Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 09:12      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η στιγμή και η θέση

Η στιγμή και η θέση



Τι δηλαδή; Νόμιζαν πως μόνο αυτοί;
Κι εμείς, τι ρόλο βαράμε;
Το θέμα είναι απλό. Στολή, και παρέα. Η στολή λοιπόν. Παιχνιδάκι. Σ' αυτό εδώ το σημείο βρίσκεις ένα σωρό χρήσιμα πράγματα και υφάσματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Ή να συνδυαστούν μεταξύ τους. Ανοίγεις την πόρτα, μπαίνεις. Δεν έχει υπάλληλο. Και να είχε δεν θα μου έδινε σημασία, άλλωστε δεν θα μπορούσε να καταλάβει τι θέλω ακριβώς, ίσως και να μην του έδινα κι εγώ να καταλάβει, αλλά μπορώ και μόνη μου. Τι νόμιζαν, δηλαδή; Πώς μόνο αυτοί;
Θα μπορούσα, λοιπόν, με ένα κομμάτι από αυτό. Μια φούστα. Κι αυτό, φορετό. Φοριούνται έντονα χρώματα, από όσο έχω δει. Και οι αντιθέσεις δεν ενοχλούν, ίσα ίσα. Κι αυτό εδώ, περασμένο από πάνω, σαν πανοφόρι. Ή θα μπορούσα αυτό; Ή και τα δύο. Μαζί ή μια το ένα, μια το άλλο, να τα εναλλάσσω, που λένε.
Ο χώρος εδώ είναι λίγο μικρός. Δεν βολεύει και πολύ. Και κάπως μυρίζει. Αν ερχόμουν πιο πρωί ή πιο νύχτα μπορεί να εύρισκα μεγαλύτερη ποικιλία. Εχει και λίγο σκοτάδι. Αλλά περνάνε αμάξια, πετάνε φώτα, κάτι βλέπω. Δεν έχει δοκιμαστήριο. Τι να το κάνω; Δοκιμάζω επί τόπου.
Τι νόμιζαν, δηλαδή; Πώς μόνο αυτοί;
Εχει μια ησυχία. Δεν έχει αρχίσει ακόμα. Ακούς όταν αρχίζει, περνάει ένα αμάξι μεγάλο με μουσικές και έναν βαμμένο ηθοποιό που φωνάζει αρακάς, κουκιά, ρεβύθι, και τέτοια. Οταν ακούσεις αυτό, τρέχεις από πίσω. Ακόμα καλύτερο είναι όταν έχουν πολλά και πολλά αμάξια, που πάνε σιγά, και μπροστά και πίσω έχουν μουσικούς και χορεύτριες και παρέες με αγόρια και κορίτσια που φοράνε ίδια ρούχα και χορεύουν και γύρω γύρω έχει παιδιά πίσω από σκοινιά που κοιτάνε. Αυτό θα κάνω κι εγώ. Μόλις ακούσω τις μουσικές, θα τρυπώσω, θα πηγαίνω μαζί, θα χορεύω, και τα παιδιά θα βλέπουνε.
Τι νόμιζαν; Πως μόνο αυτοί;
Αλλά η ώρα περνάει και μουσικές δεν ακούω. Ακούω όμως κάτι βήματα και ένας άντρας στέκεται από πάνω μου. Με ρωτάει, τι κάνω εγώ εδώ; Σε τι μπορεί να τον ενοχλώ ή να τον πειράζω; Αυτός, τι κάνει εδώ; Εχω εγώ σειρά. Αλλος, κύριε. Αλλος! Οχι, εκείνος επιμένει, κάνει τηλεφώνημα και τώρα ακούω σειρήνες. Δεν είναι οι μουσικές που λέγαμε, είναι οι αστυνομίες. Τις έφερε αυτός και τις έφερε για μένα. Με ρωτάνε από πού είμαι και πώς βρέθηκα εδώ. Μετά όλα μπερδεύτηκαν. Φέρανε και τους γονείς μου. Βρεθήκαμε όλοι μαζί σε εκείνο το μεγάλο κτίριο που μαζεύει κι άλλα παιδιά από τη φυλή και παίζουνε τσουλήθρα στην είσοδο. Ρωτήσανε τους γονείς μου πώς βρέθηκα εγώ σε κάδο. Κάδο το λένε το μέρος εκείνο. Εξήγησαν ότι μου άρεσε πολύ η παρέλαση και ήθελα να βρω ρούχα να φορέσω, να πάρω μέρος στην παρέλαση κι εγώ. Αλλά ήταν λέει Καθαρή Δευτέρα και άλλη παρέλαση δεν είχε. Αυτό ήταν το μόνο που δεν ήξερα. Κανένας δεν μου το είχε πει. Στην πόλη αυτή δεν υπάρχει κατατόπιση, είναι εύκολο να την πατήσεις.
Και κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία για φέτος. Του χρόνου θα είμαι εννιά χρονών και θα κοιτάξω να είμαι έτοιμη πιο νωρίς, να μην τρέχω τελευταία στιγμή. Στολή και παρέα, αυτό είναι όλο. Και να είσαι τη σωστή στιγμή στην κατάλληλη θέση. Αυτό μου ξέφυγε εμένα. Η στιγμή. Και η θέση μου. Η δική μου θέση δεν ήταν η κατάλληλη. Αλλά θα γίνει. Τι νομίζατε, δηλαδή; Πώς μόνο εσείς μπορείτε;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [09:12:03]