Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 22:54      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σκόνες πλυντηρίων

Σκόνες πλυντηρίων



Και ενώ τα διάφορα νέα τρέχουν ή δεν τρέχουν στα διάφορα μέτωπα που μας τρέχουν ή μας ακινητοποιούν, πάει ο άλλος στο σούπερ μάρκετ για κάποιες δευτερεύουσες αγορές. Προϊόντα χρήσιμα, αλλά όχι ζωτικά. Του χρέωσαν 18 ευρώ και κάτι ψιλά. Αιφνιδιασμένος πλήρωσε με το 20ρικο που είχε πάνω του, νομίζοντας ότι έχει πάει αστακός από διαθέσιμο ρευστό. Και έφυγε κλαίγοντας. Πλήρωσε ποσό που για άλλους είναι μισθός μιας ημέρας, χωρίς να αγοράσει τίποτε φαγώσιμο. Ετερος φίλος έλεγε ότι βρέθηκε σε χώρα με μισθούς ψηλότερους από τους δικούς μας. Εκεί το σούπερ μάρκετ ήταν κατά 30% φθηνότερο. Μάγοι.
Οι ανταγωνιστικές εξελίξεις στον χώρο της αγοράς δεν έριξαν τις τιμές. Οι διαφημίσεις δίνουν μια εντύπωση τρομερής μάχης των μεγάλων αλυσίδων για να σεβαστούν τα χαμηλά εισοδήματα. Και μπορεί μεν σε ορισμένα προϊόντα να γίνεται παιχνίδι ("κράχτης" για να τραβήξουν κοινό και να "του τα πάρουν" από άλλες αγορές), στο ταμείο όμως ο καταναλωτής τρώει πολύ ξύλο. Και όχι μόνο εκεί. Οι λογαριασμοί των συνδρομητικών υπηρεσιών είναι επίσης πολύ υψηλοί, δυσανάλογα σε σχέση με την κάμψη των εισοδημάτων. Το αυτό ισχύει και για αναγκαστικές υπηρεσίες της εκπαίδευσης. Υπηρεσίες, δηλαδή, που τις έχει καταστήσει αναγκαστικές η ανικανότητα του κράτους να ανταποκριθεί σε στοιχειώδη μορφωτικά καθήκοντα.
Δεν ήταν τίμιο: Η κρίση έριξε το εισόδημα των Ελλήνων τουλάχιστον κατά 30-50%. Και ορισμένων πολύ περισσότερο. Πολλών, το εκμηδένισε. Δεν υπήρξε όμως ουσιαστική προστασία της αγοραστικής μας δυνατότητας. Η αγορά λέει ότι δεν μπορεί να ρίξει περαιτέρω τις τιμές, γιατί δεν της βγαίνουν τα κόστη. Ενεργειακά, φορολογικά, μισθολογικά, ασφαλιστικά, και βέβαια στο επίπεδο των πρώτων υλών.
Η κατάσταση σε εξωθεί σε ένα είδος ασκητισμού, που πολλές φορές έχει και ειδικό ενδυματολογικό κώδικα. Φοράς μια φορμίτσα. Δεν χαλάς χρήματα. Δεν έχεις ανάγκες. Περπατάς, τρέχεις, απομονώνεσαι, λουφάζεις σε παγκάκια και παρκάκια, εργάζεσαι στο πεδίο των κοιλιακών μυώνων, ψυχαγωγείσαι ως πειρατής μουσικών και κινηματογραφικών έργων. Ή με φιλμάκια στα γιου τιουμπ. Δεν δαπανάς για εφημερίδες και βιβλία. Δεν χρειάζεται. Κανείς δεν ρωτάει τι διαβάζεις αυτόν τον καιρό. Αλλωστε η γλώσσα απλοποιείται και ομογενοποιείται. Επικοινωνούμε με όλο και λιγότερα. Είναι κι αυτό μια μορφή κατανάλωσης. Μια μορφή οικονομίας.
Καλύτερα λιτά, λέει ο άλλος. Γιατί "είχαμε ξεφύγει". Στο σούπερ μάρκετ, άραγε, τι ξεφευγιό είχαμε κάνει; Καμιά γαλλική μουστάρδα παραπάνω και τίποτε τυριά ψαγμένα; Ας κόψουμε λίγο τα Κατηγορώ. Στα απορρυπαντικά φεύγουν οι μισθοί. Να εννοήσουμε την Κρίση σαν νομοτελειακή συνέπεια της πυκνής χρήσης του πλυντηρίου;
Αλλά έστω κι έτσι. Ας φταίει το πλυντήριο ή το καθημερινό ξύρισμα. Η άλλη πλευρά του προβλήματος είναι ότι η ακινησία της οικονομίας δεν δίνει ευκαιρίες για αναπλήρωση των εισοδημάτων. Το παλιό ρητό "όποιος θέλει να δουλέψει, βρίσκει", είτε ηττήθηκε, είτε έγινε εργαλείο εκμετάλλευσης της ανάγκης για δουλειά. Η δουλειά προϋποθέτει κόσμο που έχει λεφτά για να χαλάσει. Οποιος δεν έχει δουλειά, δεν έχει λεφτά. Οποιος έχει δουλειά, μένει χωρίς λεφτά. Εξι χρόνια τώρα ακούει πως "αυτά που ήξερε, πρέπει να τα ξεχάσει", έχει πλέον ξεχάσει τι ήξερε και το ξέχασε, και τίποτε καινούργιο δεν προκύπτει για να μάθει.
Συνεπώς; Τι να τις κάνεις τις λέξεις, όταν φτωχαίνουν τόσο τα προς περιγραφή ζητήματα; Οκτώ μήνες τώρα μιλάμε για συντάξεις και ασφαλιστικό, τέσσερις μήνες για μετανάστες. Φοράς μια φορμίτσα και περπατάς με την ακτογραμμή στα δεξιά. Ούτε η θάλασσα τελειώνει.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:54:03]