηθεί ποτέ στα γυρίσματα. Και ξαφνικά έγινε το θαύμα. Εζησα μια συνεργασία όπως την ονειρευόμουν. Αδρανής δεν θα μπορούσα να μείνω με τίποτα. Βέβαια, θα μ' άρεσε να κάθομαι λίγο σπίτι με την τηλεόραση και τη γάτα και να ξεκουράζομαι. Ζω σε έντονους ρυθμούς. Παρουσιάσεις για το βιβλίο, παραστάσεις στο θέατρο, τελευταίες συζητήσεις για ένα παιδικό βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα από τις εκδόσεις «Μάρτης», όπου θα αφηγούμαι παραμύθια σε σιντί. Το πρόγραμμά μου είναι γεμάτο.
Κοιτάζοντας πίσω, θα λέγατε ότι υπήρξατε…
Νομίζω ότι ήμουν τυχερή. Μπορεί να στενοχωρήθηκα με κάποιες καταστάσεις, αλλά μου τύχανε πολλά ωραία πράγματα και ωραίοι άνθρωποι. Θετικό είναι το πρόσημο. Κι αυτό το βιβλίο είναι σαν να μου έκανε ο Κωστής ένα δώρο. Είναι απίστευτο ότι από ένα γράμμα που ξεκίνησα να γράφω κλαίγοντας, βγήκε ένα βιβλίο σε 10.000 αντίτυπα -βρίσκεται ήδη στην 7η έκδοση- κι έχει αγγίξει τόσο κόσμο. Ηταν πραγματικά λαχείο.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:28:35]