Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 22:46      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το τέλος της μικρής μας πόλης  (Ο πολιτισμός της καθημερινότητας)

Το τέλος της μικρής μας πόλης (Ο πολιτισμός της καθημερινότητας)



Δεν είναι λίγες οι φορές που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε σε μια συζήτηση· δεν έχουμε συμφωνήσει εξαρχής για τη σημασία, το περιεχόμενο της βασικής έννοιας ή του φαινομένου που θα μας απασχολήσει. Ετσι και στην περίπτωσή μας, πρέπει να δεχτούμε ότι ο πολιτισμός της καθημερινότητας είναι αυτό που οι Γάλλοι του 19ου αιώνα ονόμασαν κουλτούρα (culture) και περιλαμβάνει τους θεσμούς, τις αξίες, τις πεποιθήσεις και τις συνήθειες που οδηγούν σ΄ ένα συγκεκριμένο τρόπο συναντίληψης και συμπεριφοράς των μελών μιας κοινωνική ομάδας, ξεκινώντας από την οικογένεια και καταλήγοντας σε ένα λαό στο σύνολό του.
Αυτές, λοιπόν, οι κοινωνικές ομάδες, κατά το μάλλον ή ήττον, καθορίζουν την ατομική μας κοσμοθεωρία και δημόσια συμπεριφορά. Από τα ερεθίσματα που μας προσφέρουν για πνευματική καλλιέργεια και ηθική ολοκλήρωση σε οργανωμένη μορφή (σχολείο - πολιτισμικοί φορείς, δημοτική αρχή κ.τ.λ.) ή εξατομικευμένα (οικογένεια, φίλοι) εξαρτάται το πολιτιστικό μας υπόβαθρο.
Ας επιχειρήσουμε τώρα να περιγράψουμε αυτά που θα μας επιτρέψουν να «βαθμολογήσουμε» την πόλη μας με θετικό ή αρνητικό πρόσημο στο συγκεκριμένο θέμα. Ας δούμε τι ίσχυε στο παρελθόν σε σχέση με το παρόν και τι συμβαίνει σε άλλες μεγαλοπόλεις, αναφορικά με τη δημόσια ζωή των πολιτών τους. Ξεκινώ με τη δεύτερη σύγκριση. Επισκέφθηκα, για παράδειγμα, την Αθήνα πολύ πρόσφατα για ένα δεκαήμερο. Εχοντας στο μυαλό μου το συγκεκριμένο προβληματισμό εστίασα - συν τοις άλλοις- τα μάτια και τα αυτιά μου σ' αυτά που θα μου επέτρεπαν να έχω μια ολοκληρωμένη και ασφαλή εικόνα ώστε να βγάλω και ασφαλή συμπεράσματα Τι δεν είδα;
Δεν είδα, ούτε στο κέντρο ούτε στις συνοικίες που το περιβάλλουν, αφίσες, έντυπες διαφημίσεις σε δημόσια και ιδιωτικά κτήρια, σε κολώνες, στα σκέπαστρα των στάσεων των αστικών λεωφορείων και των τρόλεϊ ούτε γραμμένα συνθήματα και κάθε λογής σύμβολα άναρχο-αυτόνομων. Όλα όσα ρυπαίνουν το περιβάλλον. Πόσω μάλλον δεν διαπίστωσα βανδαλισμούς σε ανδριάντες και μνημεία και σε κάθε είδους καλλιτεχνική δημιουργία, γενικότερα. Δεν είδα σκουπίδια να ρυπαίνουν πεζοδρόμια και πλατείες. Αντιθέτως, βρήκα πλατείες χωρίς ούτε ένα αποτσίγαρο, διότι ο Δήμος μερίμνησε στα καλάθια σκουπιδιών να προσθέσει ειδικά τασάκια, τα οποία χρησιμοποιούν με ευλάβεια οι θαμώνες.
Δεν πέρασε από δίπλα μου ούτε ένα μηχανάκι με κομμένη εξάτμιση, ούτε κάποιο αυτοκίνητο με ανοικτό παράθυρο και τη μουσική στο διαπασών. Μιας και αναφέρομαι στην κυκλοφοριακή αγωγή, δεν είδα πουθενά διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα. Και βέβαια, ούτε διανοήθηκε κάποιος οδηγός είτε ν' ανεβάσει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι του στο πεζοδρόμιο ή την πλατεία, είτε να σταθμεύσει στις διασταυρώσεις και να αναγκάσει τους πεζούς να περνούν ανάμεσα σε κινούμενα αυτοκίνητα. Οι πεζοί, από την πλευρά τους, περιμένουν υπομονετικά στους φωτεινούς σηματοδότες, για να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει πάνω κάτω και σε άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις.
Δε θα μπω στον κόπο να γράψω τι βλέπουμε εδώ. Ας περπατήσουμε την οδό Κορίνθου από το ύψος της Αγίας Σοφίας μέχρι την οδό Γούναρη. Όποιος βρει καθαρές κολώνες ή αμουντζούρωτα κτίσματα βραβεύεται. Ας ρίξει μια ματιά στην κεντρική πλατεία, στην πλατεία Ολγας, στην Αγορά Αργύρη, στο παλαιό πανεπιστήμιο, στα πολλά νεοκλασικά - για να περιοριστώ στο κέντρο της πόλης. Να μιλήσω για τους κάδους απορριμμάτων του Δήμου; Δυο πράσινοι κάδοι ο ένας δίπλα στον άλλο: Ο ένας ανοιχτός να «υπερχειλίζει», ο άλλος κουπωμένος και άδειος, γιατί βαριόμαστε να πατούσε με το πόδι το μοχλό.
Κι όμως, - για να περάσω στην άλλη σύγκριση - αν γυρίσουμε πίσω το χρόνο, δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα , όπως μου λένε με μελαγχολία οι παλιοί πατρινοί. Μ' ένα στόμα μου μιλούν για μια πόλη γεμάτη αρχοντιά, από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους. Τότε που στη νεοσύστατη Βουλή των Ελλήνων οι άλλοι πήγαιναν με φουστανέλες και οι πατρινοί βουλευτές με γραβάτα, κουστούμι και κολόνιες. Τότε που κατέβαιναν από τη μικρή πόλη, την Ανω Πόλη, στο φάρο του Αγίου Νικολάου, για να πιουν τον καφέ τους στα πενήντα καφενεία με τις γαλλικές επιγραφές: «Καφέ Μπουρμπόν», «Καφέ Παριζιέν», «Καφέ Φρανσαί», «Καφέ Ρουαγιάλ», «Καφέ Μιλιταίρ», «Καφέ ντε ζ'αμί», «Καφέ ντε λα ζουά», κ.τ.λ.
[…Εκεί στην κυκλική εξέδρα του πέτρινου φάρου στο μόλο, τέσσερις - τουλάχιστον - γενιές πατρινών, από την εποχή της «Μπελ Επόκ» μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, αναζητούσαν τη φυγή από την καθημερινότητα. Εκεί, στην παραλιακή ζώνη στήνονταν θέατρα για την ψυχαγωγία τους. Ηταν όλα αυτά που έκαναν την Πάτρα αξιοζήλευτη για τους Πανέλληνες..]*
Τι πταίει; Πολλοί και πολλά. Πέρα από τους γνωστούς φορείς κοινωνικοποίησης, σύμφωνα με τους κοινωνιοβιολόγους, υπάρχουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο και τα «μιμίδια». Εξαιτίας τους τα μικρά παιδιά και οι έφηβοι αντιγράφουν συμπεριφορές μεγαλυτέρων. Σύμφωνα, επίσης, με τους εγκληματολόγους, η συχνότητα παραβατικότητας εξαρτάται από την πιθανότητα σύλληψης και τιμωρίας… Τι κάνουμε;
Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα // προσμένουν ίσως κάποιο θαύμα……
*Από το βιβλίο - λεύκωμα του Κώστα Α. Κουκοβίκα «Η Πάτρα και το λιμάνι της, 1828-1945».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:46:43]