Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 10:05      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εισαγγελέας και Υπουργός

Εισαγγελέας και Υπουργός



Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης χρειάζεται τέσσερα μέσα. Ενα πολιτικό σύστημα που να σέβεται την ανεξαρτησία αυτή. Ενα θεσμικό πλαίσιο που να την κατοχυρώνει. Μια κουλτούρα στην κοινωνία που να διέπεται από εμπιστοσύνη στο δικαστικό σύστημα, να μην υποψιάζεται χειραγώγηση, να μην απαιτεί αποφάσεις που θα ταυτίζονται με το περί δικαίου αίσθημα, ιδιαίτερα όταν αυτό καθορίζεται από τη γενικότερη στάση απέναντι στα πολιτικά πράγματα (Είμαι θυμωμένος με το μνημόνιο, άρα πρέπει να πάνε φυλακή οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι πλούσιοι, ει δυνατόν χωρίς δίκη, η οποία είναι πρόσχημα για να χάσουμε πάλι το δίκιο μας). Είπαμε ότι χρειάζεται και τέταρτος παράγοντας: Να θέλει και η ίδια η δικαιοσύνη την ανεξαρτησία της, και να την υπηρετεί.
Τι από όλα αυτά έχουμε; Θεσμικό πλαίσιο, σίγουρα. Οι άλλες τρεις παράμετροι; Αν θέλετε να βάλετε το χέρι σας στην φωτιά και για τους τρεις, βάλτε το. Η αλήθεια είναι ότι πάντα μας δίνονται κάποιες αφορμές, όπως τώρα με την καταγγελία σε βάρος υπουργού, που ήταν παλιά εισαγγελέας, και τώρα εγκαλείται ότι παρενέβη καταχρηστικά και παράνομα σε δικαστική διαδικασία. Αν θέλετε να βάλετε και πάλι χέρι στη φωτιά ( το άλλο χέρι, γιατί το πρώτο το τσουρουφλίσατε στην προηγούμενη φράση) βάλτε και πάλι, για το τι έχει γίνει ακριβώς. Αλλά η διαίσθηση όλων κάπου μας οδηγεί. Και μάλλον σωστά.
Εισαγγελέας και υπουργός. Οπως επίσης, δημοσιογράφος και πολιτικός. Ή πρόσωπο της υψηλής, αδιάφθορης και αμερόληπτης διοικητικής βαθμίδας και πολιτευόμενος. Θα έπρεπε να θέτει η επαγγελματική δεοντολογία κάποια ασυμβίβαστα σε ορισμένους κλάδους; Η ανοιχτή στράτευση με κόμματα εκ μέρους ανθρώπων που υπηρετούν τομείς οι οποίοι αυτοκαμαρώνονται (και θεσμικά αντιμετωπίζονται) ως προπύργια της ουδετερότητας, δημιουργεί κάποιες ρωγμές στην έξωθεν καλή μαρτυρία των τομέων, και όχι μόνο των προσώπων. Ενας εισαγγελέας, ναι, μπορεί να είναι ανοιχτά με ένα κόμμα. Και επειδή στην Ελλάδα το "είμαι με ένα κόμμα" σημαίνει "κάνω τα πάντα, αν είναι για το κόμμα", το κύρος των οργάνων τραυματίζεται.
Στην Ελλάδα, βέβαια, η διάκριση των εξουσιών είναι θεωρητική. Η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται, σε βαθμό που αν αυτό δεν συμβεί να μην μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία. Η διοίκηση θεωρείται πολιτικός φορέας, διότι το αν θα βγει ή δεν θα βγει γερανός της τροχαίας, είναι πολιτικό ερώτημα, συνεπώς οι άνθρωποι των γερανών μόνη μερικής ανεξαρτησίας απολαμβάνουν στον τομέα τους. Το εφεύρημα των πολιτικών θέσεων επιτρέπει στα κόμματα εξουσίας να ορίζουν και να ξηλώνουν διοικήσεις στο στράτευμα, τη δικαιοσύνη, τη δημόσια τάξη, τη δημόσια τηλεόραση, τους οργανισμούς των μεταφορών. Και φυσικά την υγεία και την εκπαίδευση. Αυτό έλλειπε, να επιτρέπουμε αυτονομήσεις σε πεδία όπου παίζεται το κυρίως παιχνίδι του ελέγχου της κοινωνίας.
Αυτές άλλωστε είναι και οι συνδηλώσεις συνθημάτων τύπου "πρώτη φορά αριστερά", "ένας από εμάς", "λαός στην εξουσία". Δεν εννοείται μόνο η πραγμάτωση ιδεών και προγραμμάτων, αλλά και η διασφάλιση στην πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων για εξυπηρετήσεις μικρής ή μεγάλης βαθμίδας. Στην πεπατημένη αυτή κινείται καταφανώς και η σημερινή πλειοψηφία, κάτι που δεν εκπλήσσει κανέναν. Και αυτό είναι το λυπηρό με αυτή την κυβέρνηση. Οτι ούτε μια στιγμή δεν πιστέψαμε πως οι άνθρωποί της ήθελαν όντως να αλλάξουν κουλτούρα στη χώρα. Δεν έχει σημασία, επομένως, αν η γάτα θα είναι κεραμιδιού ή Ιμαλαΐ ων, αρκεί τα ποντίκια να τρώγονται πειθαρχημένα, και η γάτα να λιάζεται χαζεύοντας πολιτικούς να τα λένε με εκδότες σε ωραία διαμερίσματα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:05:23]