Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 02:03      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τα δικαιώματα των γυναικών και η θλιβερή πραγματικότητα σήμερα

Τα δικαιώματα των γυναικών και η θλιβερή πραγματικότητα σήμερα



Η 8η Μαρτίου είναι η ημέρα δικαιωμάτων για τις γυναίκες. Γυναίκες, που παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούν στην χώρα μας εμμένουν και επιμένουν με πείσμα και με πάθος για την κατάκτηση των στόχων τους είτε είναι εκπαιδευτικοί είτε είναι εργασιακοί στην Ελλάδα του σήμερα.
Για την ιστορία, ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε στην Ολυμπία Ντε Γκουζ η οποία το 1788 ζητούσε πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες. Ειδικότερα, στην Γαλλία με την Συντακτική Συνέλευση συνέταξε το 1791 την Διακήρυξη των δικαιωμάτων της γυναίκας και της πολίτιδος, απ' όπου το περίφημο άρθρο 10 έλεγε πως «η γυναίκα έχει δικαίωμα να ανεβαίνει στο ικρίωμα, πρέπει λοιπόν να έχει το δικαίωμα ν' ανεβαίνει και στο βήμα».
Στις ΗΠΑ, στο συνέδριο του Seneca Falls, που συνάφθηκε το 1848, σημάδεψε τη γέννηση του Αμερικανικού κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών. Υιοθέτησε μια Διακήρυξη των Αισθημάτων η οποία σκόπιμα στηρίχτηκε στη γλώσσα και τις αρχές της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και ζητούσε, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Βρετανικό κίνημα για το δικαίωμα ψήφου υιοθέτησε όλο και περισσότερες μαχητικές τακτικές ύστερα από τον σχηματισμό της Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης των Γυναικών το 1903, υπό την ηγεσία της Emmeline Pankhurst.
Για πρώτη φορά, η κατάκτηση του δικαιώματος ψήφου των Γυναικών εισήχθη στην Νέα Ζηλανδία το 1893. Η 19η τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος παραχώρησε την ψήφο στις γυναίκες τις Αμερικής το 1920, το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1918.
Στην χώρα μας χρειάστηκαν δεκαετίες έντονων γυναικείων αγώνων για να μπορέσουν οι Ελληνίδες να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου. Για πρώτη φορά, απέκτησαν το δικαίωμα στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου το 1934. Το εκλογικό δικαίωμα δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού. Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι των γυναικών στις βουλευτικές και τις δημοτικές εκλογές κατοχυρώνει στις 28 Μαΐου 1952 ο νόμος 2159, ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Ιανουαρίου 1953 στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Ήταν η Ελένη Σκούρα από τον Ελληνικό Συναγερμό, η οποία μαζί με τη Βιργινία Ζάννα, γιαγιά του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά από το Κόμμα Φιλελευθέρων, υπήρξαν οι δύο πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα. Σε βουλευτικές εκλογές οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Η Λίνα Τσαλδάρη έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός, βουλευτής του κόμματος της ΕΡΕ, καθώς ανέλαβε το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Την ίδια χρονιά, εξελέγη στην Κέρκυρα και η πρώτη γυναίκα δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα, ενώ το 1964 ακολουθεί η εκλογή 135 γυναικών δημοτικών συμβούλων. Στο Σύνταγμα του 1975 ορίζεται για πρώτη φορά ρητά ότι «όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».
Στην Ελλάδα του σήμερα ανισότητες εξακολουθούν να υπάρχουν. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το φαινόμενο διακρίσεως στις γυναίκες δεν έχει εξαλειφθεί.
Σε επιτελικές θέσεις, σε μεγάλες πολυεθνικές αλλά και επιχειρήσεις σπάνια θα δούμε γυναίκες. Ακόμα και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, οι γυναίκες είναι ελάχιστες σε σχέση με τους άνδρες βουλευτές αλλά και υπουργούς.
Ερευνες και η θλιβερή πραγματικότητα
Ανακούφιση θα ήταν για εμάς να γνωρίζαμε πως στις άλλες χώρες όπως ΗΠΑ το φαινόμενο της διάκρισης των γυναικών στον επαγγελματικό τομέα έχει εξαλειφθεί πλήρως.
Και όμως .δεν συμβαίνει. Στην λίστα του Fortune με τις 500 μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες, σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε, 4.000 εργαζόμενοι των ανωτέρω εταιρειών απάντησαν: Τα αποτελέσματα; Η φιλοδοξία κατάκτησης ηγετικών θέσεων για τις γυναίκες είναι πολύ λιγότερες αντί για τους άνδρες οι οποίοι φιλοδοξούν να ανέλθουν σε διευθυντικές θέσεις. Άλλη έρευνα, που διεξήγαγαν το Family& Work Institute, το Catalyst και το Center for Work&Family του Πανεπιστημίου της Βοστώνης διαπίστωσε ότι 19% των αντρών έναντι μόλις 8% των γυναικών έθεταν ως στόχο να γίνουν διευθύνοντες σύμβουλοι. Η ίδια έρευνα διαπίστωσε ότι 54% των αντρών και μόλις 43% των γυναικών ήλπιζαν να κατακτήσουν θέσεις ανώτατων στελεχών.
Για την Ελλάδα, μελέτη έδειξε ότι οι γυναίκες αποτελούν το 60% των αποφοίτων μεταπτυχιακών διπλωμάτων Πανεπιστημίων στην Ελλάδα (το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι 50%) αλλά, παρ' όλα αυτά, οι άντρες εξακολουθούν να κατέχουν τις περισσότερες ηγετικές θέσεις στις επιχειρήσεις και την δημόσια διοίκηση. Αυτό συνεπάγεται, ότι η φωνή των γυναικών δεν ακούγεται ακόμα εξίσου δυνατά στις αποφάσεις που επηρεάζουν περισσότερο την ζωή μας.
Ας μην γελιόμαστε, τα ανωτέρω αποτελούν ένα δείγμα αποτελεσμάτων μπροστά σε όλες αυτές τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί κατά καιρούς. Άλλες τόσες διαφορές είναι ο χειρισμός των εργοδοτών στις εργαζόμενες γυναίκες, οι άδειες τις ημέρες της κύησης, ο μισθός που έχουν σε σχέση με την αξιολόγηση στην απόδοση αλλά και στα βιογραφικά τους. Η ηλικία και το φύλλο δεν έχει χώρο όταν η απόδοση, οι ιδέες, τα ρίσκα του εργαζομένου και τα βιογραφικά είναι ισχυρά. Οι γυναίκες δεν θα πρέπει να επαναπαυτούν στα όσα μέχρι στιγμής έχουν κατακτήσει κατά καιρούς. Θα πρέπει να μάχονται για την διασφάλιση των δικαιωμάτων τους αλλά και για την εξασφάλιση άλλων δικαιωμάτων και χειρισμών στο εργασιακό τους περιβάλλον αλλά και στην εκπαίδευση. Θα πρέπει να κρατάνε στα ύψη το επαγγελματικό τους κύρος αλλά και την μόρφωση τους. Θα πρέπει να μάχονται και να απορρίπτουν τακτικές που τις μειώνουν αλλά και να είναι σε θέση να διεκδικούν την πιο δυνατή απόδοση στον τομέα τους.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:03:19]