Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 18:04      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το κομπρεσέρ στο οίκημα της Αγυιάς

Το κομπρεσέρ στο οίκημα της Αγυιάς



Θαμμένη γενιά. Ακριβώς αυτό. Χωρίς περιστροφές, μελοδραματισμούς και παρηγορητικές εξισώσεις. Χωρίς εξωραϊσμούς και νεφελώδεις ελπίδες. Μακριά απ' τις αφελείς προσδοκίες και την κατασκευασμένη αισιοδοξία της -εκάστοτε- κυβερνητικής ρητορείας.
Προχθές ήταν ο Δημήτρης. Που μ' έναν τραγικό τρόπο υπενθύμισε ότι γύρω μας ζουν χιλιάδες παιδιά με δεξιότητες, άρα και με όνειρα. Με ενέργεια, άρα και με πάθος για την ζωή. Με στόχους, άρα και με την ανάγκη να συναντηθούν με κινητήριες δυνάμεις.
Θαμμένη γενιά ήταν ο κύριος τίτλος της «Πελοποννήσου» χθες πρωί. Και μαζί της θαμμένα ταλέντα που αφυδατώνονται στις οικοδομές, στις διανομές φυλλαδίων, στα ντιλίβερι, σε κάθε μόνιμη ή ευκαιριακή απασχόληση. Σε κάθε διέξοδο που μπορεί να υποσχεθεί υποτυπώδες μεροκάματο.
Και η πρώτη γενιά μεταπολεμικά που θα ζήσει χειρότερα απ' την προηγούμενη. Χωρίς χρόνο, στήριξη, ζωτικό χώρο, άνεση, ευκαιρίες να δοκιμαστεί στην τέχνη ή στην επιστήμη, σε κάτι υψηλότερο απ' το κυνήγι μιας δουλειάς παρτ ταϊμ.
Ο ράπερ με το κομπρεσέρ στο οίκημα της Αγυιάς έβρισκε ευφάνταστους στίχους να ντύνει την μουσική του. Ραπ σημαίνει χτυπάω. Αρα καταγγέλλω, αποδομώ, αμφισβητώ, κατηγορώ, επιπλήττω, αφήνω πίσω μου έναν ελεγχόμενο κρότο (rap) και δηλώνω ότι δεν συμβιβάζομαι με τον ρου της ευπιστίας.
Πρώτοι οι Αφροαμερικάνοι θεμελίωσαν αυτό το είδος μουσικής, με λόγια που θυμίζουν απαγγελία και συνήθως στηλιτεύουν τις κοινωνικές ανορθογραφίες, το πολιτικό περιβάλλον, τις τοξικές πλευρές της καθημερινότητας.
Χρειάστηκε μια τραγωδία ώστε να δοθεί παραπάνω προσοχή στο ταλέντο ενός νέου ανθρώπου. Ομως, ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία είναι ο εύκολος τρόπος που καταδικάζεται μια ολόκληρη γενιά, οι λίγες πράξεις και τα πολλά λόγια, όπως έγραφε ο Δημήτρης.
Μια γενιά που περίπου υπολογίζεται ως παράπλευρη απώλεια ενός ακήρυχτου οικονομικού πολέμου, χαμένη και θαμμένη από χέρι. Και στην οποία φορτώνονται τώρα όλες οι αμαρτίες, τα βάρη και οι συνέπειες απ' το βουλιμικό κρεσέντο και την αμεριμνησία των προγενέστερων.
Κάθε φορά που ένας πολιτικός πρέπει να μιλήσει για την άνεργη, ασφυκτιούσα νέα γενιά βουλιάζει σε μια λίμνη από αφόρητες κενολογίες, διαπιστώσεις και ευχολόγια, ηθικοπλαστικές κορώνες και φριχτές κοινοτοπίες. Και είναι φανερό, μιλά σαν να μην πιστεύει στο παραμικρό όσα λέει.
Κανένα όραμα, καμία εμπνευσμένη ιδέα, τίποτα που ν' απαντά στις πραγματικές συνθήκες. Ομως, δεν γίνεται διαφορετικά, πάλι η πολιτική τάξη είναι εκείνη που οφείλει να αναζητήσει λύσεις, διεξόδους, στηρίγματα στα νέα παιδιά.
Να αφήσει στην άκρη ιδεοληψίες και παρωχημένες αντιλήψεις και να συνειδητοποιήσει ότι με ανεργία 60% στους νέους δεν πρόκειται να πάμε μακριά.
Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι στο νέο ΕΣΠΑ υπάρχει πρόβλεψη χρηματοδότησης της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αρκεί αυτή η πρόβλεψη να μην αφορά τους λίγους, γνωστούς κύκλους της Αθήνας, με τις καλές διασυνδέσεις και τις υψηλές γνωριμίες.
Και ν' ακουμπά τους πολλούς Δημήτρηδες που έχουν κάτι σημαντικό να πουν.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:04:11]