Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 16:40      7°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πασίγνωστος Πόλεμος

Πασίγνωστος Πόλεμος



Δεν μπορείς να θυμάσαι τόσο λάθος. Ηταν το όνομα που συνόδευε τους απεχθείς τίτλους τέλους κάθε επεισοδίου από τον "Αγνωστο Πόλεμο" και τον "Παράξενο Ταξιδιώτη". Σκηνοθεσία Κώστας Κουτσομύτης. Οταν ο σκηνοθέτης πέθανε, κάποια σοβαροφάνεια επιμελητών των βιογραφικών του στοιχείων απέκρυψαν αυτή τη λεπτομέρεια. Εστίασαν σε νεότερες, λαμπρές δουλειές, στη τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Ο ίδιος, πάντως, δεν φαίνεται να είχε κάποιο πρόβλημα να μνημονεύει το πέρασμά του από την εντελώς εμπορική εποχή των σήριαλ για όλη την οικογένεια, γενάρχης της οποίας ήταν ο Φώσκολος.
Συνέπεσαν τα χρόνια εκείνα με την εισβολή της τηλεόρασης ως συσκευής και ως ψυχαγωγικής φόρμας στο ελληνικό σπίτι. Κατά την περίοδο 1972-74, τα συγκεκριμένα σήριαλ εξαφάνιζαν τον κόσμο από τους δρόμους. Οι ήρωες παρέμειναν ως τις μέρες μας εμβληματικοί, ως φιγούρες και ως ονόματα. Και μάλλον αξεπέραστοι. Η πλοκή και οι ιστορίες ήταν εξωφρενικές. Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, και οι μουσικές γέφυρες, τις έκαναν ερεθιστικές. Αλλά είναι κυρίως η ροπή του εγκεφάλου να πιάνεται αιχμάλωτος στην καθηλωτική δύναμη της παραμυθίας. Ακόμα κι ένα άρλεκιν αν διαβάσεις, μόλις φτάσεις στις πρώτες σαράντα σελίδες, σε πιάνει το βάσανο να δεις τι θα γίνει παρακάτω.
Στα σήριαλ του Φώσκολου, το παρακάτω ήταν η πανωλεθρία της αληθοφάνειας. Συγχωρήστε τον. Δεν μπορείς να φτιάξεις μια ιστορία, καταδικασμένος να εντυπωσιάζεις επί δύο χρόνια και τρία. Ο Φώσκολος βέβαια τρελαινόταν από τη χαρά του για την καταδίκη του. Του άρεσε να τραβάει την προσοχή. Επασχε όταν έβγαινε από το παιχνίδι. Ξεκίνησε ως σπορ κάστερ. Δεν του βγήκε. Εφτασε στην κορύφωση σαν σεναριογράφος. Είχε και καλές σ στιγμές, αλλά δεν του έφταναν οι καλές στιγμές. Ηθελε να αποθεώνεται.
Τον καιρό εκείνο η τιβι ήταν στην ουσία μονοκαναλική. Βλέπαμε ό,τι παιζόταν. Ηταν σαν το τζάκι στο σπίτι. Προς το βραδάκι άναβε και τους ζέσταινε όλους με ένα κούτσουρο. Οι παλιότεροι πρόβαλλαν αντιστάσεις. Αποκαλούσαν τη συσκευή χαζοκούτι, μέχρι που τους τύλιξε κι αυτούς. Λέμε για την εποχή μας, ότι η κρίση ήταν αποτέλεσμα εκφυλισμού που προκάλεσε ο καταναλωτισμός. Μπαρμπούτσαλα. Μια ζωή είμασταν ίδιοι ακριβώς. Μαζάνθρωπος από μαζάνθρωπο δεν διαφέρει. Στην Ελλάδα ή στις ΗΠΑ, στο Λονδίνο ή το Τόκιο, το 2016 ή το 1972.
Δεν είναι Αγνωστος, δεν είναι Πόλεμος. Είναι ο εαυτός μας. Η τάση μας να φωλιάζουμε στο απλοικο και το ευτελές. Αυτού του τύπου οι θρησκείες κερδίζουν τις πλειοψηφίες. Αυτού του τύπου οι ερμηνείες του κόσμου και της πραγματικότητας. Οποιος θέλει να αμύνεται, την παθαίνει σαν τον τύπο που δεν ήθελε να βλέπει γιουροβίζιον γιατί βαριόταν. Κατέληξε να βλέπει γιατί ήταν παντού όπου πήγαινε ανοιχτή μια τηλεόραση. Οπως τότε. Και να μην ήθελες να ξέρεις ποιός ήταν ο Βαρτάνης, το μάθαινες. Ούτε ο Σον Κόνερι δεν πάλεψε τόσο να τον ξεχάσει ο κόσμος από Μποντ, όσο ο Αγγελος Αντωνόπουλος για να απεκδυθεί τον ρόλο εκείνου του συνταγματάρχη που δεν γινόταν ταξίαρχος με τίποτα. Μάθαμε ότι υπήρχαν ταξίαρχοι στο στράτευμα, βλέποντας τα φιλμ με τα "Επίκαιρα", όπου παρήλαυναν τα πρόσωπα της χούντας. Τους χειροκροτούσε κόσμος πολύς. Δεν ήταν οι πολλοί που κάνανε αντίσταση. Οι άλλοι.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:40:01]