Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 18:21      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φραγκίσκος Παναϊδης: Από τον αγριόγατο στη Scorpia

Φραγκίσκος Παναϊδης: Από τον αγριόγατο στη Scorpia



Ανάμεσα στους συγγραφείς της γενιάς του, ο Φραγκίσκος Παναΐδης φαντάζει σαν το «τρομερό παιδί». Οι ιστορίες του -αλλόκοτες και εξωπραγματικές . τερατώδεις και τολμηρές συναρπάζουν παρ' όλο που είναι γραμμένες σε ωμή γλώσσα, χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς για την περίπτωση που η απροκάλυπτη σκληρότητα και η άκρα ελευθεροστομία ήθελαν σοκάρει τους αναγνώστες κάποιας κατηγορίας. Η ζωντάνια της αφηγηματικής γλώσσας -το να λέει, δηλαδή, τα πράγματα με το όνομά τους, όσο και 'νάναι τολμηρά ή αποκρουστικά-, το απροσδόκητο, το απροσδόκητο της πλοκής, το κρετσέντο μιας αχαλίνωτης φαντασίας, τα ακραία, συχνά συναισθηματικά παράγωγα και τα ποικίλα ευρήματα με τα οποία αιφνιδιάζεται ο αναγνώστης, καθιστούν ευχάριστη την ανάγνωση και καθηλώνουν τον αναγνώστη.
Χαρακτηριστικά, επίσης, της γραφής του Παναΐδη είναι το εκπληκτικά πλούσιο λεξιλόγιο -καθώς δανείζεται λέξεις από πολλές πηγές γνώσης και πείρας από το κοινωνικό περιβάλλον, τις προσωπικές σχέσεις, τα ταξίδια στον κόσμο, τη συμπεριφορά των ανθρώπων, τα φυσικά φαινόμενα, την τεχνολογία, την κοσμική ζωή κ.λπ. -και η ευρεία χρήση των σχημάτων λόγου. Σημασία, όμως, έχει ότι όλα αυτά που πλουτίζουν την αφήγηση και καθιστούν αδρή την εικόνα των προσώπων και των πραγμάτων, δένονται με άνεση στα σημεία που πρέπει και δεν βαραίνουν τον λόγο. Ο κ. Παναΐδης έχει βρει το μέτρο και στο πολύ.
Οι παραπάνω σκέψεις μού γεννήθησαν μετά την ανάγνωση της πρώτης συλλογής του κ. Παναΐδη «ο Αγριόγατος». Θα ήταν, όμως, λάθος να νομίσει κανείς ότι ο κ. Παναΐδης είναι συγγραφέας του τρόμου και του θρίλερ. Ο πλουτισμός της αφήγησής του με πλήθος λογοτεχνικών τεχνασμάτων, τοποθετεί το έργο του στο επίπεδο της καθαρής λογοτεχνίας, αυτής που δεν στιγματίζεται από εξωλογοτεχνικά στοιχεία άσχετα προς τους κανόνες της έντεχνης γραφής.
Δεν διστάζω, μάλιστα, να υποθέσω ο ευφάνταστος κ. Παναΐδης να θέλησε, με τα έξυπνα τεχνάσματά του, από τη μια μεριά να «προκαλέσει» τους φίλους των αναγνωσμάτων τύπου θρίλερ και από την άλλη, να «παίξει» με την αγωνία των αναγνωστών εν γένει. Ομως, το να αποδίδει κανείς κάποια «πρόθεση» στον συγγραφέα, πέραν του να φροντίζει το κείμενό του ώστε να γίνει αρεστό τοις πάσι, είναι επικίνδυνο. Εκτός κι αν έχει να κάνει με έργο σαφώς διδακτικού χαρακτήρος απροκαλύπτως προπαγανδιστικού, κ.λπ.
Το επόμενο βιβλίο του κ. Παναΐδη είναι η νουβέλα «Scorpia» (Σκόρπια), γραμμένη κι αυτή με τα ίδια χαρακτηριστικά γραφής του «Αγριόγατου»: Εξωπραγματικός μύθος, δαψίλεια εκφραστικών μέσων. Κι εδώ θαυμάζει κανείς τη μυθοπλαστική δεινότητα, την αστείρευτη ευρηματικότητα, τον γλωσσικό πλούτο, στοιχεία με τα οποία ο συγγραφέας πλάθει τις συναρπαστικές ιστορίες του. Στη «Σκόρπια», όμως, το κλίμα είναι ηπιότερο και ποιητικότερο. Συχνά, ο αναγνώστης συναντά διασκεδαστικές αθυροστομίες και, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει πουθενά κάτι το μακάβριο. Προσωπικά ένιωσα τη «Σκόρπια» σαν παραμύθι και φάρσα: Η Σκόρπια είναι η γυναίκα στο γκράφιτι του τοίχου, απ' όπου κάποια στιγμή αποσπάται, μπαίνει στη ζωή του ήρωα-αφηγητή κι εξοβελίζει την πραγματική Μιέλα. Με άλλα λόγια, το φανταστικό παίρνει τη θέση του πραγματικού.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:21:48]