Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 10:40      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


6 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού

6 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού



Αγαπητοί γονείς…
Οταν η βία και η επιθετικότητα ως εκδηλώσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς συναρθρώνονται με την πολυεπίπεδη κρίση της εποχής μας, οικονομική, πολιτισμική, ηθική, πολιτική, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα, το οποίο θα ήταν αδύνατο να μην επηρεάσει και το χώρο του σχολείου, με την εμφάνιση φαινομένων bullying. Παιδιά έωλα, γονείς που αγωνίζονται για την επιβίωση της οικογένειας, ελάχιστα ή και καθόλου προσεγγίζουν συναισθηματικά τα παιδιά τους και φροντίζουν για τη σωστή ανατροφή τους. Αδιαφορούν για το εάν τα παιδιά παρατηρούν και μιμούνται τη συμπεριφορά, τις πράξεις, τις στάσεις και τα λόγια τους και τον αποδέχονται ως πρότυπα της δικής τους συμπεριφοράς. Αντιγράφουν, λοιπόν, από τους γονείς τους τις απαξιωτικές συμπεριφορές είτε προς τα ίδια είτε προς άλλα άτομα που απλά θεωρούν πως διαφέρουν. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η συμπεριφορά ορισμένων γονιών, κυρίως γονείς αγοριών, που προσπαθούν να μάθουν στα παιδιά τους να μην έχουν ευαισθησίες, να είναι «δυνατά», διεκδικητικά, ανεχόμενοι ή και ακόμα επιβραβεύοντας την επιθετικότητα των παιδιών τους, μη διστάζοντας να τα απαξιώσουν όταν δεν έχουν αυτή τη στάση ζωής. Η γονεϊκή αυτή συμπεριφορά «χτίζει» το προφίλ του παιδιού-θύτη στο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού.
Πίσω από ένα παιδί-θύτη σχολικού εκφοβισμού βρίσκεται μια οικογένεια σε κρίση. Το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στους γονείς του είναι μεγάλο. Χωρίς να μεταθέσουν τις ευθύνες τους σε άλλους (εκπαιδευτικούς, παρέες, κ.λπ.) οφείλουν να σταθούν δίπλα στο παιδί τους, να συζητήσουν τόσο για την επικινδυνότητα όσο και για το μη αποδεκτό των πράξεών του, βάζοντας όρια στη συμπεριφορά του. Με πραγματική αγάπη και στοργή να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή του -αφού συχνά αυτή απουσιάζει και γι' αυτό εκφοβίζοντας τα άλλα παιδιά αισθάνονται καλύτερα- επιβραβεύοντάς τα όταν αυτά είναι ευγενικά και συνεργάζονται σωστά με τους άλλους ανθρώπους. Ερευνες έχουν δείξει πως ένα παιδί-θύτης έχει αυξημένες πιθανότητες να γίνει ένας παραβατικός ενήλικας. Χρέος τους, λοιπόν, αμετάθετο είναι να συνεργαστούν με τους εκπαιδευτικούς του παιδιού τους και εάν χρειαστεί με ειδικό για θέματα ψυχικής υγείας. Τίποτα όμως δεν μπορεί να γίνει επί της ουσίας, αν οι ίδιοι οι γονείς δεν αλλάξουν τρόπο και στάση ζωής και δεν αποτελέσουν παράδειγμα γι' αυτά με τη συμπεριφορά τους.
Είναι αναφαίρετο και απόλυτο δικαίωμα όλων των παιδιών ένα σχολικό περιβάλλον το οποίο να τους παρέχει ασφάλεια και προστασία. Για τα παιδιά-θύματα του bullying όμως, το σχολείο γίνεται εφιάλτης… Τον πρώτο λόγο, και στην περίπτωση αυτή, έχουν οι γονείς οι οποίοι πρέπει να στηρίζουν τα παιδιά τους, να τα πλησιάσουν και να τα ενθαρρύνουν να μιλήσουν και να εκφράσουν την εμπειρία τους και τα συναισθήματά τους ως θύματα του ΣΕ. Ως ευαισθητοποιημένοι γονείς, οφείλουμε να ανακουφίσουμε το παιδί μας και να το βοηθήσουμε να «απενοχοποιηθεί» πως δεν ευθύνεται το ίδιο για τη βίαιη συμπεριφορά που δέχθηκε, μη ενθαρρύνοντας εκδικητικές συμπεριφορές και «ανταπόδοση», αλλά, αντίθετα, παίζοντας μαζί του ένα «παιχνίδι ρόλων» να το εξασκήσουμε στο να δίνει απαντήσεις στα, ή να αγνοεί τα, παιδιά που τον πειράζουν. Και τούτο γιατί, αφενός μεν ένα παιδί που χάνει την ψυχραιμία του και ταράζεται αποτελεί ενδιαφέροντα στόχο για τον θύτη. Πολύ βασικό της όλης προσπάθειάς μας είναι να βοηθήσουμε το παιδί μας να αυξήσει την αυτοπεποίθησή του και να αναπτύξει έντονη κοινωνικότητα μέσα από ενδιαφέροντα, δραστηριότητες και τη δημιουργία φιλικών σχέσεων. Τέλος, συμφωνούμε μαζί με το παιδί τον τρόπο χειρισμού του προβλήματος. Κάθε αυθαίρετη παρέμβασή μας θα έχει, πολύ πιθανό, χειρότερα αποτελέσματα. Βασικό κλειδί για τη μείωση της επιθετικότητας στο σχολείο είναι οι εκπαιδευτικοί. Και σε αυτούς οφείλουμε να απευθυνθούμε ευγενικά και με καλή και φιλική διάθεση, προκειμένου να διαχειριστούμε από κοινού το πρόβλημα.
Ο σχολικός εκφοβισμός, όσο φοβόμαστε να τον πούμε το όνομά του και να τον αποδεχτούμε ως πρόβλημα, τόσο αυτός θα διαβρώνει τις ψυχές των παιδιών μας. Εύκολο είναι να μεταθέτουμε τις ευθύνες στα παιδιά και στους εκπαιδευτικούς. Λησμονούμε όμως πως τα παιδιά γίνονται αυτό που είναι οι μεγάλοι. Αν δεν αποτελέσουμε εμείς οι ίδιοι ζωντανά παραδείγματα υψηλής ζωής, μάταια θα περιμένουμε να το κάνουν οι νέοι. Κανένας δεν ακολουθεί έναν δρόμο που δεν τον πορεύεται κανείς. Ας τους δώσουμε «ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα έστω, ιδανικά». Ας τα ακούσουμε επιτέλους! Μηνύματα, με τον δικό τους τρόπο, μας στέλνουν…






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:40:54]